Yazarların metinden metne taşıdığı bir dizi ifade var, bildim bileli. Anlam taşımıyorlar, argüman eklemiyorlar - sadece yer kaplıyorlar ve kişinin hacmi şişirdiği ve hiçbir şey söylemek istemediği hissini yaratıyorlar.

Acemi yazarların metinlerinden örnekler:

– "Son saniyeye kadar gerilimde tutar" — tamam, nasıl tam olarak? Ne aracılığıyla?

– "Önemli şeyler hakkında düşündürür" — tam olarak ne hakkında?

– "Oyuncular rollere tamamen büründü" — bu ne anlama geliyor?

– "Film kimseyi kayıtsız bırakmaz" — bu, kötü olanlar da dahil her film için geçerli.

– "Atmosfer adeta elle tutulur" — güzel, ama anlamı ne?

– "Değerli bir devam" / "orijinalinden aşağı kalmaz" — kriter olmadan karşılaştırma.

Örneğin, Jarmusch'un "Sadece Aşıklar Hayatta Kalır" filmindeki "atmosfer adeta elle tutulur" ifadesi yerine şöyle yazılabilir:

"Jarmusch, Tanca'yı sanki ışık burada davetsiz bir misafirmiş gibi çekiyor: sokaklar karanlıkta zar zor seçiliyor ve bu rahatsız etmiyor, aksine sakinleştiriyor. 13. yüzyıldan beri uyumayanlar için iyi bir ortam."

Saçma kalıplardan nasıl kurtuluruz?

Tartışmalı ifadeyi metinden çıkarın ve başka bir incelemeye yerleştirin. Uyuyor mu? O halde klişe — kesin atın.

Klişeler çoğunlukla yazarın ne söylemek istediğini tam olarak anlamadığı yerlerde ortaya çıkar. Takılıp kalırsanız — güzel yazmaya çalışmayın, önce düşüncenizi kendi kelimelerinizle formüle edin, sonra şekillendirin.

Kişisel 'durma listenizi' elinizin altında bulundurun. Her metinden sonra, yazmak isteyip de kendinizi tuttuğunuz ifadeleri ekleyin. Zamanla onları 'öldürmek' refleks haline gelecektir.

#EditörTavsiyeleri@the_rrated