Ethan Hawke ve Ewan McGregor, tacizci babalarının mezarını kazıyor, cenazede akrobatlar sahne alıyor ve ölen kişi tabutta yüzü aşağı bakacak şekilde yatıyor - tüm bunlar, oynayacak bir şey bulamayan yıldız oyuncuların yer aldığı yeni Apple TV filmi «...

21 Ekim'de Apple TV platformunda, ünlü yazar Gabriel García Márquez'in oğlu ve uluslararası film festivallerinin düzenli katılımcısı Rodrigo García'nın yönettiği dram filmi «Raymond ve Ray» (Raymond & Ray) yayınlandı.

İki kardeş Raymond (Ewan McGregor) ve Ray (Ethan Hawke), babalarının cenazesine giderler. İkisi de kriz yaşlarına gelmiş, pek bir başarı elde edememiş ve açıkçası tüm sorunları için zalim ebeveynlerini suçlamaktadır.

Varışta kardeşler, merhumun son arzusunu öğrenirler: mezarını kendi elleriyle kazmak. Ve hepsi bu kadar değil. Baba, ayrılık süresince boş durmamış: birkaç kez evlenmiş, çocuklar yapmış ve kalan hayatını komşularına ve arkadaşlarına karşı kibar ve nazik olarak, sanki suçunu telafi etmeye çalışarak geçirmiş. Etraftaki herkes ondan iyi söz ediyor ve kardeşlere, çocuklukta tanıdıkları kişiyle aynı kişi olmadığı geliyor.

Böylece Raymond ve Ray, kelimenin tam anlamıyla geçmişi eşeleyerek, hayatları boyunca kaçtıkları şeyle yüzleşecekler: babalarının görünmez gölgesiyle, sağlığında asla yapamadıkları bir konuşma.

Tanınmış yönetmen Rodrigo García («Dört Güzel Gün», «Dokuz Hayat») bu kez oldukça yüzeysel ve basitleştirilmiş bir film çıkardı. Filmi, çocukluk travmalarını işleme ve içe dönük düşünme aracı olarak tasarlamışken (ki bu zaten yeni bir şey değil), filmin ortalarında aniden vektörü saçmalık ve bariz fars lehine değiştirdi. Ancak hiçbir yerde başarılı olamadı.

Onun Raymond ve Ray'i, sırtlarında babalarının tokatlarından oluşan bir sırt çantası taşıyan şablon karakterlerdir. Aynı isimleri bile, bir öfke nöbeti sırasında kafa karışıklığını önlemek için babanın bir alay konusudur. Kime ve ne için bağırdığı umurunda değildi - ikisi de her zaman suçluydu. Ev içi despotluk, kardeşlerin hayatında derin bir yara bıraktı; en iyi yıllarını ebeveynlerinin taciz edici mirasından kurtulmak için harcadılar, ancak başarılı olamadılar. «Biz kaosun çocuklarıyız» diyor Raymond mezarlığa giderken, gerçekleşmemiş umutlarının hüzünlü bir özetini yaparak.

Ve tam da izleyici Raymond ve Ray ile birlikte nefretten ruh kurtarıcı finale doğru yola çıkmaya hazırken, yönetmen aniden bir numara yapıyor. Ana karakterler birdenbire gereksiz hale geliyor ve García'nın odağı ikincil karakterlere kayıyor. Babasının oğullarından uzun süre ayrı kaldığı süre boyunca yaptığı kişiler. Yönetmen burada abartısız tam bir panoptikon toplamış ve cenaze, dokunaklı ve samimi bir süreçten bir farsa dönüşüyor.

Merhum, yüzü aşağı bakacak şekilde tabutta yatıyor, sirk akrobatları taklalar atıyor, rahip garip şakalar yapıyor ve Raymond ile Ray, kalan süreyi sarsıcı kavgalar, trompet çalma ve tabanca atışlarıyla dolduruyor. Psikoloji nerede - hayatta kalmak yeterli.

Sonuç olarak, ne Hawke (kariyeri yeni bir gelişim aşamasına giren) ne de McGregor (son zamanlarda geçici projeler seçen) filmde oynayacak bir şey bulamıyor. İçe dönük düşünme alanı çok sınırlı ve yönetmenin değişken ruh haline uyum sağlamak için yeterli zaman yok. Her şey sağlıkla başlıyor ve huzur içinde bitiyor - daha doğrusu söylenemez. Film, olumlu duygular veya kendine karşı herhangi bir sempatik tepki uyandırmadan beceriksizce başarısız oluyor.

Oysa yatmadan önce duygusal bir hikaye isterdi insan.