1 Ocak 2024'te Rusya gişesinde «Kholop 2» ve «Bremen Mızıkacıları» gibi potansiyel gişe canavarlarıyla birlikte, Cannes Film Festivali programından küçük, neredeyse görünmez bir film gösterime giriyor. Yazımızda «Himera» filmine neden dikkat etmeniz...

Arthur (Josh O'Connor) adında genç bir İngiliz, trende seyahat ediyor; beyaz takımı daha çok gri, çorapları ve kokusu tüm vagonu güldürüyor. Öfkeli bir şekilde, Etrüsk mezarlarını yağmalamaktan polis tarafından gözaltına alındığı küçük bir İtalyan köyüne dönüyor. Tanıdık ama yabancı bu yerde onu kontrplaktan bir 'ev', suç ortağı arkadaşları ve büyükanne Flora'dan (Isabella Rossellini) başka kimse beklemiyor. Ancak sakin bir hayat beklememek gerek; büyülü yeteneği arkeoloğu yasadışı satış yoluna sürüklüyor.

1. Huzuru Yakalamak

– inanılmaz derecede sakin bir film. Filmin cazibesi ve çekiciliğinde, dijital kamera yerine film kullanan görüntü yönetmeni Hélène Louvart'ın payı büyük. Filme, geçmişe dair güzel bir anı olarak 'dokunulabilecek' eski bir fotoğraf efekti katmış. Atmosfere hoş bir film müziği de eşlik ediyor; örneğin, Arthur'un çetesinin 'ozanları' tarafından kırık bir gitarla ve üçgenle seslendirilen iki çok hüzünlü ama eğlenceli şarkı yer alıyor.

Anastasia Sviridova

«Himera» – Göz Ardı Edilen Cannes Mucizesi

İtalyan yönetmen Alice Rohrwacher'ın Cannes'da ödül alamayan ancak izleyicilerin kalbini kazanan yeni filmi «Himera»yı anlatıyoruz.

Открыть материал

2. İtalyan Köylerinde Sıradan İnsanların Nasıl Yaşadığını Görmek

İtalya denince akla parlak güneş, mimari ve yemek gelir, ancak film bize bambaşka bir yüzünü gösteriyor. Yoksul, manevi ve fiziksel olarak yıkılmış, son nefesini veriyormuş gibi görünen bir ülke. 1980'lerin ekonomik ve siyasi kriziyle parçalanmış ülkede, Flora'nın bir türlü terk edemediği (ya da etmek istemediği) yıkık dökük konaklar kalmış. Flora, boş tren istasyonunda turlar düzenliyor ve eski hayatına dair en küçük anılara tutunmaya çalışıyor. Arthur'un arkadaşları, dürüst olmayan işleriyle eleştirilen gençler de önemli. Grotesk sokak 'festivallerine' katılıp kadın kılığına girerek traktörle dolaşıyor, en basit soslu haşlanmış spagetti gibi küçük şeylerde mutluluk buluyorlar.

3. Çocukluk Arkeoloji Kitaplarını Çıkarmak

Meditatif filmde ana itici güç, kazı sahneleri oluyor. Bunlar «Himera»ya yenilik ve incelik katıyor; çünkü kirli işlerine rağmen Arthur ve ekibi, toprağın altında gömülü harikalarla karşılaşıyor. Bunu izlerken istemsizce ilham alıyor ve filme giderek daha da derinlemesine dalıyorsunuz.

4. Gerçek Bir Harikalar Dünyasına Dalmak

Yönetmen Alice Rohrwacher'ın filmlerine özgü mistisizm ve gerçekçiliğin çarpıcı birleşimi. Önceki Cannes başarısı 'Mutlu Lazarus'ta zaman manipülasyonu ve sözde-ortaçağ varken, «Himera»da bu, mitolojik başlangıç ile Arthur'un mezarları bulmasını sağlayan yetenek arasındaki ince bağ. Hikayesi, sevdiğini bulmak için yeraltına, ölüler diyarına inen Orpheus mitini anımsatıyor.

5. Geçmiş Aşkın Anılarının Tadını Çıkarmak

Geçmişe duyulan özlem filmin ana temalarından biri, ancak başkahramanı anlamak için özellikle önemli. Kaderi hakkında hiçbir şey söylenmeyen, imajı oldukça belirsiz ve metaforik olan bir kıza duyulan aşk. Anılarında, Minotor efsanesinin kahramanı Ariadne olarak beliriyor; ondan da ince, güzel bir ip uzanıyor ve Arthur bu izi takip ediyor. Bu anılar, geçmişin güzel İtalya'sının anıları gibi, onu bırakmıyor ve ağırlaştırıyor; çünkü geçmişin peşinde koşarken başka bir şey beklemek mümkün değil.

«Himera»nın ilgiyi hak etmesinin en önemli nedeni, sadeliği, küçük şeylerde kendini gösteren inanılmaz yaşam sevgisi. Film dil engelinin ötesinde var oluyor; İtalyanca bilmeseniz bile anlaması zor değil ve küçük bir yerleşim yerinin sakinlerinin sorunları bizimkilere çok benziyor. Belki de filmin sırrı bu benzerlikte yatıyor ve seksenlerin 'yeni' İtalya'sındaki değişimler daha iyi, daha samimi bir şeye dair umut aşılıyor?

«Himera» filminin İtalyanca fragmanı: