'Normal İnsanlar'ın ekran uyarlamasından hemen sonra Sally Rooney'nin yönetmen Leonard Abrahamson, senarist Alice Birch'in desteğiyle yazarın ilk romanını küçük ekrana taşımayı üstlendi. 'Arkadaşlarla Sohbetler' dizisi daha az dürüst ve samimi olmadı...

Bu bir sansasyondu. 2020'de Hulu'da yayınlanan 'Normal İnsanlar' dizisi mükemmel eleştiriler aldı (RT'de %91, Metacritic'te 82), 2 Altın Küre adaylığı kazandı (İrlanda yapımları için bu nadirdir) ve Daisy Edgar-Jones'un Hollywood kariyerini başlattı. Sally Rooney'nin kitabına dayanan aşık gençlerin hikayesi, dürüstlüğü, samimiyeti ve ana karakterler arasındaki olağanüstü kimyasıyla izleyicilerin kalbini fethetti. Bölümlerin çoğunu yöneten yönetmen Lenny Abrahamson, bununla yetinmeyip Rooney'nin bir başka eseri olan 'Arkadaşlarla Sohbetler'i (Conversations with Friends) de uyarladı; bu eser, bazen yakınlarınızla konuşmanın ne kadar zor olabileceğini anlatıyor.

Aşkın Tuhaflıkları

Loş ışık. Sahnede iki kişi var: Yetenekli ama utangaç Frances (Alison Oliver), akışına bırakmaya alışkın, ve bir kasırga kız Bobbi (Sasha Lane). Bariz zıtlıklar. Eskiden sevgiliydiler, şimdi sadece arkadaşlar. Sahnede Frances'in yazdığı sanatsal bir okuma yapılıyor. Seyirciler arasında dikkatle dinleyenlerden biri de ünlü yerel yazar Melissa (Jemima Kirke). Gösteriden sonra aniden kızları evine davet ediyor.

Melissa, üniversite öğrencilerini kocası, yakışıklı aktör Nick (Joe Alwyn) ile tanıştırıyor. Kısa süre sonra sanat, politika ve günlük yaşam üzerine basit sohbetler, grup içinde arkadaşlık sınırlarını aşan karşılıklı sempatilerin ortaya çıkmasına yol açıyor.

'Normal İnsanlar'ı neden sevdik? Olayların gerçekçiliği, kırılgan görünmekten korkmayan oyuncuların performansı, aşkın ve sevginin birçok yönünü göstermesi, basitlikleriyle büyüleyici diyaloglar ve tür için zorunlu melodramatik kopuş olmadan duygusal katılım için.

'Arkadaşlarla Sohbetler', ilk aşkı değil de modern bir aldatmacayı anlatsa da, birçok yönden aynı malzemeleri ve ilkeleri kullanıyor. Soğuk renk paleti bile selefini yansıtıyor. Dahası, vurgular tamamen duygular üzerinde ve mali veya ailevi sorunlar, hatta nadir bir hastalık bile, duygularında ve aşkın iniş çıkışlarında kaybolan karakterler için yalnızca koşullu bir arka plan oluşturuyor. Ve onlar için aşk, önemli olan tek şey.

Söylemek ya da Susmak

'Arkadaşlarla Sohbetler' adı, dizinin içeriğini tamamen yansıtıyor. İçinde bolca sohbet var: Bir kafede bir fincan kapuçino eşliğinde veya Hırvatistan'daki bir villada daha sert içkilerle, modern iletişimin ayrılmaz bir parçası haline gelen gece mesajlaşmalarında. Bu sohbetler arkadaşlar, daha doğrusu yakın insanlar arasında geçiyor. Bir noktada statüleri karışıyor: Arkadaşlar sevgili oluyor, sevgililer arkadaş. Ancak bu, yakınlık derecesini pek etkilemiyor.

İlginçtir ki, Sally Rooney ve Lenny Abrahamson'ın karakterleri çok konuşuyor, ancak nadiren gerekeni, gerçekten düşündüklerini söylüyorlar. Hikayedeki çatışmaların çoğu buna dayanıyor. Karakterler bir şey itiraf etmeleri gerektiğinde susuyor, gerçeği söylemekten korkuyor, sonra pişman oluyor, çok geç olduğunda konuşuyorlar. Oysa dürüst, açık ve zamanında bir konuşmadan daha basit ne olabilir ki?!

'Normal İnsanlar' ile karşılaştırmalardan ne yazık ki kaçış yok ve bu karşılaştırmalar yeni yapımın lehine olmayacak. Buradaki karakterler arasında Paul Mescal ve Daisy Edgar-Jones arasındaki büyü yok. Aşık gençlerin sadece bakışlarla kıvılcımlar saçtığı yerde, yeni uyarlamanın karakterlerinde bu duygulardan eser yok. Buradaki dört karakterin her biri, pek uyumlu olmayan bir yapının ayrı bir parçası. Etkileşimleri doğal görünmüyor, daha çok senaristlerin bir hevesi gibi.

'Arkadaşlarla Sohbetler' neredeyse 'Normal İnsanlar' kadar samimi, güzel ve melodik olsa da, bu kimya veya büyü (ne derseniz deyin) olmadan, sadece sıradan bir dizi haline geliyor; içinizi sarsacak ve gözyaşı döktürecek o özel dizi değil.

Fragman: