Apple TV+ platformunda, 2022'de büyük ses getiren 'Ayrılma' projesinin ikinci sezonu sona erdi. Ofis hicvi, psikolojik gerilim, bilim kurgu ve derin insan dramını birleştiren dizi, yeni sezonun ilk bölümünden itibaren sadece çıtayı korumayı değil, yü...

Ofis planktonunun temsilcisi Mark Scout, meslektaşlarıyla birlikte 'Lumon' adlı dev bir şirketin veri işleme bölümünde kaygısızca çalışıyordu. Ama o sıradan bir çalışan değil, bölünmüş biri; yani bilincini 'ekstra' ve 'intra' olarak ikiye ayıran cerrahi bir prosedür geçirmiş: bir kişiliği işte, diğeri ise ofis dışındaki hayatı yönetiyor. Mark bir zamanlar, en azından bir süreliğine karısının ölüm acısını hissetmemek için bölünme programına katılmaya karar vermişti. Ancak görünen o ki, kendinden ve trajedilerinden kaçış yok ve Lumon için tam da bu trajediler yüzünden aranan bölünmüş bir çalışan haline geldi. 'Ayrılma' dizisini birlikte inceliyoruz.

Ne oldu?

'Ayrılma'nın ilk sezonu 2022'de yayınlandı ve izleyicileri her şeyiyle hemen etkiledi. Birincisi, proje gerilim, bilim kurgu, dram ve kapitalizm ile ofis hayatına yönelik hicvin ilginç bir melezi oldu. Üstelik yazarlar, hikayeyi yavaş ve merak uyandıran bir şekilde geliştirerek gerilimi artırarak zevki uzatmaya karar verdiler. Yavaş anlatım sayesinde Lumon'un steril atmosferine ve kurumsal kültüne nüfuz etme ve karakterleri sevme fırsatımız oldu, ancak çoğu genel hatlarıyla çizilmiş ve hala gizemli kalmıştı. Dizinin ağır tempolu ilk sezonu, herkesi Ben Stiller ve Dan Erickson'dan nefret ettiren şok edici bir finalle patladı; çünkü 2. sezonun yaklaşık çıkış tarihini bile açıklamadan son derece büyük bir klişe bırakmışlardı.

2022'de bize her şeyden önce, her türlü çelişki ve ikilemle dolu inanılmaz '' dünyası tanıtıldı. Yaratıcılar sıkıcı ofis hayatı ve çalışanların aptallaştırılmasıyla alay etti, insanı daha büyük bir iyilik için yapılan haçlı seferinde bozuk para haline getiren kapitalizmi eleştirdi, ideal bölünmüş çalışan imajıyla dalga geçti ve kurumsal kültürü dini bir kült statüsüne yükselterek keskin bir hiciv sundu.

Nadezhda Vasilyeva

Ben Stiller'dan 'Ayrılma' Dizisi — Ofis Hicivinden Psikolojik Gerilime

İnsanlar iş tükenmişliğiyle farklı şekillerde mücadele ediyor: kimi meditasyon öğreniyor, kimi spora yöneliyor, kimi de işten ayrılıyor. Ama Apple TV, başka bir yol daha olduğunu gösterdi

Open material

Ama içerik, biçim olmadan istenen etkiyi yaratamazdı, bu yüzden dizi zıtlıklarla oynamaya karar verdi. Lumon duvarları içindeki steril kurumsal dünya, kaotik ve düşmanca dış dünyayla; kişisel trajediler, iş günlerinin saçmalığı ve tekdüzeliğiyle; modern teknolojiler ise tuhaf bir şekilde ilkel bilgisayarlarla bir arada var oluyor. 'Ayrılma'daki güçlü görsellik, bembeyaz koridor labirentleri ve her şeydeki simetriyle 'güzel' ofis dünyasını mutlak hale getiriyor. Sahnelerdeki minimalizm ve geometri, gülümsemelerin yapaylığıyla parladığı ve işin otomatik olarak yapıldığı yerin ruhsuzluğunu artırıyor. Bu dış parlaklık, bu ambalajın altında çürümüş bir şeyin saklı olduğunu (spoiler) ve 2. sezonda bize bundan daha fazla bahsedildiğini haykırıyor.

'Ayrılma'nın devamında tüm bunlar kaldı, ancak yazarlar daha da ileri giderek hikayeyi hem genişletti hem de daralttı. İlk sezon, dizinin kapağından (daha doğrusu görselliğinden) karşılandığı bir tanışma ve alışma aşamasıyken, ikinci sezon, izleyiciyle daha uzun süreli bir ilişki kurma niyetiyle açıkça daha derine inmeye başladı. Sonuç olarak proje, yeni bir dramatiklik ve psikolojizm seviyesine ulaştı.

Şimdi ne var?

2022'de çok az şey anlaşılmıştı ve final bizi tam bir şaşkınlık içinde, çok sayıda soru ve minimum cevapla bırakmıştı. Biz izleyiciler, kelimenin tam anlamıyla hiçbir şey anlamayan intraların yerinde hissediyorduk. İlk bölümlerde yeterince dram vardı, yavaş yavaş karakterlere yakınlaştık, ancak yine de ilk sezon, fikrin ölçeği ve görsel çözümlerle etkiliyordu. Bu arada, teknik açıdan devam filmi ileriye doğru bir adım attı. 5 ay boyunca tek bir çekimle çekilen Tom Cruise tarzı koşu sahnesi bile buna değer.

Birinciyle karşılaştırıldığında ikinci sezon daha kişisel hale geldi ve öncelikle ana karakterlerin hikayelerine odaklandı: Lumon'un bölünmüş çalışanları ve onların 'çobanları' Harmony Cobel ve Bay Milchick. Hala bize, tüm prosedürün uygulanması için icat edildiği şirket yönetiminin bazı inanılmaz hedeflerine dair ipuçları veriliyor. Ancak aynı zamanda ekran süresinin %50'sini steril koridorlarda dolaşarak ve Lumon'da hapsolmuş intralar için önemli olan gerçeği ortaya çıkarmak için kimliksiz ofislere bakarak geçiriyoruz. Kalan %50'lik sürede ise, bazılarının şirketin sırlarını (ve asansörün diğer tarafında neyin saklı olduğunu) açığa çıkarmaya çalıştığı, diğerlerinin ise onları korumaya çalıştığı gerçek dünyada yaşıyoruz.

Kurumsal kültürün dini bir külte dönüşmesi manzarası artık bize komik gelmiyor. Büyük paraları ve tartışmalı ahlakları olan insanların yaptığı ürkütücü derecede tuhaf eylemler karşısında dehşete düşüyoruz. İnsanlar üzerindeki deneylerin başlatıcıları aniden uzaylılar veya vampirler olsaydı, muhtemelen bu kadar şok edici ve ilgi çekici olmazdı, çünkü insan zulmünün ve soğukkanlılığının sınırsızlığı karşısında asla şaşırmaktan vazgeçmiyoruz. Bununla birlikte, sonsuz beyaz koridorlar ve dış dünyanın soğuk manzaraları bize duygusal olarak baskı yapmaya devam ediyor - sanki dünyanın hiçbir versiyonunda mutluluk beklenmiyormuş gibi - ancak yavaş yavaş ortaya çıkan sırlar yüzünden çok daha fazla acı çekiyoruz.

İç gerilim ve intralar ile ekstralar arasındaki kişilerarası çatışma yoğunlaşıyor. Bahisleri yükseliyor ve hatta bazıları hayatını tehlikeye atıyor. Stres, kafa karışıklığı ve sürekli gerginlik, küçük şeylerde de aktarılıyor - karakterlerin yüz ifadelerinde ve hareketlerinde. Yürüyüş ağırlaşıyor, duruş dikleşiyor, adımlar hızlanıyor ve bakış sertleşiyor. Adam Scott, John Turturro, Zach Cherry ve Britt Lower, geniş vuruşlarla değil, karakterleri gözle zar zor fark edilen ayrıntılarla değiştirerek güçlü oyunculuk performanslarıyla etkilemeye devam ediyor. Sonuçta, intra ve ekstra aynı beden, ancak iki tamamen farklı kişilik. Ve Milchick rolündeki Tramell Tillman'ın gülümsemesi rahatlatmıyor, aksine bir korku krizi ve kaçma arzusu uyandırıyor.

Karakterlerin 'kafalarında' giderek daha fazla zaman geçiriyoruz (dizinin açılışının da ima ettiği gibi) ve ofisin simetrik ve hermetik alanı sıradan ve tanıdık hale geliyor. Bu nedenle, görsel çeşitlilik için yazarlar mekan seçenekleri ekledi: garip bir açık hava ekip çalışması etkinliğine katıldık, muhteşem Gwendoline Christie ile bir ofis çiftliğini ziyaret ettik, Harmony Cobel'in ölmekte olan anavatanında misafir olduk ve şirketin diğer katlarında dolaştık. Paradoksal olarak, mekanların ölçeklendirilmesi hikayeyi bulanıklaştırmıyor, aksine derinleştiriyor ve karakter gelişimine yardımcı oluyor. Sonuç olarak, düşmanlara bile üzülüyoruz.

Dev bir şirket ile küçük insanlar - ofis çalışanları - arasındaki çatışma giderek daha insani bir yüz kazanıyor. Bu Mark, Helly, Irving, Dylan ve hatta Harmony Cobel veya Bay Milchick. Her birinin kendi hikayesi ve onları böyle davranmaya iten kendi trajedisi var. Ve tüm bu şenliğin başında, herkesin dua ettiği ama neden olduğu pek anlaşılmayan Büyük Kier Eagan var. Hikaye ilerledikçe, herkesin bölünmüş katta çalışmak için bir nedenden dolayı seçildiğini daha iyi anlıyoruz. Bu nedenle ikinci sezonda, 'dişli' ile arkasında herkesin ve her şeyin olabileceği onu sömüren 'makine' arasındaki çatışma daha da kişisel ve duygusal olarak yoğun hale geliyor.

Ne olacak?

'Ayrılma', insan hakları ve özgürlükleri konusunu derinlemesine incelemekten çekinmeyen bir dizi. Bu, insan-şirket çatışmasında ve zorlu ekstra-intra ikileminde kendini gösteriyor. Hangisi orijinal kişilik ve yaşama hakkına sahip ve böyle bir soruyu sormak ne kadar etik?

Dizinin yaratıcıları bu sefer de bizi bağışlamadı ve 'Ayrılma'nın ikinci sezonu bize, cevaplarını sonraki bölümlerde alacağımız bir dizi soru daha bıraktı (Apple TV+ diziyi resmi olarak 3. sezon için yeniledi). Geriye sadece bu sefer 3 yıl beklemek zorunda kalmayacağımızı ummak kalıyor. Ben Stiller'ın prodüksiyonu geciktirmeme sözüne inanıyoruz.

Nadezhda Vasilyeva

İkinci sezon, 'Ayrılma'yı akıl almaz bir kalite seviyesine çıkardı. John Turturro'nun dördüncü bölümdeki olağanüstü performansı.

Duygusal içerik ve yaratıcı işçilik açısından muhteşem (özel efekt kullanılmadığı söyleniyor) 'Chikhai Bardo' bölümü. Bu bağlamda, 'Ayrılma'nın şu anda tür ve zevk tercihlerine bakılmaksızın 1 numaralı dizi olarak kabul edilebileceğini söylemek abartı olmaz.