5 Haziran’da Rusya’da “John Wick” serisinin spin-off’u olan gizemli film “Balerin” vizyona girdi. Len Wiseman’ın Chad Stahelski’nin yerini nasıl doldurduğunu ve aksiyon filmlerindeki kötü adamların neden felsefeyi bu kadar sevdiğini anlatıyoruz.

“Kader çok kaprisli bir hanımefendidir” – bu sözler, Gabriel Byrne tarafından canlandırılan fanatik Şansölye’ye ait. Bazen, etik filozoflarının, deterministlerin ve inkompatibilistlerin, sadece eserlerinin daha sonra Hollywood gişe rekorları kıran filmlerde varlıklarıyla gölge düşüren nihilist psikopatlar tarafından kullanılması için yazdıklarına dair geçmeyen bir his oluşuyor. Paul Holbach, materyalist monizmin, yaşam tarzlarını haklı çıkarması gereken katillerin kafalarında ikinci bir varlık bulacağını hiç düşünmemişti. Bununla birlikte, Şansölye “filozof” olmayı boşuna seçmedi; ana karaktere sadece fiziksel ve duygusal değil, aynı zamanda ideolojik bir direniş de göstermek için.

tarafından canlandırılan Eva, çocukken babasını kaybetti. Babası, çocuğu Şansölye tarikatının pençesinden kurtarmaya çalıştı ancak eşitsiz bir savaşta yenik düştü. Eva, ana seride yer alan John Wick’in alma mater’i olan “Ruska Roma” klanı tarafından alındı. Evlat edinilen yetim, ailenin emriyle bir görevi yerine getirirken tesadüfen her şeyini elinden alanların izine rastlar ve türün kuralları gereği intikam almaya karar verir.

Roman Kovalev

Keanu Reeves’e Yapılan Zorbalıktan Beceriksiz Delil Gizlemeye: Ana de Armas’ın En İyi 5 Filmi

Kübalı oyuncu Ana de Armas’ın Hollywood’u ve tüm dünyayı fetheden en iyi rolleri hakkında.

Open material

Bin Yüzlü Kahraman

“Balerin”, yeni yıldıza agresif bir şekilde spot ışığı tutmak zorunda olsa da, sadece Eva’nın profesyonel becerisine değil, aynı zamanda Şansölye ailesi ile çingene diasporası “Ruska Roma” arasındaki sürtüşmelere de odaklanıyor ki bu, iki nedenden dolayı son derece başarılı bir karar.

Birincisi, “”, Chad Stahelski’nin defalarca belirttiği gibi, neo-noir aksiyon filminden mitolojik bir aksiyon filmine dönüştü. Bunun birkaç nedeni vardı, ancak asıl neden, izleyicinin bilinçaltına hitap eden ve on binlerce tetikçinin New York sokaklarını matematiksel olarak imkansız olsa da gerçekten doldurduğuna ikna eden yeni bir evrenin absürt kurallarını yaratma olasılığıydı.

Yevgeni Belousov

Baba Yaga Emekli Oluyor. Tekrar: John Wick 4 (2023) Filmi İncelemesi

Rusya’da “John Wick” serisinin dördüncü filmi resmi olarak vizyona girdi. Başlangıçta bir köpeğin öldürülmesi ve çalınan bir araba yüzünden haydutlardan intikam alan bir tetikçinin hikayesi, genişlemeye devam ediyor.

Open material

Ayrıca, “John Wick”in anlatısal figürasyonu ve destanın yapısal özellikleri, Proto-Avrupa medeniyetinin koro bölümleri ile serinin dünyasının perde arkası gelenekleri arasında kesintisiz bir geçiş sağlıyor. Bu tür dalgalanan çokseslilikler fark edilmiyor değil ve kontrol edilemez bir dolaylı çağrışım akışı doğuruyor.

Örneğin, Şansölye’nin takipçilerinin yaşadığı etek bölgesi, işlevsel katılım açısından Kolhis’i andırıyor – mitin Hekate rahibesi Medea’yı (daha sonra İason tarafından kaçırılan) hapsettiği ritüel alt bölgesi olan büyülü bir süreklilik. “Balerin” bunu doğrudan söylemiyor, ancak mezhepçilerin dış dünyadan izolasyonunun, nesiller arası bilgi aktarımının kabilevi rahiplik yapısı tarafından belirlendiği açık. Bu yüzden fanatikler, ne pahasına olursa olsun çalınan çocuğu geri getirmeye hazır.

İkincisi, Eva’yı projeksiyonel arkeolojik bir dioramaya, yüce bir mekana yerleştirerek film felsefeyi bitiriyor ve katliama yükseliyor. John Wick için New York, haşereler tarafından ele geçirilmiş bir ev; Eva için Şansölye’nin yerleşimi bir test sahası. New York iki şekilde var oluyor; bunlardan biri ölemez çünkü seriden soyutlanmış olarak yaşıyor, ancak hiçbir şey destan kahramanının mitolojik bir nesnenin hatlarını silmesini engelleyemiyor. Başkahramanın yaptığı da tam olarak bu: manevi bir akıl hocası buluyor, bir kız kardeş ediniyor, ancak sadece pervasızca çok sayıda insan öldürmek için. Ve bu konuda “Balerin”in hiçbir sorunu yok.

Beden Gitti, Kalp Kaldı

Spin-off’un yönetmenliği için Len Wiseman’ın adaylığı şüpheyle karşılandı. Beklendiği gibi, ancak aceleyle “Balerin”, Chad Stahelski’nin yokluğunda gelecekten mahrum bırakıldı; oysa “John Wick”in daha önce bir başının kesildiği unutuluyor: ilk filmin yayınlanmasından sonra pragmatik David Leitch ayrılmıştı. Senarist Derek Kolstad, besteciler Tyler Bates ve Joel J. Richard’ın yaratıcı başarıları da hafife alındı; Stahelski de tamamen gitmedi ve şimdi “Balerin”in yapımcıları arasında yer alıyor.

Spin-off, “John Wick” gibi görünüyor ve ses çıkarıyor, aynı frekansta iletişim kuruyor ve “ağabeyinden” anlatı mantığını devralıyor. Elbette, rotasyon oyuncusu olarak Len Wiseman, Stahelski’nin savaş dansının koreografik hassasiyetine yetişemiyor, ancak meslektaşları tarafından kibarca sağlanan dilbilgisini özümsemek için yeterli ateşe sahip. Hemen hemen her arena, tür için alışılmadık yüzeyler, eldeki araçlar, aksesuarlar ve slapstick öğeleri şeklinde ek koşullarla yüklenmiş.

Gerçek bir keşif, “el bombası” patlayıcı aksiyonuydu; bu sayede Eva, ilk solo projesiyle birlikte kişiüstü bir tetikçi kimliği kazandı. “Bir kadın gibi savaş” – “Ruska Roma”nın reisi kahramana öğüt veriyor, pimin kaç kez çekileceğini tahmin bile etmeden. Ancak Ana de Armas’ın erkekler dünyasındaki küçük boyutu ve narinliği yine de göz ardı edilmiyor: Eva darbeleri daha kötü alıyor, daha çok yabancı cisimlere güveniyor ve kıskanılacak bir düzenlilikle “duvarlarda uçuyor”.

Ancak bahsedilen el bombaları sadece silah değil, aynı zamanda bir metafor. “Balerin” teknik ve profesyonel olarak daha kötü icra edilmiş, ancak parlak ve çılgın; varlığın entropisini etkilemeye hazır değil ama istekli. Bu üslup sapması, yönetmenin kullandığı tekniklere de yansıyor: Wiseman, basit ağır çekimler ve anlamsız tavan çekimleri sezonunu açıyor, ancak filminde kızlar tabaklar ve paten bıçaklarıyla dövüşüyorsa, alev makinesi bir yangın söndürücüyle çarpışmaya dayanamıyorsa ne fark eder?

Sonuçta, “Balerin”in en büyük başarısı, izleyicisini eğlendirme ve beklentilerini boşa çıkarmama yeteneğinde yatıyor. Ana de Armas’ın kişisel hayranları ise sinemaya bir anaokulu gibi teslim edilebilir ve bir süreliğine kendi işlerine gidilebilir (ama en iyisi onlarla birlikte oturup siz de hayran olmaktır).

Fragman: