Kaç tane eksi, bir artıya dönüşür? Süreç neredeyse her zaman rastgele ve öngörülemezken bu sınırı nasıl buluruz? Tariflerden birini bize Filipp Abryutin'in filmi Yıldızlar Bana Yolu Gösterecek sunuyor ve biz de onu didik didik edeceğiz.
Sinopsis
Müzisyen Gena'nın (İvan Solovyov) hayatı bir noktada yolunda gitmemiş gibi: küçük bir karavandan kahve satarak ve ara sıra doğaçlama konserler vererek sahil kasabalarını dolaşmak zorunda kalıyor. Şimdi asıl hedefi Moskova'ya gidip temiz bir sayfa açmak; ancak başkente gidecek benzin parası bile yok.
Gena, annesiyle (Alena Çehova) yaşayan on yaşındaki kızı Aleksandrina'nın (Elizaveta Bugulova) Moskova Müzik Akademisi'nde bir vokal seçmesine katılması gerektiğini öğrendiğinde bir plan yapar. Annesinden yol parasını alan Gena, panik ataklara yatkın kızıyla birlikte yola koyulur; ikisinin ortak bir dil bulması gerekecektir.
«Yıldızlar Bana Yolu Gösterecek» – Saf Saçmalık
Yapımcılar beni bağışlasın ama onlara gelecekte yardımcı olmak için katı olmalıyım. Çünkü gerçekten güçlü bir yerli sinema görmek istiyorum.
O halde eksilerle başlayalım.
«Yıldızlar Bana Yolu Gösterecek» filminin senarist bölümünde tam üç isim yer alıyor. Ne yazık ki üçü de insanların nasıl konuştuğunu bilmiyor. Diyaloglardaki her cümle, toplumda yaşayan birinden ziyade bir sinir ağı tarafından yazılmış gibi.
Tüm bunları, sanki en küçük izleyiciler için tasarlanmış, son derece sıradan ve tahmin edilebilir bir olay örgüsüyle çarpın. Ah, bazen çok fazla film izlemiş olmak zor oluyor – herhangi bir basit hikayeyi zaten yalnızca benzer filmlerin prizmasından algılıyorsunuz. Ve yetişkinler için «Yıldızlar Bana Yolu Gösterecek», diğer yol filmlerinde görmedikleri yeni bir şey sunmuyor.
Buradaki ana olay örgüsü unsurlarından biri müziktir. Tüm sanatçıları memnuniyetle övsem de, şarkıların kendileri hem söz hem de «pop müziğin dört akoru»na dayanma açısından oldukça standart.
Ve oyunculuk. Ah, bu oyunculuk. Malzemenin ilginç yorumlara izin vermediğini anlıyorum, ancak yine de repliklerin söyleniş tarzını duymak neredeyse fiziksel olarak acı veriyor. Özellikle bu konuda Akademi sahnelerinde yer alan tüm kadroyu (anti) olarak öne çıkarmak istiyorum. Hepsini.
«Gerçekten iki saat boyunca acı çekmek zorunda mıyım?..» diye düşündüm filmin başında ve…
…bir şekilde kendimi kaptırdım
Ne olduğunu bilmiyorum. Ancak senaryo malzemesinin doğallığı, oyunculuğun saflığı ve çok içten bir atmosfer beni birden içine çekti. Ve işte şimdi İvan Solovyov ve Elizaveta Bugulova'nın canlandırdığı karakterler arasındaki ilişki için biraz endişeleniyorsunuz bile. Evet, eylemleri tutarsız ve karakter gelişimleri düşünülmemiş, ama… Büyüleyici bir şey var bunda.
Bu durumda «Yıldızlar Bana Yolu Gösterecek», okulda yaptığı resmi gururla anne babasına göstermeye getiren bir birinci sınıf öğrencisi gibi. Perspektif yok, anatomi kokusu bile yok ve sulu boyalar bazen çizgilerin dışına taşıyor. Ama bu resimde sanki bir ruh var ve çocuk yarattığı şeyden o kadar içten bir sevinç duyuyor ki, siz de onunla birlikte sevinmemek elde değil.
Biz yabancı işlerini rahatça eleştiriyoruz – kahretsin, sürekli. Aşırı üretim krizi yüzünden: devam filmleri, ön filmler, yeniden çevrimler ve yeniden başlatmalar – özellikle de yönetmenin çektiği şeye açıkça yakın olmadığı durumlarda. Filipp Abryutin'in söyleyecek bir şeyi var – henüz tüm araçlara hakim olmasa da, hikaye yeni yazılmış ve anlamlar kalpten geliyor.
«Yıldızlar Bana Yolu Gösterecek» bir ruha sahip. Ve kalbi doğru yerde. Bu beni çok mutlu ediyor.
Sonuç
İlgili bölümde anlattığım tüm eksilere katlanabiliyorsanız – belki de «Yıldızlar Bana Yolu Gösterecek» filmine bir şans vermenizi tavsiye ederim. Özellikle çok genç biriyseniz veya böyle genç birine sinemada eşlik ediyorsanız.
«Yıldızlar Bana Yolu Gösterecek» filmi 10 Kasım'da vizyona giriyor, Russian World Vision'dan dağıtımcılara başarılar dileriz. Ayrıca film, Puşkin Kartı ile sinemalarda izlenebilecek, eğer bu sizi bütçe dostu bir izlemeye teşvik ederse (he-he-he).
Yorumlar
0Henüz yorum yok.
Tartışmaya katılmak için giriş yapın.