Yerli sinema salonlarında 'Kardeşler', kardeş sevgisi, çocukluk travmaları ve özgürlüğün bedeli üzerine bir Fransız draması.

1948 yılında iki kardeş, Michel ve Patrice, kaprisli ve bencil anneleri tarafından yerleştirildikleri yetimhaneden kaçarlar. Çocuklar kuruma geri dönemezler çünkü müdürün ölümünden kendilerini sorumlu tutarlar (aslında müdür zaten ölmüştü) ve bu yüzden medeniyetten uzakta, ormanda yaşamaya karar verirler. Yıllar sonra, büyük kardeş Patrice (Mathieu Kassovitz) tekrar Kanada'nın vahşi doğasına kaçar ve küçük kardeşi (Yvan Attal tarafından canlandırılır) onu aramaya çıkar.

Başlangıçtaki başlıkta belirtildiği gibi, 'Kardeşler' filmi gerçek olaylara dayanmaktadır. Film, kahramanların geçmiş zaman diliminde geçen olayların yeterince inandırıcı görünmediği gerekçesiyle eleştirilebilir. Ancak diğer yandan, burada sanatsal bir kabul söz konusudur, çünkü bu, çocuksu, biraz romantize edilmiş bir bakış açısını yansıtır; bu bakış açısı, olumsuzlukların bir kısmını hafızadan siler ve evsiz hayatta kalmayı bir tür maceraya, 'hayatın en güzel yıllarına' dönüştürür.

Ne kadar paradoksal görünse de, kahramanlar için medeniyete dönüş, ondan uzak kalmanın kendisinden neredeyse daha ağır sonuçlar doğurdu. Özgürlük kısıtlamaları ve ayrılıkla, en çok korktukları şeyle karşı karşıya kalan kardeşler, zihinsel olarak birlikte avlandıkları ve yaprak ve dallardan yapılmış bir kulübede yaşadıkları o nispeten kaygısız günlere dönmeye devam ettiler.

'Kardeşler', şaşırtıcı bir şekilde, zor koşullarda erken olgunlaşmanın travmatik deneyiminden çok, travmayı gizlemenin ve onu bir sırra dönüştürmenin bir insana nasıl zarar verebileceğiyle ilgili, hassas ve duygusal bir filmdir. Bu nedenle, karmaşık geçmiş, aydınlık, nostaljik tonlarda, bunaltıcı şimdiki zaman ise loş ve soğuk tonlarda gösterilir. Filmdeki geri dönüşler, hikayenin ana dokusuna son derece organik bir şekilde işlenmiştir ve dramaturjik sıradanlıklar gibi hissettirmez.

Filmin en büyük süsü, elbette, kardeşlerin kendileridir. Attal ve Kassovitz'in ekran ikilisi o kadar inandırıcı ki, karakterlerinin kardeş sevgisine dair hiçbir şüphe kalmıyor. Onlara, yetişkinliğe ulaşmış ve kariyerlerinde başarılı olmuş olsalar da, yalnızca birbirlerine kalmış, vahşi ve yalnız münzeviler olarak kalan kahramanları canlandırma görevi verildi. Onların dokunaklı etkileşimi, izleyicide güçlü duygular uyandırabilir. Yönetmen Olivier Casas'ın en büyük başarısı ise, öğütlerden ve bariz olanı yüksek sesle söylemekten arınmış, canlı, samimi bir film çekebilmesidir; bu tür hikayelerin karakteristik klişeleri bile yapaylık kokmaz.

Fragman: