Valérie Donzelli güzel, buruk ve provokatif filmler çeker (Size Savaş İlan Ediyorum, Marguerite ve Julien) ve bu kez Éric Reinhardt'ın Aşk ve Ormanlar adlı kitabından uyarlanan gerçek bir sosyal dramaya imza atmıştır. Film «Sadece Sen ve Ben», Donzelli'nin önceki çalışmaları kadar güzel olmakla kalmayıp aynı zamanda aile içi şiddet konusunda gerekli ve önemli bir söylem oluşturuyor.

Günümüzde tiranı ve bilinçsizce verdiği o çanları ve kırmızı bayrakları nasıl tanıyacağımıza dair her yerde pek çok bilgi ve hatta kitap var. Virginie Efira'nın canlandırdığı Blanche, güneşli Normandiya'da ikiz kız kardeşi Rose ve annesiyle yaşamaktadır ve görünüşe göre hiç ciddi bir yaşam durumuyla karşılaşmamış, sadece klasik Fransız edebiyatı okumuş ve aynı zamanda onu öğretmiştir.

Sevgilisi Greg'in (Melvil Poupaud) neredeyse hemen kim olduğunu belli ettiği görülüyor. Ancak bunu modern izleyici fark ediyor, aşık olan kadın ise hiç fark etmiyor.

Dışarıdan bakan biri istismarın bariz olması gerektiğini söyleyebilir ama aslında her iki taraf için de bu hiç de öyle değildir. Blanche, kırmızı ışıklarla yarı karanlık bir partide (belki de kahraman için bu ilk kırmızı bayrağı simgeliyor) Greg'le tanışır ve onu hemen tanımak isteyen bir adamdan tamamen büyülenir. Bu kadar hassas bir yaklaşım başını döndürmez mi? Ve beklenmedik bir hamilelik ile yeni eşinin iş nedeniyle tayin olması, kahramanı taşraya, tüm bu hastalıklı aşkın yaşandığı ormanlara taşınmaya zorlar.

Blanche, kocasının ilk büyük yalanını tesadüfen öğrenir ama o zaman bile ne kadar büyük bir tuzağa düştüğünü fark etmez. Kamera sık sık onu karanlık orman evindeki ahşap merdiven parmaklıklarının ardında göstererek bu evin onun için bir hapishane haline geldiğini vurgular.

«Sadece Sen ve Ben» anlamlı bir başlık, ancak bu zor duruma düşen bir kadın için bu sözler uzun süre gerçek, her şeyi kapsayan bir aşkın ifadesi gibi gelir. O aşk ve çocukları uğruna çok şeye katlanabilir, aslında uzun süredir bir şiddet döngüsünde olduğunun farkında değildir.

Yavaş yavaş eş ve iki çocuk annesi her şeyin çok ileri gittiğini anlar. Ara sıra katı takım elbiseli kadına (bir psikolog veya sosyal hizmet görevlisi gibi) hemen fark etmediği tüm detayları anlatarak izleyicilere bir şekilde hızla saran istismar bataklığından kurtulmayı başardığını hissettirir.

Ve gerçekten de Blanche sonunda bu görünmez zincirleri kırabilir, ama neredeyse hayatı pahasına. Ve bu filmin sağlıksız bir ilişkinin hemen hemen tüm aşamalarını göstermesi iyi olmuş. Efira ve Poupaud, dışarıdan bakıldığında ideal bir ailenin örneği gibi görünen o çifti çok incelikli ve aynı zamanda doğru bir şekilde canlandırmayı başarmış.

Fragman:

Film 24 Ağustos'tan itibaren PRO: Bakış şirketinin çabalarıyla sinemalarda.