Kork Sokağı. Bölüm 2: 1978'in, 70'lerin klasik slasher filmleri ruhundaki bir korku filmi olarak ne olduğunu anlatıyoruz.

Netflix'te R.L. Stine'ın eserlerinden uyarlanan sıra dışı korku üçlemesinin devamı olan Kork Sokağı. Bölüm 2: 1978 (Fear Street Part Two: 1978) filmi yayınlandı. Neden sıra dışı? Çünkü hikaye adeta tersine işliyor: 1994'ten 1666'ya, talihsiz Shadyside kasabasında onlarca kişinin ölümüne ve gizemli olaylara yol açan esrarengiz trajedinin yaşandığı yıla doğru.

İşin aslını final filminde (16 Temmuz'da çıkacak) öğreneceğiz, ancak şimdilik yönetmen Leigh Janiak'ın bu hikayenin ara durağında bizi neyle şaşırtmaya çalıştığını ve ön bölümleri devam filmi olarak gösterme fikrinin neden gerçekten işe yaradığını inceleyelim.

Dikkat, metin birinci bölüme dair SPOILER içeriyor, bu nedenle ya filmi izledikten sonra okumanız ya da kendi sorumluluğunuzda okumanız önerilir.

Şimdi Klasik Bir Slasher

Cadı Sarah Fier'ın dirilttiği seri katiller Dean (Kiana Madeira) ve kardeşi Josh (Benjamin Flores Jr.) ile karşılaşmadan sağ kurtulanlar, 1978'de Nightwing Kampı'ndaki katliamdan sağ kurtulan C. Berman'ı (Gillian Jacobs) ararlar. Gençler, arkadaşlarını ele geçirilmiş olmaktan kurtarmasına ve yüzyıllardır Shadyside'a terör estiren cadıyı alt etmesine yardım edeceğini umarlar.

Olayları yeniden canlandırmak için C., 1978'in o uğursuz yazında gerçekte ne olduğunu ve Sarah Fier'ın bunda nasıl bir rol oynadığını anlatır.

Leigh Janiak, on yılı değiştirmekle birlikte türün kılıfını da cesurca değiştiriyor. Evet, izleyicileri yine bir gençlik slasher'ı bekliyor. Ancak, aksine, meta-ironi ve öldürülemeyen manyakların bolluğu olmadan.

Roman Kovalev

Kork Sokağı. Bölüm 1: 1994 — İyi Bir Düşük Kaliteli Film

Çığlık'ın ikizi mi yoksa özgün bir korku filmi mi? Tipik bir slasher mı yoksa kült bir şeyin başlangıcı mı? Kork Sokağı. Bölüm 1: 1994'ün ne olduğunu anlatıyoruz.

Открыть материал

Kork Sokağı. Bölüm 2: 1978, daha çok 70'lerin ruhuna uygun geleneksel bir slasher (bu on yılın seçilmesi boşuna değil), elinde baltayla insanları seyircinin keyfi için yığınlar halinde öbür dünyaya gönderen anlaşılır (pek değil) bir katilin olduğu bir film. Dahası, atmosferi artırmak için artık Firestarter Prodigy yerine Joan Jett'in Cherry Bomb'u duyuluyor.

Filmin cazibesi de asıl kusuru da burada yatıyor: ana hikayeden koparıldığında ikinci bölüm, Tepe Gözler'in şartlı bir kopyası. İyi bir kopya, ancak izleyiciye yeni, daha önce görülmemiş bir şey sunamıyor.

Bununla birlikte, maskeli bir manyakla geleneksel hayatta kalma mücadelelerini özleyenler ve mavi gözlü, kızıl saçlı güzel Sadie Sink'in (Stranger Things) kişisel hayranları için, Kork Sokağı. Bölüm 2: 1978 filmini izleyerek ekran başında keyifli bir akşam geçirmek için bu bile fazlasıyla yeterli olabilir.

Ön Bölümlerin Devam Filmi Olarak Sunulması Yeni Bir Sinema Deneyimi Sunuyor

Daha konsept aşamasında, ters kronolojiye sahip üçleme ilginç ama tartışmalı görünüyordu. Geçmişteki olayların sonuçlarını zaten bilen bir izleyicinin ilgisini çekmek mümkün mü? Sonuçta daha ilk filmde kamp katliamının nasıl bittiği ve Sarah Fier'ın nasıl öldüğü anlatılmıştı. Tüm hikayeleri mantıklı bir şekilde nasıl birbirine bağlayıp 'modern' hikayeyi geçmişte sonlandırabiliriz? 1994 olaylarının çözümü henüz sona ermekten çok uzak.

Kork Sokağı'nın ilk bölümünü izledikten sonra bu türden pek çok soru birikmişti, bu nedenle yapımcılar gerekli gizem seviyesini yakalamayı ve devam filmlerine olan ilgiyi artırmayı başardılar. İkinci filmi ana hikaye bağlamında izledikten sonra ne söylenebilir? Her şey ayrıntılarda gizli.

Yukarıda da belirttiğimiz gibi, ikinci filmin hikayesi kendi başına oldukça vasat çıktı (büyük sürpriz bile pek inandırıcı değildi), ancak üçlemenin küresel hikaye çizgisi içinde oldukça iyi çalışıyor. Bize, gizemli olayların ön koşullarını anlamak için daha önce eksik olan birçok ayrıntı sunuldu. Cadıyı yenmenin olası bir yolu ima edildi. Hikayenin sonucunda muhtemelen kilit rol oynayacak bazı karakterler daha iyi tanıtıldı.

Kork Sokağı'nın ön bölümleri, devam filmi rolünü başarıyla yerine getiriyor: evreni genişletiyor, karakterleri daha yakından tanıtıyor, ölçeği büyütüyor. Üstelik bu, alışılmadık bir biçimde yapılıyor ve bu da özel bir sinema deneyimi sunuyor. Belki bir bakıma çekingen ve hatta ucuz (tür bunu gerektiriyor), ancak yine de oldukça özgün. Ve sırf bunun için bile Leigh Janiak'a, Netflix'e ve çocukluğumuzda sevdiğimiz 'korku hikayeleri'nin yazarı R.L. Stine'a teşekkür etmek istiyoruz. Ve üçlemenin finalini bekliyoruz!

Fragman: