Maaş, zaman için yapılan bir ödemedir. Peki bu zaman neye harcanıyor?
Bir deney yaptım.
Bir işletme sahibinden, yöneticinin gün boyunca ne yaptığını dakika dakika takip etmesini istedim.
Sonuç:
Müşterilerle gerçek çalışma — 2 saat 15 dakika.
CRM'e giriş — 45 dakika.
Geriye kalan her şey — 5 saat.
"Geriye kalan her şey" beklemek. Sosyal medyada gezinmek. Kahve. Yazışmalar. Hiçbir sonuç yok.
Yönetici kötü olduğu için değil. Sadece müşteriler dalgalar halinde geliyor.
10:00 — aynı anda üç kişi yazdı. Yönetici gergin.
11:00 — sessizlik.
12:00 — bir dakikalık bir soru.
13:00 — yine sessizlik.
Ve işte bu sessizlik, gizli maliyet.
Ayda 50.000 + vergiler = 65.000 ruble ödüyorsun.
Bunun 40.000'i, kelimenin tam anlamıyla, birisi yazarsa diye oturup cevap vermeye hazır olması için yapılan ödeme.
Sipariş olmadığında bile tam maaş alan bir aşçının olduğu bir restoran düşün. Sadece mutfakta olduğu için. Birisi gelirse diye.
Saçma mı? Ama "maaşlı yönetici" modeli tam olarak böyle işliyor.
Şimdi başka bir model: sadece sonuç için ödeme yapıyorsun. İşlenen her talep için. Her diyalog için.
0 talep = 0 maliyet. 100 talep = 100 için ödeme.
Bu, insanları işten çıkarmakla ilgili değil. Onlara gerçekten değer yaratan şey için ödeme yapmakla ilgili.
Yönetici karmaşık işler için gerekli. İtirazlar için. Sıkıştırmak için. Kişisel yaklaşım için. İnsana ihtiyaç duyulan yerde.
Peki ya standart sorular? "Ne zaman çalışıyorsunuz?", "Ne kadar?", "Nasıl randevu alabilirim?"
Bunun için maaşın %40'ını ödüyorsun. Otomatikleştirilebilecek cevaplar için.
Yöneticini bu angaryadan kurtar — ve göreceksin ki 8 saatlik çalışma süresinden 2 saat satış değil, 6 saat satış çıkarabilirsin.
Ama sadece beyin gerektirmeyen işleri görevlerinden çıkarırsan.
Birinci hat — otomasyon. Yönetici — ikinci hat, düşünmenin gerektiği yer.
O zaman aylık 65.000 ruble'n gerçek bir getiriye dönüşür, bekleme ücretine değil.
Soru basit: ne için ödüyorsun — varlık için mi yoksa sonuç için mi?
Yorumlar
0Henüz yorum yok.
Tartışmaya katılmak için giriş yapın.