Gösterimde olan sağlam tayga westerni 'Kuduz' – pedagojik bir şiiri Spielberg'in 'Jaws'u ve King'in 'Cujo'sunun unsurlarıyla başarıyla harmanlayan bir film.

Asık suratlı bir adam (Alexei Serebryakov) uyuşturucu bağımlısı oğlunu (Vsevolod Volodin) taygaya götürür; son çare olarak denediği tedavi yöntemini uygulamak için – oğlunu bir kulübeye kapatmak, tüm ayartılardan uzak tutmak ve temiz, soğuk havayı solumasını sağlamak, belki bu onu rahatlatır.

Serebryakov'un canlandırdığı karakterin deyimiyle 'zorunlu detoks'un başlangıcı ürkütücüdür: baba, oğlunun kafasını sırayla uyuşturucudan ölen çocukluk arkadaşlarının mezarlarına sokar, ardından eski bir dostun kulübesinde oğlunu zincire vurur ve televizyonda çizgi film açar.

Yolcular, zorunlu sığınaklarında sadece bir nispeten sakin gece geçirirken, bölgede aniden bir kuduz salgını patlak verir. İlk kurt saldırısı gecikmez ve kaderin cilvesiyle, uzaktaki bir av kulübesinde dört kişi kuşatılır: baba ve oğul, yerel polis memuru () ve sert bir av koruma memuru ( Alexander Ustyugov ). Bu arada, bu, Serebryakov ve Tkachuk'un dâhiyane 'Vitka Chesnok'tan sonra ekrandaki ikinci birliktelikleri.

Ivan Kilyakov

Eduard Zholnin'in 'Zemun'u: Rus Köyünün Zor Kaderi Üzerine Aşırı Yüklü Bir Neo-Western

'Zemun', Eduard Zholnin'in Alexei Uchitel tarafından yapımcılığı üstlenilen ve başrolünde Evgeny Tkachuk'un oynadığı ilk filmidir. İncelememizde, tüm bu insanların neden yeniden canlandıramadığına dair...

Abrir material

Dmitry Dyachenko, gişe rekorları kıran 'Çeburaşka'nın yönetmeni, iki ay içinde ikinci filmini çıkarıyor ve her ikisinin de başarılı olduğunu kabul etmek gerek. Aile filmi 'Çeburaşka'da yönetmen, seyircilerin kalbini sevimli, tüylü bir hayvanla ısıtırken, 'Kuduz' filminde daha önce keşfedilmemiş bir alana, sert bir hayatta kalma sinemasına adım atmaya karar verdi ve burada da bir hayvan var, ancak çok daha gerçekçi, korkutucu ve kana susamış. Pazarlama için, her iki filmi de kilit detaylarla birleştiren özel bir fragman bile hazırlandı.

'Kuduz' filminin başarısının büyük kısmı, (daha önce 'Gorko!' ikilemesini ve 'Rodnye' komedisini yazan) Alexei Kazakov'un ustaca yazılmış senaryosuna, sert tayga bölgesinin dokusuna dayanıyor; burada herhangi bir insan, görevi veya Allah korusun sosyal statüsü ne olursa olsun, doğa karşısında güçsüzdür; paranın, sülün saçmasının ve hatta polisin gürleyen 'Dur!' emrinin bile kuduz dişlere ve pençelere karşı koruyamadığı bir yer. Dyachenko tüm bunları basit, anlaşılır ve en önemlisi sürükleyici bir sinema diliyle anlatıyor; öyle ki üzerinize gelen bir kurttan kelimenin tam anlamıyla koltuğunuza gömülüyorsunuz ve ekrandaki olayların dinamiği bir an bile nefes almanıza izin vermiyor.

Tehlikeli kuduz virüsüyle beslenen hayvani yön, burada açıkça baş karakterin uyuşturucu bağımlısı oğluyla kafiyeleniyor. Hangisinin daha tehlikeli olduğunu bile bilmiyorsunuz: dinmeyen yoksunluk krizleriyle dişlerini gösteren ve babasına küfürler yağdıran kendi oğlunuz mu, yoksa arkanızda, karlı gecede, kar motorunun korkutucu kırmızı stop lambalarıyla aydınlatılan, yine dişlerini göstermiş bir hayvan mı?

Kilit bir sahnede, bu eşitlik işareti ekranda kalan tüm alanı kaplayacak ve kimsenin çıkarımların doğruluğu konusunda şüphesi kalmayacak. Hikâyenin didaktik kısmı bu noktada zamanında sınırlandırılıyor, gerekli vurguları ustaca yapıyor ve filmin önemli bir bölümünü Dmitry Selipanov'un mükemmel sentezleyici müzikleri ve görüntü yönetmeni Yuri Nikogosov'un ustaca çalışmasıyla saf bir türe ayırıyor.

'Kuduz', sağlam kurgulanmış bir hikâyeye sahip, kurnaz, kaba ve aptal olmayan bir sinema örneğidir; aşırı inceliğe ihtiyacı yoktur: her şey, tıpkı Spielberg'in 'Jaws'unda, Stephen King'in 'Cujo'sunda veya Liam Neeson'lı 'The Grey'de olduğu gibi radikal 'ya sen ya da sen' formülüne göre gelişir. Burada ön planda olan koşmak, tüfek, kazıklar ve 'ayı terlikleri'dir; ağır dram ve teatral bağırış çağırış değil (bunlar da var ama az miktarda). Aksi takdirde – amansız bir ölüm.