Dijital platformda, vergi mükellefleri ve sokak haydutları tarafından eşit derecede korkulan pompalı tüfekli muhasebecinin aksiyon filmi «Hesaplaşma 2» yayınlandı. 2016 yapımı aksiyon filminin devamında tetikçi muhasebeci gerçekten bu kadar korkutucu...

Otizm spektrum bozukluğu olan sert muhasebeci Christian Wolff (Ben Affleck) işe geri dönüyor: artık daha çok sayıyor, daha az ateş ediyor ve flört uygulamalarını öğreniyor. Ancak yardımcısı Ray King'in (J.K. Simmons) ölümünden sonra Wolff, yalnız çalışma kuralını bozmak zorunda kalır. Kardeşi Braxton (Jon Bernthal) ile birleşir ve katillerin izini sürer.

Sonsuz yeniden yapımlar, önbölümler ve uzun zamandır beklenen (ya da pek beklenmeyen) devam filmleri çağında, «Hesaplaşma 2» filminin ortaya çıkması kimseyi şaşırtmamıştır. Sadece, korkarım söylemek gerekirse, tam 9 yıl önce çıkan ilk filmin varlığını hatırlatmıştır. Bu süre zarfında sinema dünyası, yankıları hala «Usta», «Arıcı» ve diğer B kategorisi temsilcileri şeklinde duyulan onlarca aksiyon filmi üretti. Ben Affleck de bu yıllar içinde çok şey yaşadı: maskeye sığmayan sakallı Batman, Ana de Armas ile ilişki, J.Lo ile evlilik ve boşanma, bitmek bilmeyen memler. Yani «Hesaplaşma»nın devamı, en az beklendiği anda gelen bir sürpriz oldu. Ama oldu. Sanatçının hayranlarının sevincine (ya da değil).

Zaman değişti, artık streaming çağı hüküm sürüyor ve «Hesaplaşma 2» en başından beri geniş ekranı atlayarak doğrudan dijital kataloğun karanlık sandığına gitmeye mahkumdu. Filmin devamının neden gerekli olduğu retorik bir soru. İlk filmin finali bilmece bırakmadı ve daha fazla gelişme gerektirmedi. Affleck'in karakteri, tetikçi muhasebeci, sıra dışı konusuna (tüfekli muhasebeci) ve keskin aksiyonuna rağmen hafızalarda uzun süre kalmadı. Ve muhtemelen kimse onu çok özlemedi. Yeni film belki durumu düzeltebilirdi, ama fazlasıyla sıradan çıktı, sanki 'sırf olsun' diye çekilmiş gibi. Bunu, diz üstü yapılmış gibi duran afiş bile anlatıyor: Affleck'in kafası başka bir vücuda yapıştırılmış ve yazı tipi Paint'te aceleyle karalanmış gibi görünüyor. Ve iş epey eski olduğu için, orijinali izlemekten kaçınmak pek mümkün değil. Yoksa iki kardeşin aile bağlarının karmaşıklığını çözmek zor olur.

Ama ileriye bakarak, devam filminde karakterlerin davranışlarında pek bir şey değişmediği söylenebilir. Affleck, aynı Terminatör sakinliğiyle herkesi yerine koymaya devam ediyor, hayatın çeşitli alanlarında eğitici çalışmalar yapıyor: flört uygulamalarını analiz etmekten, sahtekar pizza satıcısını denetlemeye kadar (zaman zaman bu gerçek bir ilgi uyandırıyor, ama gereken gelişimi görmüyor). Küçük kardeşine karşı hala soğuk ve sekiz yıllık sessizliğe kızınca kuru bir şekilde karşılık veriyor: 'Ama telefon numaram sende vardı.' 'Haksız mı ki?' diye akla makul bir soru geliyor. 'Aslında haklı,' diye de zihinsel olarak yanıtlıyor Bernthal'ın karakteri, omuz silkerek. Filmin iyi bir kısmı bu şekilde ilerliyor. Ama sonuçta Affleck ve Bernthal karakterlerinin tüm tartışmaları, yerleşik bir masa sohbetine indirgeniyor: 'Kardeş misin, değil misin?' Bunu genellikle eski güzel bir kavga izler ve filmde izleyici bunu alır.

Bir noktada Ray King cinayeti soruşturması tamamen kenara itilir ve kardeşler, orta halli bir Amerikan dostluk filmi gibi, 'Yağmur Adam'a özenerek eğlenmeye başlarlar. Ağabey, tıpkı Dustin Hoffman'ın karakteri gibi, bir kızla dans etmeye çalışır ve onun telefon numarasını almayı başarır, bu da küçük kardeşte benzeri görülmemiş bir heyecan yaratır. Filmin yönetmeninin bu sürece daha çok sempati duyduğu belli. Ve bunun yine de bir aksiyon filmi olduğu gerçeğini Gavin O'Connor, finale yaklaşırken isteksizce hatırlıyor. Ama en azından 'Tyler Rake' seviyesinde olmasa da görsel olarak etkileyici dövüşlere dair umutlar suya düşüyor: toz içinde birkaç silahlı çatışma, ifadesiz bir göğüs göğüse dövüş ve cansız kovalamacalar. İlk filmde yönetmen mükemmel bir öğrenci gibi çalışırken, burada daha çok detaylara el sallayan bir mezun gibi görünüyor.

Yevgeniy Belousov

Baba Yaga emekli oluyor. Yine: «John Wick 4» (2023) filmi eleştirisi

«John Wick» serisinin dördüncü bölümü Rusya'da resmi olarak vizyona girdi. Başlangıçta köpeğinin öldürülmesi ve çalınan araba yüzünden haydutlardan intikam alan bir tetikçinin hikayesi, genişlemeye devam ediyor

Open material

Filmdeki en güçlü an, garip bir şekilde, mizah oldu. Christian'ın film boyunca serpiştirdiği kısa, özlü şakalar hikayeyi biraz canlandırıyor ve içten bir gülümseme yaratıyor. Küçük kardeş Braxton da ondan geri kalmıyor, ara sıra komik, küfürlü repliklerle patlayarak bu hikaye adacığını giderek daha çok bir komediye benzetiyor. Ve türün kısıtlamaları olmasaydı, kim bilir, O'Connor oldukça saygın bir hiciv ya da keskin bir sosyal broşür çıkarabilirdi. Ama son anda yönetmenin korktuğu izlenimi oluşuyor: ya izleyiciler beğenmezse?

«Hesaplaşma 2», kimsenin istemediği ama aldığı bir devam filmi. Film ataletle var oluyor, ateşsiz, tutkusuz, var olmak için gerçek bir nedeni olmadan. Berbat değil, ama iyi de değil: sadece orijinalin gri bir gölgesi, biraz da fena olmayan şakalarla sulandırılmış. İlk «Hesaplaşma» sağlam bir orta karar filmiyse, ikincisi onun yorgun ikizi; 9 yıl sonra partiye gelmiş ve şimdi yeni sinematografik manzaraya uyum sağlamaya çalışıyor.