Geniş gösterimde Zach Cregger'ın yeni korku filmi «Silahlar» zafer kazanıyor; bu filmde dehşete gömülmüş küçük bir kasabanın atmosferi anlatının ana karakterlerinden biri haline geliyor. Bu vesileyle, görselliğin anlatıyla aynı hizada olduğu ve hatta...
«Silahlar» (Weapons, 2025)
Bir okul sınıfındaki bir çocuk hariç tüm çocuklar aynı anda iz bırakmadan kaybolur. Yerel halk ve aileler, kaybolmalarına neyin veya kimin sebep olduğunu anlamaya çalışır. Soruşturmayı, kederden ara sıra içkiye başvuran öğretmen (Julia Garner), kayıp çocuklardan birinin teselli edilemez babası (Josh Brolin) ve Amerikan banliyölerinin gizemine tesadüfen dahil olan, hayatlarının akışını beklenmedik bir kabusun keseceği bir dizi karakter üstlenecektir.
«Silahlar» — Zach Cregger'in sevimli (ve şimdiden gişe yapan) korku filmi, dedektiflik havası ve Osgood Perkins ile Stephen King tavırlarıyla. Film merak uyandırıyor, bazen iyi korkutuyor, bazen de kafa karıştırıyor (ama bu o kadar da korkutucu değil). Belki de yılın ana korku filmi, sıradan bir tür deneyi olma cesaretini bulmuş, çeşitli psikolojik travmalar hakkında bir itiraf değil.
«Barbar» çevrimiçi gösterime girdi – komedi sitcom yönetmeni Zach Cregger'ın son derece atak, ürkütücü ve aynı zamanda komik filmi. Bu korku filminin neden TOP-3'e gireceği hakkında
Open material«MaXXXine» (MaXXXine, 2024)
Ti West'in üçlemesinin son bölümü, Maxine'in (Mia Goth) hikayesini doruğa çıkarıyor: Hollywood rüyasına takıntılı, pencerenin dışında vaat edilen tepeleri ve bir korku filmindeki ilk büyük rolü seçmeye başlayan bir kız. Ancak zaferi, şehirde Gece Avcısı adlı bir manyağın ortaya çıkmasıyla gerçeküstü bir kabusa dönüşür; ilk kurbanları ona en yakın olanlardır.
West sadece bir slasher değil, 1980'lerin mitolojisine tam bir dalış yaratıyor: neon flaşları, heavy metal, Parental Advisory etiketli kasetler ve video kiralama dükkanı, sinemanın karanlık alternatif bir boyutu olarak. Stil burada bir dekor değil, ana karakter; nostaljiyi korkuya, korkuyu da belki de hiç var olmamış bir şeye duyulan nostaljiye dönüştürüyor.
«Uzun Bacaklar» (Longlegs, 2023)
Osgood Perkins'in filmi, FBI ajanının ( Maika Monroe ) şeytani bir manyakla ( Nicolas Cage ) korkunç bir oyuna daldığı hipnotik bir gerilim filmi. Soruşturması, suç mahallerinde bırakılan tuhaf kodların deşifre edilmesi ve bu bulmacanın çözümünün bir şekilde kendi geçmişiyle bağlantılı olduğunun yavaş yavaş farkına varılması üzerine kuruludur. Film, büyük ölçüde agresif pazarlama ve kulaktan kulağa yayılma sayesinde Perkins'in ana akıma beklenmedik bir çıkışı oldu. Ancak bu ani popülerlik ikili bir sonuç doğurdu.
«Uzun Bacaklar» vizyona girdi, sezonun en moda korku filmi, FBI'ın satanist bir manyağın peşinde koşmasını anlatıyor. Çılgın kült üyesi rolünde Nicolas Cage. Yönetmen Oz Perkins'in nasıl
Open materialİnce, kişisel, yazarın takıntısı ve görsel şiirden örülü film, en iyi satan bir şey bekleyen geniş kitlenin beklentilerini tam olarak karşılamadı. Ancak yine de «Uzun Bacaklar» her şeyden önce derin kişisel bir ifade olarak kalıyor – zarif, rahatsız edici ve 90'ların başının boğucu atmosferine sonsuz bir şekilde dalmış. Bu, yönetmenin başkalarının kabuslarına sadece sonunda kendi kabuslarıyla yüzleşmek için baktığı bir film.
«Siyah Telefon» (The Black Phone, 2021)
Bir manyak tarafından kaçırılan genç Finn (Mason Thames), ıssız bir bodrumda kendine gelir – canlı çıkmanın imkansız göründüğü bir yer. Kurtuluşa giden tek ipucu, duvardaki eski bir telefondur ve aniden çalmaya başlar: hattın diğer ucunda, önceki kurbanların sesleri, acı dolu ölüm deneyimleri pahasına çocuğa yardım etmeye hazırdır.
Scott Derrickson'ın filmi sadece klostrofobi ve gerilimle ustaca çalışan örnek bir korku filmi değil, aynı zamanda umutsuzluğa direniş hakkında ince bir ifade: kolektif hafıza ve dayanışmanın ölümden sonra bile saçma kötülüğe karşı nasıl bir silah haline gelebileceği.
Stephen King'in korkunç bir şey, doğaüstü güçler ve insan zulmü hakkındaki hikayelerinde ana karakterler uzun zamandır çocuklar olmuştur. Bir zamanlar bu yöntem film yapımcıları tarafından ödünç alındı. Ve
Open material«Nosferatu» (Nosferatu, 2024)
Würzburg, 1838. Karısı Ellen'in (Lily-Rose Depp) çocukluğundan beri rahatsız edici vizyonlarla boğuşan kötü önsezilerini görmezden gelen hırslı Thomas (Nicholas Hoult), eksantrik Prens Orlok (Bill Skarsgård) ile bir anlaşma yapmak için Transilvanya'ya gider. Ticari bir zafer yerine, onu eski bir kan emici olduğu ortaya çıkan sinsi aristokrat tarafından esir alınması bekler – bu sırada Ellen'ın memleketindeki hastalığı giderek daha belirgin bir şekilde cinlenme özellikleri kazanır.
Robert Eggers'ın filmi çoğu zaman biçimin içeriğe karşı savaşını kazanır, Viktorya dönemi batıl inançları, tabuları ve ilerleyen ilerlemenin gotik evrenini neredeyse dokunsal bir titizlikle inşa eder. Bu film, vampir Orlok'un kendisi kadar güzel ve cansızdır, ancak zarif bir fikirden yoksun değildir: çok uzun süre bastırılan arzular özgürlüğe kavuşabilir ve etrafındaki her şeyi yok edebilir.
«Sansürcü» (Censor, 2021)
1980'ler Britanya'sı: Ölçülü Enid (Niamh Algar), sansür komitesinde görev yapar ve B-filmlerinden saygın halkın huzurunu bozabilecek her şeyi metodik olarak keser. Ancak kendi hayatı, kız kardeşinin iz bırakmadan kaybolmasından bu yana beklemede donup kalmıştır; ölümü, Enid dışında herkes tarafından resmen onaylanmıştır. Bir gün, imha edilmek üzere işaretlenmiş bir filmde, geçmişinin trajik olaylarını harfi harfine tekrarlayan bir sahne keşfeder. Bu, kahramanı, polisin bildiğinden daha fazlasını bildiğini umarak anonim yapımcıyı aramaya iter.
«Sansürcü» Prano Bailey-Bond'un 2021'in gölge incisi haline gelen parlak bir korku filmi, dönemin sadece görsel estetiğini (Londra banliyölerindeki pogromlar, Thatcher'ın televizyon konuşmaları) değil, aynı zamanda medyaya karşı varoluşsal korkusunu da ustaca yeniden yaratıyor. Film, yasak içerik arzulayan izleyicilere ve bu içeriği sansürleyenlere dikkatle bakıyor ve kurgu ile gerçeklik arasındaki çizginin hayali olduğunu ve bir gün kendini ekranın diğer tarafında bulabileceğini hatırlatıyor: gizlenmesi gereken bir dünyada.
«Guguk Kuşu» (Cuckoo, 2024)
Ailesiyle birlikte bir tatile gelen, orada çılgın bilim adamları, kadın kuşlar ve genel olarak anlaşılmaz ve ürkütücü bir şeyler olan bir kız hakkında nadir bir Alman korku filmi. Öyle görünüyor ki, «Kız Kardeşler» filmi, diyelim ki David Lynch ve David Cronenberg tarafından çekilmiş olsaydı. Üstelik sırayla. Bu nedenle görsel kısım tamamen yolunda: her şey özlü, 80'lere uygun, şık, güzel, soundtrack'te hala moda olan new wave parçaları ve moda bir korku filmine yakışır şekilde yaratıcı bir şekilde korkutucu. Hatta bazen beklenmedik bir şekilde komik.
Öte yandan, bu korku öğeleri bittiğinde ve tamamen yabancı ve yapay çatışmalarla bir tür dedektif hikayesi başladığında, yapı bir yandan diğer yana sallanmaya başlıyor ve aynı anda birkaç düşünceye bölünerek finale zar zor ulaşıyor. Yine de film asıl amacına ulaşmayı başardı: izleyicinin oraya yığılmış her şeyi çözecek güce sahip olması için sürekli tetikte tutuyor.
Yorumlar
0Henüz yorum yok.
Tartışmaya katılmak için giriş yapın.