'Gözlemci', Hitchcock'un 'Arka Pencere'sinin çoğu varyasyonuna benziyor. Ancak onlardan farklı olarak, ikincil bir boşluk olmuyor, aksine tür klişelerini ustaca kullanarak basit ama inandırıcı, tüyler ürperten bir hikaye anlatıyor.

'Z/L/O' serisinde çalışarak deneyim kazanan yönetmen Chloe Okuno, paranoyak korku-gerilim filmi 'Gözlemci' (Watcher) ile ilk çıkışını yaptı. Kendini gönüllü olarak 'Arka Pencere' tarzı bir tür egzersizinin kıskacına sıkıştıran yönetmen, bu koşullarda bile maksimumu çıkarmasa da izleyicinin ilgisine değer bir iş yaratılabileceğini gösterdi.

Penceredeki kızın karşısındaki evdeki adam

Genç bir çift, Francis (Karl Glusman) ve Julia (Maika Monroe), kocasının terfisi sayesinde Amerika'dan Romanya'ya taşınır. Francis sürekli işteyken, Julia yeni yerde kendini giderek daha yalnız ve huzursuz hisseder. Bir noktada, karşı binadaki yabancı bir adamın onu izlediğini düşünmeye başlar. Tam da bu sırada haberlerde, Francis ve Julia'nın yerleştiği bölgede yakın zamanda işlenen vahşi bir cinayet anlatılır...

Hikayenin girişi özgünlük açısından parlamıyor. İlk dakikalardan itibaren yönetmenin izleyiciyle 'gerçekliğin nerede, paranoyanın nerede olduğunu tahmin et' oyunu oynayacağı belli oluyor. Öyle de oluyor. Ama kabul edelim ki bu oyunu seviyoruz, özellikle de koşullar ve kurallar iyi belirlenmişse. İşte bu tam da böyle bir durum!

It follows çıktığı dönemde yeni 'çığlık kraliçesi' olarak anılan Maika Monroe, 'Gözlemci' filminde, çevresindekilerin şüpheciliğine rağmen haklı olduğundan emin bir kız rolünü inandırıcı bir şekilde canlandırıyor. Ancak izleyiciler için, ekranda olup bitenleri algılama biçimini kökten değiştiren birkaç sürpriz hazırlanmış. Ya Julia karşı komşusundaki adamı izliyorsa?!

Paranoyak atmosferin şık çerçevesi

'Gözlemci', her şeyden önce bir oyunculuk filmi. Tamamen Maika Monroe ve onu destekleyen Karl Glusman ile Burn Gorman'ın yeteneklerine dayanan bir film. Ancak Chloe Okuno, oyuncularına kaygılı ve paranoyak ruh hallerini sergilemeleri için alan sağlamakla yetinmedi. Görüntü yönetmeni Benjamin Kirk Nielsen'in desteğiyle, görsel açıdan yılın en çekici filmlerinden birini yarattı.

Kadraj kompozisyonu, ışık ve renk vurgularıyla oynama; tüm bunlar filmin atmosferine daha derinlemesine dalmayı ve bir buçuk saat boyunca, en etkilenebilir izleyicilerin sonunda tüylerini diken diken edebilecek, takip edilen (ya da edilmeyen) bir kızın hikayesine kendini kaptırmayı sağlıyor.

Fragman: