Tarihe dalıyor ve efsanevi 'Kung Fu Panda'nın yönetmeni Mark Osborne'un ilk çalışmalarından biri olan 'More' filmini inceliyoruz.

1998 yılında, Aardman Animation stüdyosu henüz 'Tavuklar Firarda' ve 'Wallace ve Gromit' filmleriyle izleyicilerde oyun hamuru animasyonuna karşı kapsamlı bir sevgi yaratmamışken, animatör Mark Osborne kısa metrajlı oyun hamuru filmi 'More'u yarattı. Şu anda IMDb'nin en iyi kısa animasyon filmleri sıralamasında 18. sırada yer alıyor ve bu bir tesadüf değil. Nedenini konuşalım.

Konu

Gri bir dünyanın bir şehrinde, her günü bir üretim tesisinde rutin işlerle geçen ve Happy adlı bir ürünü monte eden bir mucit yaşar. Her gece rüyalarında mucit, renkli çocukluk anılarına geri döner. İçindeki ateşi bularak bu duyguyu yansıtacak bir cihaz yapmaya karar verir. Bliss adlı gözlükler mağaza raflarını doldururken, yaratıcısı anılarını kaybederek gerçekliğin ruhsuz bir parçasına dönüşür.

Yönetmen

Mark Osborne, adını nadir filmlerin jeneriğinde göreceğiniz, ancak her birinin mutlaka bilinen bir yapım olduğu bir yönetmendir. Çünkü 'Kung Fu Panda'yı yöneterek ve okyanusun dibinde yaşayan o karakterin maceralarına katkıda bulunarak Y kuşağının çocukluk anılarından sorumlu olan kişidir.

Sıra dışı animasyonun hayranlarına Osborne, 'Küçük Prens'in fikirsel olarak güzel bir yorumuyla saygı göstermiştir; kukla görüntüleri büyük ölçüde, oyun hamuru tabakası altında da olsa, kukla modellerle çalışma mekaniğinin 16 yıl önce 'More'da tam olarak kullanılmış olmasından dolayı incelmiştir.

Filmin Yapım Özellikleri

More'un yaratıldığı dönemde oyun hamuru animasyonuyla çalışmak Mark Osborne için bilinmeyen bir alan değildi. 1993'te Osborne, müzisyen 'Weird Al' Yankovic'in Jurassic Park şarkısı için bir oyun hamuru klibi yönetti ve 1994'te, 'More'un kalıplarına göre yaratıldığı ve selefiyle sadece sinematografik tekniklerde değil, aynı zamanda karakterlerin dış benzerliğinde de uyum bulan kısa film Greener'ı çekti.

Film, tamamen IMAX kamerasıyla çekilen ilk kısa metrajlı proje oldu ve Osborne'un kendi cebinden ödediği yapım bütçesi 105.000 $ gibi yüksek bir rakamdı. Bütçenin düşürülmesi, yönetmenin Large Format Cinema Association'dan kamerayı ve çekimler için gerekli hizmetleri almasını sağlayan tanıdıklar sayesinde oldu. Çekimler Osborne'un asıl işi değildi, bu nedenle yapım neredeyse bir yıl sürdü; oyun hamuru, kullanılan bebeklerin sadece bir kabuğuydu. Yönetmen, anlamsal bileşenlerin bir sentezi olan hikayeye odaklandı.

Toplumun Durumu Üzerine Düşünceler

Greener'ın konusu, bireyin fiziksel yeterliliğin yerini alan mekanik araçlarla (kendi kendine yerleşen hastane ördekleri ve süt sağan mekanik göğüs gibi) gerçek duvarlar arasında kapanmasına odaklanırken, 'More'un ana amacı, bireyin rutine batmış, kişiliksiz bir toplumun kıskacında kapanmasını göstermektir; burada icatlar ruhsal yeterliliğin yerini alır.

Osborne, robotlaşmanın yapay kurallara ve yasalara uyan bir varoluşun sonucu olduğu bir dünyayı sergiler. Hikaye, gerçek mutluluk kavramının yer değiştirmesi temasına odaklanır. Bu mutluluk, dünyaya samimiyet merceğinden bakma yeteneğini kaybetmemiş çocuklarda yoğunlaşmıştır. Çocuklar, sahne düzeninden bağımsız olarak her günde mutluluğu bulurken, yetişkinler yaşla birlikte kendiliğindenliği ve hayal gücünün kapsamını kaybeder, 'tüketici uyarımı' ve kapitalizmin yönettiği bir dünyanın katı koşullarına kendilerini hapsederler.

Osborne'un yorumlarından biri, özün yansıtılması üzerine bir düşüncedir. İzleyici, kahramanın içindeki ateşi yanlış kullandığı sonucuna varır. Bir yandan, ruhu yardımcı araçlara koyma, kendisi aracılığıyla yayma yerine hatalı bir arzu vardır; diğer yandan, kimlik kaybına yol açan kişinin duygusallığını paraya çevirme çabası vardır.

Mucit içinde bir yaşam hisseder, ancak Osborne kahramana önceden bir şans vermez. Görünüşe göre filmin başında anıları, daha sonra yarattığı gözlüklerin lenslerinden görüyor. Bir tür vinyet yanılsaması yaratılır - ekranın büyük bir kısmı siyahtır ve çocuklar, karakterin çocukluğun renkliliğine dönme olasılığından uzaklığını simgeleyen küçük bir daire aracılığıyla kesintili olarak gösterilir.

İlginçtir ki, 26 yıl önce yayınlanan film, tam da şimdi, 'insan kovanları' ile dolu şehirlerde zorunlu olarak 'sıçan günü' yaşayan modern toplumun mutluluğu yardımcı araçlarda bulduğu bir zamanda geçerliliğini koruyor; aynı adlı gözlüklerin mağaza raflarını doldurması boşuna değil.

Ancak, mevcut gerçekliklerde olduğu gibi, ruhun boşluğunu nesnelerin yapay mutluluğuyla (Osborne'un bunu gösterişli renkler ve sağlıksız halüsinojenik görüntülerle tasvir ettiği) doldurma sonsuza kadar sürmez, bu nedenle yerini yeni bir nesne alır. Ve Osborne'un icat ettiği, gerçekliği artıran 'Bliss' gözlükleri bile yakın zamanda bir kurgu olmaktan çıktı ve 'elma' şirketinin piyasaya sürdüğü gözlüklerde yansımasını buldu.

Renk Kullanımı

Dünyanın kişiliksizliğini göstermek için Osborne, kasıtlı olarak tek renkli öğelerin Happy ve Bliss ürün kutuları olduğu gri tonlar, tek renklilik kullanır. Mucit rüyasında anıları gördüğünde, çocuklar daha sonra kutularda görünecek olan aynı sarı renk merceğinden gösterilir. Bu, karakterin içinde hâlâ yanıyor olsa da artık gerçeklik hissi olmayan bir yaşam biçimini aktarır. Mucit tarafından yaratılan gözlükler, renklerin gözlüklerin yarattığı gerçeklik kadar yapay olduğu abartılı derecede renkli bir dünyaya daldırır. İzleyici, finalde ekranda gerçek duyguların sembolü olarak canlı çocuklar göründüğünde rengin doğallığını görür.

New Order Grubunun Müziği

Filmin müzik eşliği olarak, 1985'te kaydedilen ve genç nesil tarafından 'Stranger Things' dizisiyle ilişkilendirilen New Order grubunun Elegia parçası seçildi. Melodinin tarzı, hikayenin anlamsal bileşeniyle örtüşüyor - mucidin işinin tekdüzeliği, bestenin döngüselliğiyle uyumlu. Ancak başka bir paralellik daha ilginç: İngiliz edebiyatında 'ağıt' ölüler için bir ağlamadır. Parça, grup tarafından Joy Division solisti Ian Curtis'in anısına bir kayıt olarak duyuruldu, oysa melodinin filmde kullanımı mecazi olarak yorumlanabilir - kaybolan duygular için bir ağıt.

İzlenimlerin ve Eleştirinin Toplamı

Film, izleyicilerden ve eleştirmenlerden övgü dolu yorumlar aldı. 'More', aralarında 'Oscar'ın 'Bunny' kısa filmine gittiği ondan fazla film ödülü kazandı. Ancak Mark Osborne'un çalışması, filmin 26 yaşında olmasına rağmen günümüz trendleriyle uyumlu olmaya devam ediyor. Günümüzde IMAX ve oyun hamuru animasyonu (tamamen aynı 'oyun hamurunda bebek' prensibiyle üretimi ucuzlatmak için yaratılmıştır) pek kimseyi şaşırtmaz, ancak 'More' aynı anda uygulama tarzı ve anlamsal bileşeniyle ilgi çekmeyi başarıyor.

Valeriya Stoykova

Rafine Nuggetlar: 'Tavuklar Firarda 2' Filmi İncelemesi

Orijinal filmin artık yetişkin hayranlarının beklemekten umudu kestiği ve günümüz çocuklarının hiç beklemediği bir devam filmi. 'Tavuklar Firarda 2' neden modern taleplere yanıt veriyor?

Open material