Yine Netflix, yine süper kahramanlık, ama “Nasıl Süper Kahraman Oldum” yeni bir şey sunuyor mu?

Netflix, bu kez Fransız yapımı “Nasıl Süper Kahraman Oldum” (Comment je suis devenu super-héros) ile süper kahramanlık alanını keşfetmeye devam ediyor. Taytlı cesur adamların bir başka hikayesi bizi şaşırttı mı, yoksa yayın devi için türün dibine mi vurdu? Ne biri ne diğeri; daha çok, eleştirilecek yanları olsa da izledikten sonra zaman kaybından pişman olmayacağınız sağlam bir yapım. Detayları bugünkü incelememizde anlatacağız.

Süper Kahramanlık Dokunuşlu Polisiye Gerilim

Soyadı Moreau olan bir polis memuru (Pio Marmaï), süper güçlerin kullanıldığı suçlar söz konusu olsa bile yalnız çalışmaya alışkındır. Evet, Moreau'nun yaşadığı toplumda süper güçler çoktan sıradanlaşmıştır. Ancak yalnız kurt, bir gece kulübünün kundaklanması olayını araştırmak üzere kendisine Cécile (Vimala Pons) adında bir ortak atanmasıyla şaşkına döner.

Çok geçmeden, şehirde insanlara geçici süper güçler veren bir uyuşturucunun ortaya çıktığı anlaşılır. Örneğin, ellerinden ateş atma yeteneği. Bununla birlikte, basit bir kundaklama vakasının, Moreau ve Cécile'in yüzleşmek zorunda kalacağı buzdağının sadece görünen kısmı olduğu da ortaya çıkar.

İlk bakışta (yani sinopsis okuduktan veya fragmanı izledikten sonra) “Nasıl Süper Kahraman Oldum” geçen yılki aksiyon filminin gevşek bir uyarlaması gibi görünebilir:

Roman Kovalev

“Project Power” — Şık ve Özgün Bir Yaz Gişe Canavarı Yerine Dişsiz Bilim Kurgu

“Project Power”, iyi bir film olsaydı Netflix'in yeni hiti olabilirdi.

Open material

• süper uyuşturucuyla aynı başlangıç (orada kazanılan güçler rastgele ve öngörülemezdi);
• yerel çatışmalara aynı eğilim (kimse dünyayı fethetmeye çalışmıyor);
• gerçekçi bir bilim kurgu gerilimi yaratmaya yönelik aynı girişimler.

Ancak daha yıldız oyuncu kadrosuna sahip olmasına rağmen beceriksiz kardeşinin aksine, “Nasıl Süper Kahraman Oldum” gerçekten gergin ve ölçülü derecede gerçekçi bir gerilim filmi olmayı başarıyor. Yine de biçim açısından bile fazla özgün denemez.

Filmin büyük bir kısmı, yavaş yavaş birbirine yakınlaşan, delil arama, sorgulama ve tüm bu işlerle bir soruşturma yürüten iki farklı polis ortağının klasik polisiye gerilim filmi formatını takip ediyor. Bu nedenle, filmin kabuğunun eski kafalı olduğunu, ancak biraz “vay be” efektleriyle (Avrupa sineması için grafikler oldukça iyi) hafifçe sulandırıldığını söylemek saygısızlık olmaz.

Süper Kahraman Terapi Seansları ve Filmin Diğer Buluşları

“Nasıl Süper Kahraman Oldum” aynı adlı çizgi romana dayanıyor, bu yüzden film en sıradan konuya sahip değil (zaman gösteriyor ki çizgi roman filmlerindeki orijinal senaryolar genellikle uyarlamalardan daha zayıf kalıyor). Ayrıca birkaç ilginç buluş da var. Örneğin, film süper güçlere sahip olmanın psikolojiye zarar verebileceğini gösteriyor. Bununla başa çıkmak için uzmanlaşmış profesyoneller bile ortaya çıkıyor. Belki bunun daha önce “The Boys” dizisinde olduğunu söyleyebilirsiniz ve kesinlikle haklısınız. Ancak bu hala hem dramatik hem de komik anlatımlara alan tanıyan taze bir teknik.

Bu beklenmedik teknikler dizisine, Parkinson hastalığı olan bir süper kahramanın hikayede yer almasını da ekleyebiliriz. Bunu daha önce gördünüz mü?

Ve filmde süper uyuşturucuyu yaratma yöntemi de oldukça sıra dışı. Daha önce bahsedilen “Project Power”daki gibi özel bir madde sentezlemek yerine, “Nasıl Süper Kahraman Oldum”da onu... Neyse, bu artık spoiler.

Her Şey Çok İyiyse, Sorun Ne?

Filmde gerçekten çok iyi şeyler var. Ayrıca iyi oynayan oyuncular, anlatının genel acımasızlığını kıran başarılı espriler ve süper kahraman filmlerindeki tüm Amerikan öğelerinin olmaması da eklenebilir. Ancak maalesef bariz boşluklar ve sorunlar da yok değil.

“Nasıl Süper Kahraman Oldum” filmine yönelik ana itiraz basit bir soruyla ifade edilebilir: “Neden ana karakterler bu kadar klişe?!”. Hikayenin merkezinde geçmişinde bir travma olan tecrübeli, yalnız polis varsa, kaç film sayabilirsiniz? Sanırım bu liste onla sınırlı kalmaz. Aynı klişe tanımı Moreau'nun ortağı için de geçerli. O akıllı, tipik bir başarılı öğrenci, başı dertte olan kadın, katılaşmış polise ulaşmanın bir yolunu bulan kişi. Sıkıcı.

Diğer bir eksiklik ise zayıf işlenmiş evren. Genel olarak, insanların (uyuşturucu değilse) nasıl süper güçlere sahip olduğunu bilmiyoruz. Senaryoda belirtilen 3-4 tanesi dışında hangi süper güçlerin var olduğu bize anlatılmıyor. Sıradan ölümlülerin süper kahramanlara nasıl baktığı bilinmiyor. Peki süper kötüler nerede? Düşmanı, oldukça intikamcı bir adam olmasına rağmen, açıkça öyle adlandıramazsınız. Yazarların bu tür ayrıntılara daha fazla saygı ve özen göstermesini çok isteriz.

Fragman: