9 Mayıs'tan itibaren büyük ekranda «Daaaaaaliiii!» ve tüm zamanların en ünlü sürrealisti Salvador Dali'nin birkaç canlandırmasını görebileceksiniz. Yönetmen Quentin Dupieux (diğer adıyla Mr Oizo) son zamanlarda oldukça üretken ve yılda en az 2 film ç...

Filmi açan ve kapatan beyaz bir piyano (çalıların arasında değil, ama ortasındaki delikten güneşe uzanan bir köknar ağacıyla). Piyanodan, her seferinde bir kovboy tarafından öldürüldüğü rüyasını anlatan bir rahibin konuşması gibi su akıyor.

Sonsuz bir televizyon röportajı gibi bitmeyen rüya; Dali'nin sürekli düzeltmeler yaptığı ya da durmadan reddedip sonra kabul ettiği, ancak bunun için dünyanın en büyük ve en canavar kamerası olması şartını koştuğu bir röportaj.

Eksantrik ressama, kendi deyimiyle sıradan bir genç gazeteci olan Judith (Anais Demoustier) eşlik ediyor. Kendisi eskiden eczacı olduğunu söylüyor ama yapımcısı (Romain Duris) ona ısrarla pastacı diyor. Genel olarak, filmde başkahraman dışında herkesin bir tuhaflığı var, ama o da yönetmenin istediği için absürdlüğün etkisine giriyor.

Görünüşe göre, Dupieux'nün bir başka yapımına bu absürdist hikaye her şeyden çok yakışmalı, ama aslında film, üslup olarak önceki filmlerinden aşağı kalmamasına rağmen oldukça sıkıcı çıkmış.

Dali, izleyicinin karşısına farklı yaşlarda çıkıyor ve her oyuncu ressamın eşsiz eksantrikliğini korumayı başarıyor. Filmi orijinal dilinde izlemek daha iyi – karaktere daha fazla komiklik katan ve onun zorlu, biraz snob karakterini vurgulayan aksanı duyabilirsiniz.

Bıyık ve o meşhur bakış burada neredeyse bağımsız karakterler haline geliyor; piyanonun yerini alabilir ya da rahibin bitmeyen rüyasının karakterleri olabilirler. Hikaye, bu rüyanın ve röportajın döngüselliği üzerine kurulu ve her yeni dönüş sadece yoruyor. Sonunda, bu filmde de rüya, röportaj ve izleyicinin sabrı tükeniyor.

Fragman: