Mickey 17, bizi insan yapan şey hakkında silahsızlandırıcı bir sadelikle konuşan Bong Joon-ho'nun bilim kurgu filmi. Parazit'in zaferinden sonra projeye yönelik beklentiler biraz fazla ısınmıştı ama cazibesine direnmek oldukça zor bir iş.

Mickey Barnes (Robert Pattinson), yanlış kişilere borçlanmış ve ölmekte olan Dünya'dan Niflheim gezegenine, onu kolonileştirme görevi kapsamında kaçmış bir adamdır. Sözleşmeyi okumadan, "sarf malzemesi" olur: görevleri yap, öl, diril, yeniden başla. Mickey'nin her kopyası öncekilerin anılarını miras alır. Dünyanın lore'una dalarken, kahramanın on yedi ölümcül görevinin hikayesini görürüz; ta ki sonuncusu sonucunda bir yerine iki klon kalana ve yüz yüze gelene kadar.

Mickey 17 melankolik, sanki yara izlerinden ve yorgunluktan örülmüş gibi. Mickey 18 ise dürtüsel, silinme korkusunu gizleyen bir öfkeyle. Bu, Pattinson'ın en iyi rollerinden biri: aynı sahnelerde bulunan iki karakteri ses, ton ve karakter nüanslarıyla ustaca ayırıyor.

Mickey 17, Cinayet Günlükleri'nin kasvetli hipnozunu ya da çarpıcı Parazit'i tekrarlamıyor. Bu, yarı hiciv yarı fars ama Bong Joon-ho'nun tanınabilir tarzına sahip bir bilim kurgu komedisi. Görsel anlatım filmin en büyük avantajlarından biri. Yapım tasarımcıları ve görüntü yönetmeni Darius Khondji sayesinde buz gibi Niflheim, filmin tam teşekküllü canlı bir karakterine dönüşüyor. Rüzgarlı Vadi'den açıkça ilham alan ve ana kalabalık memnun ediciler haline gelen "tüyler ürperticiler" ile ilgili hikaye ise duygulandırmadan edemiyor.

Yevgeni Belousov

Hayao Miyazaki - Rüyalar Ülkesinin Büyücüsü: Dahi Animasyon Ustasının Her Eserini Neden Seviyoruz?

7 Aralık'ta, dahi Hayao Miyazaki'nin son animasyonu olabilecek 'Çocuk ve Kuş' resmi Rusya gösterimine giriyor. Bu vesileyle editör ekibimiz kısaca nedenini anlatmaya karar verdi...

Open material

Hiciv, haber akışındaki haberler kadar tanıdık ama yine de daha az parlak değil. Mark Ruffalo ve Toni Collette'in canlandırdığı karakterler - gözden düşmüş politikacı, koloni lideri Kenneth Marshall ve eşi Ilfa - karikatürize ama ürkütücü derecede gerçek: o, büyüklük sanrıları olan bir despot; o, hayal edebileceğiniz en korkunç "first lady".

Film kısmen, en zor koşullarda bile aşkı ve mutluluğu bulmanın (ve korumanın) mümkün olduğuna dair bir hikayeye dönüşüyor. Nasha (Naomi Ackie) ve Mickey arasındaki romantizm, durumun çılgın bağlamında bile samimi, sağlıklı bir ilişkinin başarılı bir örneği. Nasha'nın Mickey'yi koruduğu ve onun için savaştığı finale yakın sahneler, filmdeki en dokunaklı ve güzel anlardan bazıları.

Kuşkusuz, Mickey 17'nin çok katmanlı yaklaşımının kendi "pürüzleri" var. Bong Joon-ho, hak ettiği yaratıcı özgürlüğünden tam olarak yararlanarak aynı anda birçok farklı fikir uyguluyor ve her dakika hepsinin mükemmel çalıştığı söylenemez. Ancak sonuçta, yönetmenin en iyi ve en insani filmlerinden birinden alınan keyif, alttaki şüpheciliği yeniyor.

Bazılarına Mickey 17 fazla hafif gelebilir, ancak bu tür hikayelere ihtiyaç var. Özellikle şimdi. İroniyle dolu bir dünyada, çılgın ve kaotik bir dünyada kendi kimliğini bulmaya çalışarak samimi kalıyor. Tıpkı bizim gibi.