Tüm dünya karanlık prenses Wednesday Addams'ın başarısının sırrını hararetle tartışırken, karanlığın kralı Tim Burton hayranlarına yeni bir doz kasvetli-çekici estetik hazırlıyordu. «Wednesday» dizisinin ikinci sezonu işte böyle oldu: her zamanki gib...

İkinci sezonun ilk yarısı, birincinin titizlikle döşenmiş yolunda ilerliyor: Karşımızda yine ironik-sosyopat Wednesday (Jenna Ortega), (henüz) karikatürize aile üyeleri, Nevermore Okulu'nun ipuçlarıyla çizilmiş atmosferi ve – merak uyandıran bir dedektiflik hattı. Wednesday okulun eşiğini adım atar atmaz, kendini a) gelecekteki düşman ve antagonistin; b) Wednesday'ın asosyalliğine hayran kızların ilgi odağında bulur. Ana karakterin iletişim sorunları ustaca ve dokunaklı bir şekilde işleniyor, dizinin atmosferi tanıdık ve rahat – başarı reçetesi kartının oynandığı izlenimi uyanıyor.

Ama işin aslı, hayran kitlesine âşık izleyici, hikâyeye durmadan dahil edilen karakterlerin girdabında ve bu karakterlerin döndüğü bir olay örgüsü çemberinde tuzağa düşüyor. Hevesle, Sherlock Holmes tarzı bir pardösü giyen Wednesday'ın bulmacaları çözmesini izliyor ve onunla birlikte bir bilmeceden diğerine atlıyoruz. Ve bu bilmeceler oldukça kaba bir şekilde ana karakterin etrafında örülmüş: Tyler (Hunter Doohan) – ilk sezonun romantik ilgisi ve antagonisti – bu sezonda, sadece ana kötüyü Wednesday'a yaklaştırmak için hareket eden iradesiz bir hikâye vidası; kahramanın küçük kardeşi Pugsley (Isaac Ordonez) okula başlıyor ve bir arkadaş edinme umuduyla bir ölüyü diriltiyor – yine finalde Wednesday'ın onunla karşılaşması için.

Arkadaşı Enid (Emma Myers), annesi Morticia (Catherine Zeta-Jones) – tüm bu karakterlerin hikâyeleri layıkıyla işlenmiş olsa da, sonuçta onlar da Wednesday karakterinin derinliğini vurgulamaya hizmet ediyor. Bu genel olarak kötü bir şey değil, ancak dizi, hikâyeye dahil edilen diğer karakterleri geliştirme potansiyeli varken yavaş yavaş ana karaktere odaklanmaya başlıyor. Bu nedenle bir dizi ikincil karakter elde ediyoruz (ve büyüleyici Müdür-Steve Buscemi bile Wednesday'ın yanında sönük kalarak pek inandırıcı olamıyor).

Bununla birlikte, dizi görsel olarak lüks: şık kontrast kıyafetler, tarihi dönemleri stilize etme oyunu ve en iyi eserler ruhunda muhteşem bir animasyon eklentisi var. Yakışıklı Percy White'ın diziden ayrılmasının ardından hayranlar, Owen Painter'ın şahsında yeni bir aşk objesi kazanıyor; herkesin sevdiği Wednesday karnaval dansına yenisi ekleniyor (viral olursa şaşırmam). İkinci sezonda, birinci sezonun temelini desteklemek için yeterince parlak, yoğun ve sağlam öğeler var.

Roman Kovalev

«После Титров» editör kadrosuna göre Tim Burton'ın en iyi 10 filmi

Netflix'te Tim Burton'ın «Wednesday» dizisi rekor üstüne rekor kırarken, biz ekip olarak gotik ve sıra dışı sinemanın üstadının en iyi 10 projesini seçmeye karar verdik.

Open material

Ayrıca, yapımcıların oldukça gündelik konulara ne kadar özenle yaklaştığını belirtmek hoş: ergenlik dönemi, anne-kız çatışması, ailede diyaloğun önemi. Bu sorunların çözümünün, Wednesday'ın soruşturmalarındaki başarısını doğrudan etkilemesi tesadüf değil. Bu temaların dizide daha da işlenmesini umuyoruz.

«Wednesday» dizisi şüphesiz layık bir devam aldı – Burton bir kez daha Edgar Allan Poe'ya ve yönetmenin sevdiği türün tüm kurucu babalarına saygı duruşunda bulundu. Şimdi bize sadece karanlık estetiğin yeni dalgasını izlemek ve üçüncü sezonu beklemek kalıyor.