23 Şubat'ta Artyom Mihalkov'un «Bay Nakavt» filmi vizyona girdi. Yeni spor dramasının iyi yanları ve eksikleri neler — yazımızda anlatıyoruz.

Filmin ilk gösterimi St. Petersburg'da yapıldı. Olayların büyük bir kısmı St. Petersburg'da geçiyor ve yönetmen Artyom Mihalkov'a göre filmi bu şehirde tanıtmak büyük bir sorumluluk. İzleyici, kahramanla birlikte Kronştadt'ı ziyaret edecek ve Rus Müzesi, Ermitaj rolünü üstlenecek.

«Velikan Park» sinemasında iki neslin buluşma atmosferi hâkimdi. Misafirler arasında sadece film ekibi üyeleri değil, aynı zamanda Rusya genç milli boks takımı ve bu spor dalındaki onurlu antrenörler de vardı. Örneğin, misafirlerden biri Oleg Kuzmin'di. O sadece tüm hayatını sporla bağlamakla kalmamış, aynı zamanda boksu sinemaya taşıma ustasıdır. Örneğin, Danila Kozlovski'ye «Casus» filminin çekimleri sırasında danışmanlık yapmış ve antrenman yaptırmıştır. Galanın ardından fuayede daha çok filmin boks yönünün tartışılması şaşırtıcı değildi.

Bay Nakavt: O Kim?

Film, efsanevi Sovyet boksörü Valeri Popençenko'nun hayat hikâyesini ve maceralarını anlatıyor: SSCB, Avrupa şampiyonu ve 1964 Tokyo Olimpiyatları galibi — Taşkent'teki Suvorov Askeri Okulu'ndaki çocukluğu, sınır muhafızı öğrencisi olarak hizmeti, ilk başarıları ve başarısızlıkları ile «Dinamo» spor kulübü antrenörü Grigori Kusikyants ile olan dostluğu. Başrolleri Viktor Horinyak ve Sergey Bezrukov paylaşıyor.

Popençenko'nun ya da filmde sıkça anıldığı adıyla Ponçik'in hayat hikâyesi üç anlatı dalından oluşuyor: çocukluk, Taşkent'teki Suvorov Askeri Okulu'nda eğitim ve Olimpiyat altınına giden yol.

Ana karakterin Taşkent'teki hayatından sahneler doğrudan bu şehirde çekildi. Anlatının bu zaman diliminde Popençenko rolünü, «» filmiyle tanınan Oleg Çugunov canlandırdı. Burada görüntü güneş, olgun karpuzlar ve hâlâ o saf çocuksu sevgiyle dolu.

Roman Kovalev

«Binbaşı Grom: Veba Doktoru»: İlk Rus çizgi roman filminin incelemesi

«Binbaşı Grom: Veba Doktoru» — başarılı olan bir Rus çizgi roman filmi.

Open material

«Bay Nakavt» Neden Hâlâ Güncel?

Filmin çekimleri neredeyse üç buçuk yıl sürdü ve öyle oldu ki, spor ile politika, Sovyet iktidarı ve kaderler arasındaki tüm gerçekleri yansıtıyor. Bu tema «Efsane No. 17» ve «Yukarıya Doğru Hareket» filmlerinde de ele alınmıştı. Ancak bu filmde iktidarımız, ülkenin dünya arenasındaki imajı kadar «önemli» değil. Antrenör Kusikyants'ın sözlerini hatırlamak ve 40 yılda hayatımızda hiçbir şeyin değişmediğini anlamak yeterli: «Dünyada hiç kimse ülkemizi güçlü ve kudretli görmek istemiyor! Ringde kaybedersek, bizi savaş alanında yenebileceklerini düşünecekler!»

«Bay Nakavt» Neden Sevilir?

Karşımızda, boks ve kişisel duygulara yer veren klasik bir spor draması var. Senaristler, antrenman ve dövüş sahnelerini konuşmalarla ustalıkla değiştiriyor. Ekranda, tekniği sisteme uymayan, yalnızca kimsenin kabul etmediği bir antrenörle anlaşabilen ve yalnızca sevgi için dövüşen «arka sokak dövüşçüsü» imajı beliriyor.

Buna modern bir film müziği, final dövüşünün ustaca çekimi ve küçük «mihalkov» sürprizlerini ekleyin. Artyom Nikitiç'in kendisi filmde küçük bir rol oynadı, ancak babasına göz kırpmayı da unutmadı. «BesogonTV» programının tüm hayranları, Asteğmen Krivoruçka'dan bahsedilmesine kesinlikle gülümseyecektir.

Bir Kaşık Katran ve Perde Arkasında Kalanlar

Filme yönelik eleştiriler var ve bunlar finalden sonra ortaya çıkıyor. Birçok cevapsız soru kalıyor. Film, türün gerektirdiği gibi neşeli bir notla bitiyor, ancak akılda sorular kalıyor: «Kahraman yüzüğü satın aldı mı?», «Bu kadar çabaladığı kupayı kazandı mı?» Gerçek olaylara dayanan yapımlarda sıkça yapıldığı gibi, sonraki hikâyeyi anlatan tek bir final karesi eksik.

Popençenko'nun imajı ise yalnızca bir yönden — spor yönünden — açığa çıkarıldı. Oysa onun kaderi ve hayatı, senaristler için daha büyük bir yaratıcılık alanı olabilirdi. Kariyerini tamamladıktan sonra bilimle uğraştı, birkaç dili mükemmel biliyordu, numerolojiye ilgi duyuyordu, şiir yazıyordu, satrançta mükemmeldi. Filmde tüm bunlara göndermeler var, ancak o kadar belirsizler ki izleyici fark etmeyebilir. Örneğin, filmde birçok kez görünen merdiven imgesi, nedense hiç açıklanmadı.

Bu, yapımcıların izleyiciyi kahramanın biyografisini daha sonra araştırmaya teşvik etme girişimi veya «konuyu bilenlerin» bilgisini test etme olarak değerlendirilebilir. Örneğin, boks ödüllerinin küçük bir açıklaması bile filmin daha iyi anlaşılmasını sağlardı. Örneğin, Val Barker Kupası'ndan sıkça bahsediliyor. Anlatımdan, bunun ana karakterin hedefleyeceği ayrı bir yarışma olduğu izlenimi ediniliyor. Film ise Tokyo Olimpiyatları ile bitiyor. Ve soru şu: «Peki kupa ne oldu?» Mesele şu ki, kupa 1936'dan beri Olimpiyat Oyunları'nın sonuçlarına göre veriliyor.

Ancak tüm bu kusurlara rağmen, ortaya çıkan film, sporcularımızın gücüne yeniden inanma fırsatı veriyor, son 20 dakikalık final dövüşünde izleyiciyi Valeri'nin her yumruğu için endişelendirerek iğne üzerinde oturtuyor. Çıkış tarihi olan 23 Şubat, Anavatan Savunucuları'nın sadece askerlik hizmetinde değil, hayatın her alanında var olduğunun güzel bir kanıtı.