Yetişkinler, sadece paraları ve arabaları olan aynı çocuklardır. Dünyamız, hayattan ne istediğini bilmeyen çocuksu kişiliklerle doldu. Yetişkin kılığındaki mutsuz çocuklar ne yapmalı ve nereye kaçmalı? Bunu, Dakota Johnson'lı bağımsız film "Ça-ça-ça...

Üniversiteden yeni mezun olan Andrew (Cooper Raiff) yetişkin hayatına başlamaya çalışır ama bir türlü başaramaz. Gelecek vaat eden hırslı bir iş yerine bir fast food restoranında kasiyer, bir daire yerine de aile evinde küçük kardeşinin odası. Genç adam, bir gün kardeşiyle bir bar mitzvah'a gidene kadar hayatının hangi yönde ilerlediğini anlamaz. Orada yeni yetenekler keşfeder ve otistik bir kız çocuğu yetiştiren tatlı ama üzgün bir kadın olan Domino (Dakota Johnson) ile tanışır. Garip bir şekilde bu gece Andrew'un hayatında çok şeyi değiştirir.

"Ça-ça-ça Ritmi", 2022 başlarında Sundance Festivali'nde gösterilen ve izleyici ödülünü kazanan bir bağımsız romantik komedi. Apple da filmi fark etti ve streaming platformu için satın aldı. Bu tamamen yönetmen, senarist ve başrol oyuncusu Cooper Raiff'in imzasını taşıyan bir yapım. İlk filmi "Sarmaşık" da gençlerin hayat zorluklarını konu alıyordu ama doğrudan öğrenci hayatını inceliyordu. Şimdi Raiff, yetişkinliğe geçiş sırasında insanların kalplerini ve ruhlarını inceliyor.

Bu bağımsız film, 2000'lerin başındaki komedilerin geleneksel olay örgülerini birleştiriyor: oğlan kızla tanışır (biraz daha büyük), çocuk gelecekteki bir aşk için bağlayıcı bir halka ve bir aşk üçgeni. Bununla birlikte film, son yılların taleplerine uygun bir romantik komedi uyarlaması olarak karşımıza çıkıyor: sadece hafif bir ahlak dersi olan bir komedi değil, daha çok komedi serpiştirilmiş bir ahlak dersi. Ama yine de film ağır değil ve bir nasihat gibi algılanmıyor, daha çok samimi bir sohbeti andırıyor.

"Ça-ça-ça Ritmi", "İnsanın insana ihtiyacı vardır" sözünün bir örneği gibi. Neredeyse tüm karakterlerin eylemlerinde yalnızlık ve kafa karışıklığı hissediliyor. Her şeyden önce, 22 yaşındaki Andrew ile kadın Domino arasındaki ilişkide bu duygu var. O yetişkinlerin dünyasında kaybolmuş, ne istediğini bilmiyor; o ise her şeyin sorumluluğunu üstlenmesi gereken yetişkinlerle olan ilişkilerinde kaybolmuş. Ruhsal çaresizlik, onları birbirine çeken ortak nokta haline geliyor.

Filmde mizahın ardında her zaman karakterlerin dile getirilmemiş acısı veya özlemi gizlidir. Tıpkı ana karakter gibi: her durumda esprili bir şekilde karşılık verir, ama aslında mutsuz ve yalnızdır. Dans pistinde insanları eğlendirmeyi bilse de kendisi için bir sevinç nedeni bulamaz.

"Ça-ça-ça Ritmi", otistik bir kız çocuğunun hayatındaki zorlukları anlatırken bir başka önemli konuya daha değiniyor: engelli insanların kabulü. Cooper Raiff, sadece daha iyi görünmek isteyen günümüz toplumunun kusurlarını hatırlatmakla kalmıyor, aynı zamanda onu hafifçe eleştiriyor: Farklı azınlıkların kaderi hakkında çok düşünüyoruz, ancak bazen kendini savunamayan engelli insanları unutuyoruz.

Ayrıca filmin genel anlatısına ince bir şekilde kuşak çatışması da işlenmiş, ancak Raiff'te bu bir tür tersine dönüş olarak karşımıza çıkıyor. Burada oğullar, annelerinin yeni partnerini kabullenemiyor. Ona kimin gerektiğini daha iyi bildiklerini düşünüyorlar, ta ki gerçekle yüzleşene kadar: hiçbir şey bilmiyorlar.

"Ça-ça-ça Ritmi", büyümenin ne kadar ruhsal olarak acı verici olduğunu anlatan dokunaklı ve samimi bir film. Yeni mezun öğrenci de çocuklu yetişkin kadın da yetişkin hayatının gizlediklerinden korkuyor. Bu dünyada kendilerine bir yer bulamıyorlar. Ve ortaya çıkıyor ki, bu kaybolmuş insanlara ancak aynı şekilde kaybolmuş olanlar yardım edebilir.