Keanu Reeves'in aksiyon filminde olmaması kulağa ilgi çekici geliyor. Apple TV+'da 'Outcome' filmi yayında: Jonah Hill, her şeyin yerli yerinde olduğu ama asıl unsurun - mizahın - eksik olduğu bir Hollywood hicvi çekti.

Bir refleks var: Keanu Reeves'i ekranda gördüğünüzde kavga bekleyin. 'John Wick' bunu başardı: oyuncu ekranda belirdiğinde izleyici çoktan devrilen bedenleri saymaya hazırlanıyor. Ama 'Outcome' filmi ilk dakikalardan itibaren kavga olmayacağını ilan ediyor. Reeves burada öldürmüyor, sevgili köpeğinin intikamını almıyor veya denge numaralarıyla silah doldurmuyor. Özür diliyor. Kelimenin tam anlamıyla herkesten: annesinden ilk menajerine kadar. Ve bu, kariyerindeki en beklenmedik rol olabilir.

Riff Hawk (Reeves), tüm dünyanın iyi kalplilik timsali olarak gördüğü bir Hollywood süperstarıdır. Beş yıllık ekran arasının ardından, sözde 'şarj olurken' aslında eroin bağımlılığıyla savaşıyordu. Şimdi, ayıklık galip gelmiş gibi görünürken, ufukta şantaj yapan biri beliriyor. Kriz yöneticisi avukat Ira (tanınmaz haldeki Jonah Hill) basit bir çözüm öneriyor: Riff'in birine kötülük yaptığı herkesi ziyaret edip özür dilemek; belki şantajcı da aralarındadır. Liste beklenmedik şekilde uzun çıkıyor.

Reeves'in hakkını vermek gerek: gerçekten de son yıllardaki kariyerine alışık olmadığımız bir şeyi oynamaya çalışıyor. Riff'i, sönük bakışlı, başkalarının hayal kırıklığının yükünü taşıyan biri. Zaman zaman bu yorgun samimiyet işe yarıyor - özellikle oyuncu sessizce oturup kırgın birini dinlediğinde. Sorun şu ki film bize bu yumuşak, uysal Riff'in bir zamanlar insanları çiğnediğine inanmamızı istiyor. Ve Reeves'in yüzü buna kesinlikle inanmamıza izin vermiyor.

Jonah Hill (hem senarist hem yönetmen) 'Outcome''u Hollywood'un iptal kültürü ve yıldız narsisizmi hakkında bir kara komedi olarak konumlandırdı. Kağıt üzerinde umut vericiydi. Ekranda ise çok daha mütevazı. Mizah nadiren ve çekingen bir şekilde ortaya çıkıyor, sanki yönetmen konunun ciddiyetine zarar vermekten korkuyor.

Sonuçta, komedi için fazla kasvetli ve drama için fazla gereksiz bir film ortaya çıkmış. Şaka kılığındaki diyaloglar çoğunlukla açıklama işlevi görüyor - arka planı düzgünce anlatıyor, ne güldürebiliyor ne de duygulandırabiliyor. Hill'in avukat Ira rolünde Tom Cruise'un 'Tropic Thunder'daki enerjisini yeniden yaratmaya çalıştığı görülüyor - ama boşuna.

Ayrı bir konu da görsel çözüm. Görüntü yönetmeni Benoît Debie alışılmadık ışık kullanımıyla bilinir ('Irréversible' ve 'Only God Forgives'teki çalışmaları birçok yönden klasikleşmiştir), ancak buradaki deneyleri hayranlıktan çok kafa karıştırıyor. Bazı sahneler asitli sahte gün batımıyla kaplanmış - sanki biri doygunluğu sonuna kadar açmış, nedenini açıklamamış. Finaldeki Malibu açıkça yeşil perde gibi görünüyor; bu, Hollywood sahteliği hakkındaki bir film için ince ve esprili bir dokunuş olabilirdi - eğer açıkça vurgulansaydı. Ama hayır: bu sadece bütçe kısıtlamalarını ele veren bir prodüksiyon kararı gibi görünüyor.

'Outcome' ne rahatsız ediyor ne de sürüklüyor: sadece var. Cameron Diaz bir başka aradan sonra minimum malzemeyle dönüyor (bu arada, 'Feeling Minnesota'dan 30 yıl sonra Reeves'le yeniden bir araya geliyorlar), Martin Scorsese ise Hawk'ın ilk menajeri rolünde, hangi filmin çekildiğini anlayan ve dürüstçe oynayan tek kişi gibi görünüyor.

Reeves, tüm çekincelere rağmen, izlenmesi en ilginç nesne olmaya devam ediyor - çünkü onun kavga etmediğini görmek hâlâ alışılmadık. Oyuncunun hayranıysanız ve meditatif tempoya hazırsanız, bir kez izlemek yeterli olacaktır. Tekrar izlemek, ikinci bir anlam aramak pek mümkün değil.