21 Aralık 2023'te START ve Wink platformlarında, geçen yılın belki de en popüler dizisi 'Slovo Patsana. Krov na Asfalte'nin final bölümü yayınlandı. Artık izleme için eksiksiz resmi hikaye mevcut ve gürültü biraz azaldı, projenin nasıl olduğu ve inan...

Dizinin 9 Kasım'daki prömiyerinden önce, üçüncü bölümde yaratacağı heyecanı çok az kişi tahmin edebilirdi. Elbette yapımcılar başarı bekliyordu ama bu kadar büyük bir başarıyı pek beklemiyorlardı. Projenin yarattığı çılgınlık, 'Barbenheimer' ile bile rekabet edebilir (tabii ki küresel değil, BDT düzeyinde), peki dizi tüm bu övgüleri ve yüksek puanları (bu yazının yazıldığı sırada Kinopoisk'te 8.5/10 ve 'En İyi 250 Dizi' listesinde 38. sıra) hak ediyor mu? Övgü perdesini bir kenara bırakıp hem dizinin kalitesi hem de yarattığı medya bombası hakkında konuşmaya çalışacağız.

Konu ne?

1989, Tataristan Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti, Kazan. Dürüst bir çocuk olan Andrey (Leon Kemstaç) okuldan önce çizilmiş piyano tuşlarında çalışma yapıyor. Evden çıktığında, mavi ceketli bir gencin peşinde birkaç erkeğin olduğunu ve niyetlerinin iyi olmadığını görüyor. Andrey aceleyle otobüs durağına yöneliyor ve arkadaşı İskender (Grigori Dudnik) ile karşılaşıyor. Okul çocukları otobüse biniyor, ancak o sırada kafası yarılmış mavi ceketli genç de otobüse koşarak biniyor ve aracın camına bir taş geliyor. Kurban iken aniden avcıya dönüşen genç, Andrey ve İskender'e sataşıyor; sonuçta Andrey'in yüzüne bir yumruk geliyor, İskender ise cebindeki bozuk paraları kaybediyor.

Daha sonra okulda derslerden sonra öğretmen, Andrey'i koridorda yakalıyor ve 'çocuğa İngilizce'de yardım etmesini' istiyor. Ne ironi ki, geri kalmış öğrenci, otobüsteki holiganın ta kendisi, adı Marat (Ruzil Minekayev). Doğal olarak, hikaye ilerledikçe İngilizce dersleri pek olmuyor, bunun yerine hırsızlık, yağmacılık, sigara içme, dilencilik, başkalarının eşyalarına el koyma ve diğer yasa dışı şeyleri içeren ortak holiganlık zamanı geçiriyorlar - bu şekilde çocuklar arasında bir tür arkadaşlık başlıyor. Ancak Andrey'in İskender ile ilişkisi 180 derece dönüyor: eski arkadaşı şimdi bir şekilde diğer çocuklarla birlikte Andrey'e saldırıyor ve ondan anlaşılmaz bir şekilde üç ruble istiyor.

Genç adam hiçbir şey vermeye niyetli değil ve her şeyi Marat'a anlatıyor. Marat kararı destekliyor ancak 'karışmayı' reddediyor, çünkü Andrey bir 'çuşpan' (hiçbir sokak grubuna üye olmayan genç, yani 'erkek değil'). Üstelik Marat aniden uzaklaşmaya başlıyor ve İskender birkaç kez daha baskın yapıyor. Kahramanımız, korunmak için bir gruba 'katılması' gerektiğine karar veriyor ve 'Universamovskilere' gidiyor (Marat'ın da üyesi olduğu grup). Bir 'erkeklik' testinden sonra Andrey 'kontora' kabul ediliyor ve onun için iyiye işaret etmeyen yeni bir sokak hayatı başlıyor.

Erkekçe gösteriş

Son iki aydır 'slovo patsana' ifadesini duymayan ya çok tembel, ya medeniyetten uzak ya da sağır-dilsizdir. Jora Krıjovnikov'un yeni dizisinin ilk iki bölümü 9 Kasım'da START ve Wink platformlarında yayınlandı ve bir hafta içinde dizi meme'lere ve edit'lere dönüşmeye başladı. Sonuç olarak finale kadar o kadar çok haber konusu yarattı ki, söylentiler her yerden uçuşuyordu.

Bu süre zarfında neler olmadı ki: projeyi yasaklamak istediler, 'Roskomnadzor' şovu denetledi, bir okul çocuğunun öldürülmesiyle ilişkilendirdiler, son iki bölümün demo versiyonu internete sızdırıldı, final yeniden çekildi ve dizideki her şarkı listelere girdi (hatta daha fazlası, çünkü 'Slovo Patsana' sayesinde rapçi 1.Kla$'ın eski parçası 'Sukiny Deti' TikTok'ta videoların yapıldığı listelere girdi). Kısacası, proje gerçek bir fenomen haline geldi, tıpkı anlattığı olaylar gibi.

Senaryo, 'Kazan fenomeni' adı verilen bir olguya dayanıyor (her ne kadar bazıları bunun Krovostok'un 'Biyografi' şarkısının ilk bölümünün uyarlaması olduğunu düşünmüş olsa da). Bu, 1970-1980'lerde Tataristan ÖSSC topraklarında (çoğunlukla Kazan'da) oluşan ve çoğunluğu reşit olmayanlardan oluşan sokak çetelerinin ortak adıdır. Ayrıca 'Kazan fenomeni', gazeteci Robert Garayev'in 'Slovo Patsana. Kriminalny Tatarstan 1970-2010-h' adlı kitabında anlatılmıştır (dizinin popülaritesiyle birlikte baskı hızla tükenmiştir), ancak benzer isme rağmen dizi bir uyarlama değildir, yazar projede danışman olarak yer almıştır.

Dizi hakkında aylardır çok konuşuldu ve hala konuşulmaya devam ediyor, bu nedenle incelememizin diğer birçok yazı ve podcast arasında kaybolma ihtimali yüksek, ancak trendlerin gerisinde kalmamaya karar verdik ve bu kadar büyük bir proje hakkında her zaman tartışmak istiyoruz. Üstelik izleyici kitlesi fiilen iki kampa ayrıldı: birincisi şovu yalayıp yüceltenler, ikincisi ise onu şiddetle nefret edip aşağılayanlar. Bu, çok popüler bir şey ortaya çıktığında neredeyse her zaman olur, bu nedenle tepki oldukça doğal. Ancak bu sefer hangi kampın daha haklı olduğunu tam olarak söyleyemezsiniz, çünkü 'Slovo Patsana'nın hem ciddi artıları hem de daha az etkileyici olmayan sorunları var.

Ne o, oğlum, gerçeksin. Unuttun mu?

Muhtemelen dizinin artılarıyla başlamalıyız. Ve her şeyden önce, elbette, atmosferini belirtmek istiyorum. 'Slovo Patsana', Kazan'ın bölgesel olarak çeteler arasında bölündüğü zamanlara mükemmel bir şekilde daldırıyor. Yapımcılar, izleyiciyi 80'lerin sonundaki Tataristan'ın tehlikeli ortamına sokmak için her şeyi yapmış (her ne kadar Yaroslavl'da çekmiş olsalar da), çete üyelerinin hayatını gösteriyor. Doğru, bazen arka planda plastik pencereler ve çok katlı binalar görünüyor ve bazı detaylar tarihsel doğrulukla yeniden yaratılmamış, ancak bu tür küçük şeylere dikkat etmemek istiyorsunuz, çünkü genel olarak ortam görevini mükemmel bir şekilde yerine getiriyor.

Projede şiddetin romantize edildiğini kimin ve nerede gördüğünü bilmiyorum, ancak burada kesinlikle yok. Aksine, şov neredeyse doğrudan böyle bir hayatın iyi bir şeye yol açmadığını ve sonucun büyük çoğunlukta çok üzücü olacağını haykırıyor. Açıkçası, izledikten sonra o zamanlara ışınlanıp bu olayların bir parçası veya bir çete üyesinin kız arkadaşı olmak isteyecek kadar dar görüşlü olmanın ne kadar gerekli olduğu tam olarak anlaşılmıyor. Böyle bir arzunun özü nedir? Kendi arkadaşlarından ve yabancılardan sürekli kafa yemek mi? Her gün bir tür toplantılara gelip sert 'erkek yasalarına' uymak mı? Özgürlüğünü ve hayatını riske atmak mı? Ve ne uğruna? 'Sedaya Noç' altında atmosferik bir disko uğruna mu? Dans çok pahalıya mal oluyor, değil mi?

Hayır, elbette çocukların olgunlaşmamış zihinlerinin etkilenme ve olanlarda bir tür havalılık görme olasılığı var, ancak dizinin yaş sınırı 18+. Burada karakterler sigara içiyor, içki içiyor, küfür ediyor, birbirlerini dövüyor ve suç işliyor. Yapımcılar, şovun hangi kitle için çekildiğinin açıkça farkındaydı. Ayrıca bir çocuğa neyin doğru neyin yanlış olduğunu açıklamak ebeveynlerinin görevidir, ancak ülkemizin suç geçmişiyle ilgili bir sanat dizisinin değil. İzledikten sonra çocuğunuz bir sınıf arkadaşından para almaya veya arkadaşlarıyla birini dövmeye karar verdiyse, bu öncelikle size kalmış bir sorundur.

Bu arada, diskolardan bahsetmişken, 'Slovo Patsana'nın soundtrack'inin gerçekten muhteşem olduğunu belirtmek gerekir. Laskoviy May, Miraj, Aljans (Basta tarafından seslendirilen) ve Kombinatsiya'nın retro hitleri yeni bir soluk kazanarak taze renklerle parladı ve AIGEL ikilisinin ana parçası 'Pıyala' listeleri altüst ederek birçok dinleyici için gerçek bir keşif haline geldi. Her parça anlatıya o kadar organik bir şekilde uyum sağladı ki, dizi için başka bir şarkı listesi hayal etmek artık imkansız. Mükemmel uyum, başka türlü söylenemez.

Ayrıca muhteşem oyunculuk performanslarını da belirtmek isterim. Burada hangi rol olursa olsun, hepsi altın değerinde. Üstelik hem 'kıdemliler' hem de gençler harika görünüyor. İvan Yankovski yıl içinde üçüncü kez küçük ekranda göründü (daha önce 'Fişer' ve 'Playlist Volontera' yayınlanmıştı) ve yine harika oynadı (soyadı zorunlu kılıyor).

Sergey Burunov'u izlemek genel olarak her zaman çok keyifli: komedi rollerinde de dramatik rollerde de. Ve Kaşey'e dönüşen Nikita Kologriviy, dizinin gerçek bir elması. Adamın yakın zamandaki masaldaki haline ne kadar benzemediği şaşırtıcı. Oyuncuya o kadar karakteristik ve uygun bir karakter denk gelmiş ki, onu izlemek diğer birçoklarından daha ilginç. Bu nedenle, Kaşey ekrandan kaybolduğunda izlemesi biraz daha sıkıcı hale geliyor ve dönüşü gerçekten bekleniyor.

Yevgeni Belousov

Emek harcamadan havuzdan balık tuttu: 'Po Şuçyemu Veleniyu' (2023) filmi incelemesi

Rusya gişesi, Aleksandr Voytinskiy'in 'Po Şuçyemu Veleniyu' masalını fethetmeye devam ediyor. Biz de filme ulaştık ve incelememizde zayıf ve güçlü yönlerinden bahsetmeye karar verdik.

Open material

'Yeni gelenler' arasında en çok parlayanlar, lakapları Adidas-küçük olan Maratik (Ruzil Minekayev), Turbo (Slava Kopeykin), Zima (Lev Zulkarnayev) ve Joltıy (Andrey Maksimov). Çocuklar, yeteneklerini sergilemelerine yardımcı olan karakterler konusunda çok şanslıydı. Leon Kemstaç, Elizaveta Bazıkina, Anna Peresild ve Yaroslav Mogilnikov (dizideki belki de en iyi, en dokunaklı ve dramatik hattı alan kişi) da fena görünmüyor, ancak meslektaşlarıyla karşılaştırıldığında yine de geride kalıyorlar. Bunun nedeni büyük olasılıkla bazılarının henüz yeterli deneyime sahip olmaması, bazılarının ise senaryoda yeterince işlenmemiş bir karaktere denk gelmesi, bu nedenle yaklaşık olarak aynı oyunculuk seviyesine rağmen bazılarının diğerlerinden daha fazla öne çıkması.

Teknik açıdan 'Slovo Patsana' da oldukça iyi, ancak Jora Krıjovnikov'un neden bu kadar garip bir kurgu stili seçtiği, gereksiz duraklamaları kestiği tam olarak anlaşılmıyor. Bu, karelerin zıpladığı ve projenin aceleyle ve diz üstü kesildiği izlenimi veriyor. Bunun dışında, görüntü yönetmenliği, yönetmenlik ve dövüş sahnelerinin koreografisiyle ilgili herhangi bir şikayet yok. Artı olarak, daha önce bahsedilen atmosferi olumlu yönde etkileyen mükemmel bir renk düzenlemesi var.

Kovalamayın çocuklar, annelerin size hala ihtiyacı var

Ancak 'Slovo Patsana. Krov na Asfalte'nin tüm övgüleri hak ettiği söylenemez. Bir noktada, dizinin Kinopoisk'teki izleyici puanı 9.1/10'du ve 'En İyi 250 Dizi' listesinde 'Game of Thrones' ve 'The Sopranos' arasında 4. sırada yer alıyordu. Doğal olarak, proje o kadar iyi değil, çünkü tüm büyük artılarına rağmen oldukça ciddi sorunları var. Ve ana sorun senaryo. Jora Krıjovnikov ve Andrey Zolotarev'in bu kadar büyük aptallıklarla bu kadar harika bir hikaye yaratması komik.

Birincisi, proje ana karaktere bile karar verememiş. İlk başta izleyiciye, bir çeteye katılan, Palto lakabını alan ve iyi bir insandan tam bir pisliğe dönüşen çalışkan çocuk Andrey olduğu söylenir gibi. Bu bize daha önce birçok kez gösterildi ve en parlak örneklerden bazıları 'Breaking Bad' ve 'The Godfather', ancak yapımcılar bir noktada kahramanı unutmakla kalmıyor, aynı zamanda onun hattı son derece zayıf çıkıyor.

Leon Kemstaç'ın karakteri suç dünyasından uzak ve 14 yıl boyunca tüm 'erkeklik' ile karşılaşmamış gibi görünüyor, ancak 'Universamovskiler' çetesine katıldığı anda hemen harika dövüşüyor, tüm yasaları biliyor ve pislik kitlesinden hiç sıyrılmıyor. Bu kesinlikle imkansız. Entelektüel genç adam, eyleminin doğruluğundan şüphe bile duymuyor, iç gözlem yapmıyor ve 'Titreyen bir çuşpan mıyım yoksa sözüm var mı?' gibi sorular sormuyor. Andrey, etrafındaki kaosu inkar ederek aptalca bir anda bir gopnik haline geliyor. Anne delirdi mi? Kesinlikle benim hatam değil. Sürekli dövülüyor mu? Böyle bir hayat. Kız kardeşimi mi alıyorlar? Kesinlikle benim davranışımdan değil. Ve tüm sezon böyle devam ediyor.

Üstelik, hikayeye (ve gerçek hayatta) ondan yaklaşık on yaş büyük olan Çocuk İşleri Müfettişi İrina (Anastasiya Krasovskaya) ile son derece saçma bir aşk hattı da eklenmiş. Motivasyon nedir? Neden sadece onu umursuyor ve neden onunla flört ediyor? İzleyiciye bunu kimse açıklamadı. Sadece hoşlandı, o onun peşinden koşuyor ve o sınır koymuyor, üstelik John (İvan Makareviç) adında bir erkek arkadaşı olmasına rağmen.

Hat, diğer karakterlerle çok sert olayların yaşandığı bir anda Palto'nun İrina için bir kafede çok utanç verici (ama tasarım gereği romantik) bir şarkı söylemesine kadar gidiyor. Sonuç olarak, bu kadar canlı başlayan Andrey'in tüm hattı, dizinin ortalarında ilgiyi kaybediyor ve finale doğru en sıradan ve ilgisiz hale geliyor.

İkinci 'ana karakter' ilk bölümde görünmüyor (sadece bahsediliyor), ancak bir sonraki bölümde şahsen ortaya çıkıyor. Vova Adidas (Yankovski) Afganistan savaşından memleketinin avlusuna dönüyor ve tüm çocuklar ona inanılmaz seviniyor. Hemen belli oluyor, gençler ona saygı duyuyor, yaşlılar ise onu dikkate alıyor (her ne kadar Kaşey kurnaz bir herif olsa da). Onun hattında da büyük bir potansiyel gizliydi, ancak karakter tam olarak açığa çıkarılmadı (her ne kadar Palto'nun yanında genel olarak harika olsa da).

Adidas'tan, arkadaşlarının kaybını ağır bir şekilde yaşayan, TSSB'li bir savaş mağduru yapılabilirdi ve çocukların yaşam tarzını, 'biz/onlar' gibi savaşın yasalarına benzerliği nedeniyle seçiyor olabilirdi. Ancak ortaya, Balabanov'daki gibi gereken derinlikten yoksun, Danila Bagrov'un bir kopyası çıktı. Yankovski harika görünse de, karakterinin bazen biraz daha işlenmesi gerekiyor, ancak Vova'nın hikayesinde birkaç son derece güçlü sahne var, ancak aptallıklar da yok değil. Aşk hattı ise Andrey'inkinden daha iyi (daha kötüsünü yapmak gerçekten çaba gerektirir), çünkü Yankovski ve Bazıkina'nın karakterleri arasında yaş farkı yok, bu nedenle ilişkileri utanç verici değil ve en azından mantıklı.

Üçüncü 'ana karakter' (her ne kadar burada neredeyse hiç kimseye kahraman denemezse de) Marat ve onun hikayesi ve karakter dönüşümü en düzgün ve ilginç olanı oldu. 8 bölüm boyunca, azılı bir gopnikten sadece 'erkeklik düzeninde' değil, aynı zamanda genel olarak hayatta da hayal kırıklığına uğramış bir insana dönüştü (çocuğu kaybettik, denir). Aşk hattı en güçlü ve en duygusal olanı. Trajik sonla biten ilk aşk, izleyicilerin hikayeyi ilgiyle izlemesini sağlıyor ve Minekayev'in karakterini üçlü arasında favori yapıyor.

İşte bu rekabet koşullarında 'Slovo Patsana', birini ön plana çıkaramıyor, böylece anlatımı zaman zaman kafa karıştırıcı bir karmaşaya dönüştürüyor. Ve proje, merkezi bir kahramanın olmamasını bir özellik haline getirmiyor, bu da bu durumda ona çok yardımcı olurdu. Sonuç olarak, hikaye bir hattan diğerine atlıyor, finale doğru üçünü (biri çok zorlama) başarıyla tamamlıyor ve Turbo, Palto'nun annesi (Yuliya Aleksandrova) veya İldar (Anton Vasilyev) gibi diğer tüm ikincil karakterleri, sonunda onlara ne olduğu tam olarak anlaşılmadan bırakıyor.

Belki dizi bir devam alır ve bırakılan hatlar orada tekrar ele alınır, ancak şimdilik çoğu karakter, yalnızca üçlümüzün finaline hazırlık için gerekli olan, kimsenin ihtiyaç duymadığı terk edilmişler gibi görünüyor.

'Slovo Patsana'nın ikinci ana sorunu, son iki bölümün sızması ve son bölümün paralel yeniden çekimleri oldu. İzleyicilerin orijinal (henüz hazır olmasa da) versiyonu nihai versiyonla karşılaştırma fırsatı bulması, reytingi olumsuz etkiledi (finalden sonra izleyici puanı düşmeye başladı).

Ve mesele, orijinal versiyonda her şeyin tamamen farklı olması ve resmi finalde tüm kaderlerin diziyi ikinci sezona uzatmak için yeniden düzenlenmesi değil. Hayır, sadece her bölümde iyi sahneler vardı ve yönetmen iki 'ham' bölümden bir 'hazır' bölüm çıkaramadı. Final aslında aynı kaldı (Palto'nun hattına hiç dokunulmadı), ancak bazı eklemelerle. Marat'ın hattı şüphesiz iyileştirildi, ancak Adidas'ın hattı, ne kadar iyi bir baba sahnesini kaybettiği düşünülürse, yine de daha iyi olabilirdi.

Sızdırılan malzemeler ve yeniden çekim koşullarında yönetmen bir yapboz birleştiriyordu ve garip kurgu yöntemiyle oldukça iyi bazı detayları daha kesip çıkardı, ancak aynı zamanda şüpheli malzemenin yarısından vazgeçmedi ve neredeyse tüm ikincil karakterleri unutarak onları açıklanmamış ve boş bıraktı. Bir an için ortaya çıkan Kaşey (mutlu sona sahip tek kişi) bile final bölümünü kurtaramadı. Sonuç olarak: diziyi izledikten sonra duygular biraz bulanık ve olabileceği kadar olumlu değil. Yazık, böyle bir potansiyel vardı.

Sonuç ne?

'Slovo Patsana. Krov na Asfalte' harika ve atmosferik bir proje, ancak tüm hype ve meme'lerin perdesinin arkasında, dizinin göz ardı edilemeyecek bir dizi ciddi senaryo sorunu olduğunu inkar etmemek gerek. Kuşkusuz, Rusya'da izleyicileri bu kadar içine çeken ve 8 bölümlük mesafe boyunca kendisine karşı inanılmaz bir ilgiyi sürdüren bir şovun ortaya çıkması sevindirici.

Ayrıca, Krıjovnikov ve 'Slovo Patsana' sayesinde, yerel yayın platformları ve film şirketlerinin daha sık risk alması ve Batı'ya bakıp kopyalamak yerine daha fazla özgün proje yapması için bir şans var. Ancak, diğer yandan, bu fenomen sadece yeni sezonları değil, aynı zamanda başarının bir kısmını kapmak isteyen kendi klonlarını da doğurabilir ve o zaman risk ve özgün projelerden bahsetmek mümkün olmaz. Bununla birlikte, bu aşamada dizi kesinlikle ilgiyi ve harcanan zamanı hak ediyor, ancak bunun Rus dizileri dünyasında çok aptalca olduğunu inkar etmek.

Yevgeni Belousov

Pembe sezonun hiti: 'Barbie' (2023) filmi incelemesi

Birkaç ertelemeden sonra Warner Bros. nihayet yaz gişe canavarı 'Barbie'yi dijital platformlarda yayınladı, böylece film artık evde (hımm, ve sinemada) izlenebilir. Biz de trendlerin gerisinde kalmadık.

Open material