«Sluzhebny Roman» filminde şehir mekanlarının sadece bir arka plan değil, aynı zamanda olayların tam teşekküllü katılımcıları haline geldiği görülebilir. 70'lerin Moskova'sı, tanınabilir sokakları ve binalarıyla dönemin eşsiz atmosferini yaratıyor. Filmdeki mekan seçimi tesadüfi değil. Sadece atmosfer yaratmakla kalmıyor, aynı zamanda karakterlerin kişiliklerini ve ilişkilerini ortaya çıkarmaya yardımcı oluyor. İzleyicinin olup biteni daha iyi anlamasına yardımcı olan önemli hikaye unsurları haline geliyorlar.

 

Çekim Mekanları:

Novoseltsev'in Evi

Filmde

Sahne: Anatoli Yefremoviç Novoseltsev'in (Andrey Myagkov) işe koştuğunu görüyoruz. 1960-1970'lerin toplu konut inşaatına özgü çok katlı bir binanın kemerinden geçiyor. Binanın dış görünümü ve çevredeki ortam, o dönemin Sovyet insanının günlük yaşamının atmosferini yaratıyor. Novoseltsev mütevazı bir palto giymiş ve elinde bir evrak çantası tutuyor. Yürüyüşü aceleci ama biraz beceriksiz. Kahraman, otobüse yetişmek için toplu taşıma durağına yöneliyor. Arka planda sahnenin ruh halini belirleyen müzik çalıyor.

Gerçekte

Sahne çekildi: 1970'lerin tipik Sovyet kentsel yapılaşmasında. Bu, günlük yaşam atmosferi yaratmak ve dönemin ruhunu yansıtmak için kasıtlı olarak yapıldı. Kadrajda, her gün yüzlerce insanın geçtiği kemerli sıradan bir çok katlı bina var. Bu tür evler Sovyetler Birliği'nin her yerinde yaygındı ve dönemin sembolü haline geldi. Ana karakter Anatoli Yefremoviç Novoseltsev, işe koşan biri olarak tam da böyle bir ortamda yaşıyordu. Bu mekan sahne için mükemmel çünkü izleyiciyi hemen ana karakterin dünyasına sokuyor ve o dönemin atmosferini yaratıyor. 2014 yılında binada yangın çıktı, ancak şu anda iki katlı bina 70'lerdeki gibi görünüyor. "

Samohvalov'un Evi

Filmde

Sahne: Samohvalov'un evi, karakterlerin resmi olmayan bir ortamda buluşup sohbet ettiği yerdir. Burada izleyici, karakterlerin kişiliklerinin ve ilişkilerinin nasıl ortaya çıktığını görebilir. Filmin bir sahnesinde Novoseltsev, Samohvalov'u ziyarete gelir. Masada otururlar, konyak içerler ve hayat hakkında konuşurlar. Bu anda izleyici, Samohvalov'un karakteri, hayata bakışı ve çevresine karşı tutumu hakkında daha fazla bilgi edinir. Samohvalov kendine güvenini ve başarısını sergilerken, Novoseltsev mütevazı ve biraz şaşkın görünür. Bu sahne, karakterler arasındaki ilişkiyi daha iyi anlamaya yardımcı olur ve filmin bazı hikaye çizgilerini ortaya çıkarır.

Gerçekte

Sahne çekildi: Tverskaya Caddesi 9'da (o zamanlar Gorki Caddesi) sıradan bir konut binasında. Bina 1949 yılında inşa edilmiş. Burada yalnızca üst düzey kişiler veya Sovyet elitinin temsilcileri yaşıyordu; örneğin Kültür Bakanı Furtseva, mimar Vlasov, yönetmen Sergey Bondarçuk ve birçok akademisyen ve bilim insanı. Samohvalov'un tam da bu evde yaşıyor olması, onun yüksekten uçan bir kuş olduğunu gösteriyor.

İstatistik Kurumu

Filmde

Sahne: Kalugina'nın çatıda ağladığı ve Novoseltsev'in onu teselli ettiği sahne, filmin en duygusal anlarından biridir. Novoseltsev'le başarısız bir konuşmanın ardından Kalugina kendini boşlukta ve üzgün hisseder. Yalnız kalmak için çatıya çıkar, ancak Novoseltsev onu takip eder. Gözyaşlarını görür ve desteğe ihtiyacı olduğunu anlar. Novoseltsev, Kalugina'ya yumuşak bir şekilde seslenir, onu sakinleştirmeye çalışır. Ona destek sözleri söyler ve duygularını itiraf eder. Kalugina önce utanır ve şaşırır, ancak yavaş yavaş ona açılmaya başlar. Bu anda izleyici, iş arkadaşları arasındaki duvarların yıkıldığını ve yeni bir ilişkinin filizlendiğini görür.

Gerçekte

Sahne çekildi: Moskova'nın üç farklı yerinde: Kuznetsky Most'ta ve Bolşoy Gnezdnikovsky Yokuşu'nun çatısında. Bu mekanlar, dönemin atmosferine ve ruhuna uygun oldukları ve ayrıca gerekli görsel imajı yarattıkları için «Sluzhebny Roman» filminin sahnelerinin çekimi için seçildi. Çatıdaki yer tesadüfen seçilmedi, çünkü Novoseltsev tam burada Kalugina'ya beklenmedik bir yönden açılıyor. Açık alan, özgürlüğü ve duyguların samimiyetini simgeliyor ve ayrıca karakterlerin birbirlerine karşı daha açık olmalarını sağlıyor. Ayrıca, akşam Moskova'sının manzarası sahneye romantizm katıyor ve anın güzelliğini vurguluyor.