'Game of Thrones' tarzındaki umut vadeden fantezi 'Damsel'in aslında 'Cesur'un tatsız bir yankısı olduğundan bahsedelim.

Lord Bayford'un (Ray Winstone) kızı genç bakire Elodie (Millie Bobby Brown) fakir bir ülkede yaşıyor. Halk açlık çekiyor çünkü hava koşulları nedeniyle verimsiz topraklarda yeterli yiyecek yetiştirilemiyor. Kız da elinden geldiğince halka yardım ediyor: odun kesiyor, eşya satıyor ve hatta kendi mutluluğundan fedakarlık ederek zengin bir krallığın prensiyle evlenmeye razı oluyor. Mucize, ama prens tatlı ve gelecekteki yeni evlilerin hayalleri bile aynı yönde akıyor! Ama bir sorun var: Prensle birlikte, kıza düğün gününde kurban edilen bir ejderhayla yapılan kanlı bir aile anlaşması şeklinde bir römorkla birlikte akrabalar da geliyor.

Zaman trendleri belirliyor ve güncel trend fantezi ve masal kalıplarının yeniden yorumlanması. Üvey anneler üvey kızlarını savunurken, ejderhalar tek boyutlu antagonistlerden derin kişisel dramlara sahip belirsiz karakterlere dönüşürken (kadın ve annelik sorunlarına yabancı olmayan 'Shrek'ten bu yana ilk ejderha), prensesler yakışıklı prense güvenmek yerine kendi hayatları için savaşıyorlar.

Bu arada prens artık tamamen şekilsiz ve gereksiz bir karakter. Aynı 'Shrek'ten bu yana geçen 20 yılı aşkın sürede, kurtarıcı sadece kendi kendine yeten ama yine de aşkı ve duygusallığı reddetmeyen Fiona gibi bir prensesin yoldaşı olmakla kalmadı, aynı zamanda otoriter annesinin gölgesinde kalarak söz hakkını tamamen kaybetti.

Prensesler de ilerleme kaydetti, ancak 'eşsiz tuhaf' özlerini sunma biçimlerinde çok şey kaybetmiş gibi görünüyorlar. Sonuçta fikir, 2012'de 'Cesur' animasyon filminin evlilik hayali kurmayan alışılmadık bir prensesi sergilemesiyle zaten parlak bir şekilde ortaya konmuştu.

Evlenmek istemiyorum. Özgür olmak istiyorum. Ve saçlarım rüzgarda dalgalanırken vadide dörtnala gidip batan güneşe oklar atayım!

Kahramanın babasının bu alaycı sözünü hatırladınız mı? Gösterişli kostümler ve tek bir oyuncunun oyunculuğuyla çok kötü bir tiyatro gösterisinin ekranda açıldığını gördüğünüzde, istemeden daha da büyük bir alaycılıkla alıntı yapıyorsunuz. Millie Bobby Brown'ın oyunculuk becerisinin tüm gücüne rağmen, karakterinin konuşmaları bir karttan okunan sloganlar gibi geliyor. Ona bir zırhlı araç ya da en kötü ihtimalle bir el arabası getirin ve ezberlenmiş manifestoyu bir feminist mitingden ayırt etmek zor.

Ve 'Damsel' filmindeki bu tür bir cansızlık, sıkıcı, tahmin edilebilir, mağaralardaki çalılıklarda piyanolarla dolu olay örgüsünden onu sergileme yöntemlerine kadar her şeyde görülüyor. Millie Bobby Brown, Enola Holmes rolüyle Netflix'te sağlam bir yer edindi. Ancak, dedektifin kız kardeşiyle ilgili filmlerin tüm tuhaflığına rağmen, 'Damsel'den çok daha canlı görünüyorlar. Evet, izleyici, 'Stranger Things' setinde doğan ve 2019'un 'Godzilla'sında görünen aynı cesur kızı görüyor (Brown'ın rolleri ne yazık ki değişmez), ancak Enola doğrudan izleyiciyle flört ederek, dördüncü duvarı yıkarak kendiliğindenliğiyle cezbederken, 'Damsel' filmindeki Elodie, bir dizi klişeden oluşan zayıf bir iç dünyaya sahip.

Millie Bobby Brown, acı dolu duyguların sınırında oynamaya çalışıyor. Ve ona inanmak için çabalıyorsunuz, ancak en ufak bir olay örgüsü dönüşüyle bile ağırlaştırılmamış olan ruhsuz senaryo, tüm çabaları sıfırlıyor. Paradoksal olarak, oyuncu hem filmin tek güçlü halkası hem de kesinlikle zayıf halkası. Ağır makyajlı, çok uzun olmayan bir etekle cezbedici bir korse giymiş, 'ıslak görünüm' saç stiline sahip Brown, genç bir bakire imajıyla hiç örtüşmüyor. Ve film bize klasik 'sıkıntıdaki kadın'ın tam tersini gösterse bile, bakirenin mağaraya bir peri masalı krallığından değil, doğrudan modern bir güzellik salonundan düştüğü izlenimi ediniliyor.

Ve belki de bu görüntü, daha zıt kanlı bir olay örgüsünde veya kasıtlı olarak komik bir şekilde harika bir şekilde işe yarayabilirdi, ancak burada da Netflix köşeleri yumuşattı. Yaş sınırını yükseltmek ve Brown'ın potansiyel hayranları olan gençlerin filmi izlemesinden elde edilecek karı kaybetmek istemeyen yayıncı, bu yüzden ejderha burada yapmaktan çok konuşuyor ve kimsenin kafasını kesmiyor (karakterler bunu çok istese bile). Ancak yazarlar, 'Zindanlar ve Ejderhalar' filminin (bunun hakkında yazmıştık) mizahtaki başarısını gösterdiği yolu izlemeyi de herhangi bir hayal gücü eksikliği nedeniyle başaramadılar.

Valeriya Stoykova

'Zindanlar ve Ejderhalar: Hırsızlar Arasında Onur' – oyunun nadir bulunan sağlam bir uyarlaması

İzleyicilerin kalbine ulaşmak için Unutulmuş Diyarlar evrenindeki hırsız ekibinin dikenli bir yoldan geçmesine gerek yok. 'Zindanlar ve Ejderhalar' uyarlamasının nasıl

Open material

Netflix, belirli bir fikrin veya oyuncuların hayranlarına yönelik dişsiz filmler giderek daha fazla yayınlıyor. Tek kullanımlık ve basit olan bu 'başyapıtlar' açıkçası tembelce hazırlanmış, ancak yayıncının kâr ihtiyaçlarını karşılamak için hayranlardan yeterli çıktı alıyor. Kaliteden söz edilemez. Umut vadeden oyuncunun, önceliği dar görüşlü gündem olan platformla sözleşmeye bağlı olarak sıkışıp kalması üzücü. Ama olan oldu, bu yüzden 'Game of Thrones' tarzı heyecan verici bir hayatta kalma hikayesi yerine, bir kadının ejderhayı havada durdurduğu feminist bir fantezi elde ediyorsunuz.