14 Şubat'ta 'Gizli Çekim' draması vizyona giriyor. Bu, Stasya Tolstaya'nın yönetmenlik ilk uzun metraj filmi ve aynı zamanda bir psikoterapi seansı. Bu filmin aslında neden izleyiciye ihtiyacı olmadığını anlatıyoruz.

Ana karakter, bir aşk üçgenine yakalanan ve yavaş yavaş kareye dönüşen oyuncu Veta'dır (Mariya Yanyçeva). Davranışları, eylemleri ve sözleri, Dmitri Pisarev 'in Tatyana Larina hakkındaki şu sözüyle açıklanabilir: "Kafasındaki az miktardaki beyin en acınası durumdaydı."

Veta'nın erkek arkadaşı Denis (Anton Rogaçov) "çok, çok iyi bir çocuk. Kibar, dürüst, mütevazı, iyi kalpli. Annesini dinler, her sabah egzersiz yapar. Karakteri çok yumuşak." Kısacası, sempati uyandıran tek karakter bu.

Bu üçgenin son köşesi olan Roman (Mindaugas Papinigis), gizemli, mistik, "çekici" bir sadistin, kötü diksiyonu ve boğuk sesiyle abartılı bir fantezisidir. O, değişim programıyla gelen ve Veta ile 'Anna Karenina'yı prova eden bir yönetmendir. Doğal olarak kız ona aşık olur, iyi çocuğu terk eder ama aldatılır, çünkü gizemli yönetmen onunla pek ilgilenmez.

Görsel yoğunluğa rağmen filmin anlamsal kısmı pek inandırıcı değil: karakterlerin Tanrı, sanat ve ilişkiler hakkındaki tartışmaları oldukça yüzeysel. Stasya Tolstaya ya karakterleriyle Gogol tarzında dalga geçiyor ya da onların ağzına o kadar kişisel ve mahrem şeyler koyuyor ki, dışarıdan bir gözlemcinin bunu anlaması imkansız.

Diyalogların bilgi yoksunluğu, izleyiciyi çaresizce görsel imgelerde açıklama aramaya iter. Ama aramak uzun sürmez: Veta'nın bahçesindeki kırmızı sinema koltukları; ağaç gövdelerinde Tarkovski'nin göz baskılı kartlar; Veta'nın kendini yönetmenlikte denediği, içeriden kırılan cam kutu; sürekli görünen oyuncak makinesi. Yine de bu bile, 'Gizli Çekim'de neredeyse her sahnede bırakılan diğer kültür ürünlerinin izleri kadar ilginç değil.

Filmin Anna Karenina'ya gönderme yaptığından bahsetmek anlamsız (bariz olanı konuşmayalım). Yönetmen ve senaristin 'Siyah Kuğu'dan ilham alması çok daha ilginç görünüyor. Veta da aynı şekilde, yaratıcılıkta yerini bulmaya çalışırken kahramanıyla acı verici bir birleşme yaşıyor. Ayrıca çok sayıda ayna, yönetmenle ilişki, Veta'nın kademeli "yozlaşması" - bunlar doğrudan paralellikler.

Yevgeni Belousov

Büyük Balık: 'Balina' (2022) filmi eleştirisi

21 Şubat'ta Darren Aronofsky'nin başrolünde Brendan Fraser'ın oynadığı yeni filmi 'Balina'nın dijital yayını gerçekleşti. 'Mumya'nın yıldızının alışılmadık bir sinematik dönüşünü anlatıyor

Open material

'Gizli Çekim', 'Bremen Mızıkacıları'ndan iki satır veya kötü bir dairedeki talihsiz (bu yıl çok sık bahsedilen) kedi gibi başka küçük alıntılarla dolu. Kırmızı gül yaprakları arasında erotizm ile 'Amerikan Güzeli' arasında bir bağlantı olup olmadığını tam olarak söyleyemem, ama provalardaki yaratıcı coşku ve renk sembolizmine verilen büyük önem açıkça Gaspar Noé'yi anımsatıyor.

Bir başka çağrışım da Nabokov'un 'Lolita'sı oldu. Veta'nın parmaklarına kurutulmuş meyve halkaları takması (Lolita ahududu takardı) oldukça komik, ama daha da komiği Roman'ın ilk aşkını anlatması. 16 yaşında bir kızdan hoşlanmış, kız onunla konuşarak onu mutlu etmiş, ama ertesi gün ölmüş. Acaba orijinaldeki gibi hippi Gumbert'ımıza veda hediyesi olarak bir kurdele vermeye fırsat bulmuş muydu?

Filmin en büyük sorunu, bir sürü küçük kültür parçasının güzel bir mozaik oluşturmaması. Eserler, karakterler ve olay örgüleri, tek bir filmde bir arada var olamayacak kadar farklı. Veta'nın evrimini değerlendirmek zor: başlangıçta bir Lolita nimfeti olarak karşımıza çıkarken, sonra aniden Lilith'i anımsatan tehlikeli-şeytani bir şey beliriyor ve sonunda kahraman, gizemli 'Silenzio' tiyatrosuna gelen Rita'ya dönüşüyor.

'Gizli Çekim'in ne olduğu belirsiz: sentetik bir sanat eseri mi, aynı anda çok fazla kültür ürününü içermeye çalışan saf bir postmodernizm mi? Yoksa samimi bir itiraf mı, ince (oldukça soyut) anlamını yakalayamadığım? Dürüst olmak gerekirse, bu güzel tabloya saçma sapan ateş ederseniz, içinden bakıldığında bir derlemede toplanması gerekmeyen birçok sanat eseri görülebilecek bir sürü delik kalır.

Fragman: