Küresel sel nedeniyle bir sandalda diğer hayvanlarla seyahat eden siyah bir kedi hakkındaki animasyon filmi, ödül sezonunun artık karanlık atı değil. Ücretsiz bir yazılım kaynağı kullanılarak yaratılan hikaye, dünya çapındaki izleyicilerin kalbini fe...

Bir zamanlar insanlarla dolu olan dünya, şimdi onlardan geriye sadece kültürel imgeler ve insan yapımı nesneler bırakmıştır. Bunların arasında, boş bir evde kedi hayatı yaşayan siyah bir tüy yumağının bulunduğu çok sayıda kedi heykeli vardır. Gün monoton ve tembel geçer: güneşlenir, nehirdeki kendi yansımasına bakar, balık yakalar, köpeklerden kaçar. Ancak her şey, alışılmış yalnızlığın, birdenbire ortaya çıkan, kontrol edilemez bir su akıntısı tarafından bozulmasıyla değişir ve tüm karayı kaplar. Kedinin tek sığınağı artık bir sandaldır; bu sandalda duygusal olarak delinmez bir kapibara, 'iyi bir oğlan' olan bir labrador, bir kleptoman lemur ve bilge bir sekreter kuşu da kurtuluş bulur.

Letonyalı yönetmen Gints Zilbalodis'in 'Akış'ı, kıyamet sonrasını yumuşak bir biçimde sunarak denklemden sadece insanı çıkarır. Filmde gerçekten de insana rastlamazsınız ve dolayısıyla insan algısına eşlik eden yasalar da bulanıklaşır – iklim değişikliğini, bu kadar hızlı bir selin nedenini ve hatta temel olarak olay yerini açıklayacak bir bilimsel bileşen yoktur, çünkü belirli noktalarda farklı kültürlere ve bölgesel kesitlere aitmiş gibi görünen öğeler, yapılar ve doğal olaylar bir araya gelir.

Hayvanlar dünyayı tamamen farklı bir düzeyde algılarlar, bu nedenle izleyici de aynısını yapacaktır. Benzer bir numarayı 'Vahşi Robot' da yapmıştı (bunun hakkında yazmıştık), izleyiciyi yalnızca hayvanların yaşadığı bir adaya bırakarak, ancak robot bir nesne ve yaratıcının dışsal bir temsili olarak insan ruhuna yakınlık hissini koruyordu.

Yevgeni Belousov

Orman Kardeşliği: 'Vahşi Robot' (2024) animasyon filmi incelemesi

15 Ekim'de DreamWorks Animations'ın yeni animasyon filmi 'Vahşi Robot', Peter Brown'ın aynı adlı masal kitabından uyarlanarak dijital platformlarda yayınlandı. Bu basit hikayenin nasıl dokunaklı olduğunu anlatıyoruz.

Open material

'Akış'ta ise insanlar, garip bir şekilde, boşuna kaybedilmemiş eksik bir unsurdur. Filmin algılanması için bu, gerekli bir dengesizlik hissi yaratır. Evet, hayvanlar temel alışkanlıklarına göre yaşayarak rahat hissederler (bazı karakteristik istisnalar dışında), ancak alışık olduğumuz dünyaların etkileşimi, yalnızca hayvanların insan eşyalarıyla etkileşiminin kısaltılmış bir versiyonu olarak sunulur ve hayvanlar, aynı 'Vahşi Robot'taki benzerlerinin aksine antropomorfik olmadıkları için, filmin fikrini, görünüşe göre artık daha yüksek bir iletişim biçimine dayanarak algılamak gerekecektir.

İşte bu, bir şekilde fikirsel olarak benzer iki animasyon filmini ayıran şeydir: biri mantıksal olarak yetkin ve duygusal diyaloglar aracılığıyla çatışmayı ilerletirken, diğeri (robotik bir çevirmenin yokluğunda) doğal seslere ve görüntülere dayanır. Sorunlar, türler arası sürtüşmeler, tıslamalar, sessiz koklaşmalar ve sandala doğru dönüp arkadaşlarına tüylü popoyu gösterme gibi gösterişli davranışlar üzerine inşa edilecektir.

Kedicik ise tekrar tekrar denize düşecek, ancak suda çırpınmak bile karakter gelişimini doğrudan yansıtacaktır (evet, kedinin bile bir karakter gelişimi vardır). Korku, öfke, aptallık nedeniyle zorunlu yüzmeler, durumu kabullenme aşamasında, hem kedinin hem de kameranın sualtı dünyasının tadını çıkaracağı muhteşem yüzüşlere dönüşecektir.

Hayvanlar hayatta kalmak için becerilerini kullandıkça, karşılıklı yardım ve dışsal ve içsel olarak farklı kahramanların uyumlu bir şekilde bir arada yaşaması gerektiği fikri de ortaya çıkar.

Bu fikir, hayvanlar konuşmasa da, her birinin sezgisel olarak bağlanabileceğiniz, insana özgü belirgin bir rol modeli oynaması nedeniyle de iyi çalışır. Sarsılmaz kapibara, istikrarsız durumlarda bile duygusal dalgalanmalara kapılmayan sakin bir kişiliği yansıtır; lemur, dış görünüşe ve etrafındaki nesnelere bağlı kalan bir tür kişileştirmedir – o kadar zararlı bir eşya bağımlılığı vardır ki, bazen bunun için arkadaşlarından yüz çevirmeye hazır görünür. Sekreter kuşu ve labrador ise, birini korumak için, eğer haksızlarsa, kendi türlerine karşı nasıl gidilebileceğini gösterir.

Animasyon filmi, 'yalnızlık' ve 'sürü' kavramlarını sağlıklı ilişkiler ve kritik durumlar örnekleriyle inceler, onlara dönüşme, birbirinden akma ve yan yana olma fırsatı verir. Bunun ötesinde, arka plan öğeleri ve görsel imgelerle desteklenen bir döngüsellik yaratırlar: daireler, girdaplar, gökyüzüne veya derinliklere doğru fırlayan, tekrarlanan anlar. Bunlar anlatıyı halkalamaya yardımcı olur, ancak duygusal ve ruhsal olarak bir üst seviyeye taşıyarak, aynı olayın birini değiştirebileceği, birleştirebileceği ve bir başkasının asla değişmeyerek alışkanlıklarına sadık kalabileceği sonucunu bırakır.

Doğal olarak, 'Akış' görsel olarak 'Vahşi Robot'un suluboya arka planları ve çizim tarzından uzaktır, ancak animasyon filmlerinin bütçeleri ve yaratım yöntemleri arasındaki muazzam farkı da belirtelim. Biri büyük bir şirket tarafından yaratılırken, diğeri birkaç kişinin çocuğu olup ücretsiz bir yazılım kaynağı temelinde doğmuştur. Ve bu eksik çizimlerde, olayların bir çekiciliği ve yere yakınlık hissi vardır. Ayrıca, animasyonun sadece devam filmlerine (ki bu da 'Akış'ın rakibidir) değil, aynı zamanda Avrupa animasyonunun giderek daha sık ortaya çıkardığı beklenmedik sürprizlere dayandığının ek bir hatırlatıcısıdır.

Ve işte, filmin başında yalnız yansımasına bakan kedicik, finalde kendini yine görür, ancak bu kez yakın hayvanların çevresinde. İzleyici ise az önce rahatlatıcı bir mucize izlediğini anlar. Besteci Rihards Zaļupe bilinci akan bestelerine daldırırken, 'Akış' animasyon endüstrisinde yerini sağlamlaştırıyor. Peki Gints Zilbalodis'in kendine karşı bu küçük zaferi, sezonun ana ödülünü almak için yeterli olacak mı?