Kara Dul'un neden herkesin bu kadar uzun zamandır beklediği film olmadığını anlatıyoruz.

Uzun yıllar süren bekleyiş. Birkaç kez ertelenen vizyon tarihi. Ve nihayet 8 Temmuz'da, Marvel sinematik evreninin herkes tarafından sevilen kahramanı Kara Dul (Black Widow) filminin ilk solo filmi vizyona giriyor. Yenilmezler'in finalinde vedalaştığımız, ancak hak ettiği saygıyı gösteremediğimiz bir kahraman.

Solo filmin, bu ikonik karakteri tam anlamıyla açığa çıkaracağı ve onu huzur içinde uğurlayacağı (ve elbette 'Budapeşte gizemi'ni çözeceği) umutları vardı. Ne yazık ki bu umutlar boşa çıktı. Ancak temelsiz konuşmamak için filmin başarısızlıklarını detaylı bir şekilde inceleyelim.

Motivasyonsuz Kötü Adam, Görevbilir = Mandarin ve Diğer Senaryo Başarısızlıkları

Kara Dul filminin hikayesi, Yenilmezler'in Sokovia Anlaşması konusundaki anlaşmazlıklar nedeniyle bölünmesinin ardından, Natasha Romanoff'un (Scarlett Johansson) kaçak durumda olduğu yerden başlıyor. Kız uzak Norveç'te General Ross'un (William Hurt) adamlarından saklanarak yalnızlık arıyor. Ama dedikleri gibi, huzur sadece rüyasında. Uzun süredir unutulmuş 'üvey' kız kardeşi Yelena'dan (Florence Pugh) bir mesaj alıyor ve onunla birlikte, onun (ve sadece onun değil) dövüş tekniğini kopyalayan gizemli, dişe diş silahlanmış bir düşmanla karşılaşıyor. Tüm bunlar, Kara Dul'un unutmaya çalıştığı geçmişin hayaletleriyle yüzleşmesi gerektiğini gösteriyor.

Sinematik evrende kahramanın geçmişi hakkında sadece yüzeysel olarak, küçük geri dönüşler ve diğer filmlerdeki sözlerinin parçalarıyla bilgi sahibiyiz. Bu nedenle solo filmin onun oluşum hikayesini temel alması mantıklı. Diğer soru ise bunun ne kadar başarılı bir şekilde yapıldığı.

İlk olarak, Cate Shortland liderliğindeki filmin yazarları, hikayenin trajik yönü, komedi unsurları ve aksiyon dolu gösteri arasında net bir denge kuramamış. Kahramanın kasvetli geçmişiyle ilgili konuşmaların yerini aptalca komik sahneler alıyor ve saçma şakalar filmin en duygusal anlarına bile sızmaya çalışıyor. Benzer bir şeyi Doktor Strange'de de görmüştük; merkezi karakterlerden birinin ölümünden bir dakika sonra pelerinle yapılan saygısız şakalar vardı. Seyircinin duygularıyla bu kadar keskin bir şekilde oynayamazsınız. Bu, bireysel öğelerin değerlerini tamamen yok ediyor ve sadece şaşkınlık yaratıyor.

İkinci olarak, Kara Dul filmindeki bazı senaryo kararlarının absürtlük seviyesi had safhada. Örneğin, belirli hamleler kelimenin tam anlamıyla Görevimiz Tehlike serisinin ilk bölümlerinden kopyalanmış (senaryo açısından pek de iyi bir referans değil, değil mi?) ve bu arada çizgi romanlardaki en stilize ve sıradışı karakterlerden biri olan dahi bir taktisyen Marvel Taskmaster'a neredeyse üçüncü Iron Man filmindeki Mandarin gibi davranılmış. Bu karakter, bazı dış görünüş özellikleri dışında, kağıt baskıdaki kahramanla hiçbir ortak özelliğe sahip değil. Üstelik Taskmaster'ın değiştirilmiş kostüm tasarımı daha çok aşırı hayal gücü olan bir motosikletçiyi çağrıştırıyor.

Üçüncü olarak, MCU filmlerinde gündeme ayak uydurma arzusu giderek daha fazla rahatsız ediyor. Son Yenilmezler filmindeki, tüm kadın karakterlerin aniden savaş alanında aynı noktada belirip Örümcek Adam'ı kurtardığı sahneyi hatırlıyor musunuz? Burada da buna benzer absürtlükte bir kadın sahnesi var ve ana düşman tam bir ciddiyetle kızların Dünya'da fazlasıyla bulunan bir kaynak olduğunu söylüyor. Şaka mı yapıyorsunuz?

Düşmana gelince. En ufak bir mantıklı motivasyondan bile yoksun. Onu, ana kahramanı tetiklemesi gereken ama seyirciyi bu oyuna dahil edemeyen bir tür dekoratif işleve dönüştürmüşler. İzledikten sonraki sabah adını bile hatırlamayacağınızı tahmin edebiliriz.

Senaryo hakkında söylenebilecek son şey ise Budapeşte gizemi. Evet, çözüldü. Ancak bu konudaki abartılı beklentiler yüzünden Shortland'ın filminde bize gösterilenin izleyicinin taleplerini karşılaması pek mümkün değil. En azından bunu unutmamışlar, ona bile şükür.

Teknik Tarafın Sorunları ve Gerçekçilikten Uzaklık

Marvel sinematik evreni filmlerini birçok şeyle suçlayabilirsiniz, ancak teknik uygulama neredeyse her zaman kusursuzdur. Bu nedenle Kara Dul'un bize gösterdikleri daha da tuhaf. İlk dakikalardan itibaren inandırıcı olmayan ve son derece kötü anlamda kesik kesik bir kurguyla karşılaşıyoruz. Bazı bölümler, acemi bir teknisyen tarafından yapılmış rastgele karelerin birleştirilmesini andırıyor.

Filmde göz tırmalayıcı grafikler yok, ancak akılda kalacak veya gözün takılacağı bir şey de yok. Bu arada filmin son üçte birlik kısmı, ekranda her şeyin kaotik bir şekilde dört bir yana savrulduğu ikinci Wonder Woman'ı andırıyor. Bu arada, Kara Dul'dan Captain America: Kış Askeri tarzı gerçekçi bir casus aksiyon filmi bekliyorsanız, sizi hayal kırıklığına uğratırız; burada gerçekçilik kokusu yok ve kahraman çoğu zaman aynı zamanda bir şekilde uçmayı da bilen, öldürülemez bir cyborg'u andırıyor.

Kara Dul Filmi İzlenmeli mi?

Cate Shortland'ın çalışmasının artıları var: Kızıl Muhafız rolündeki harika David Harbour sağa sola karizma saçıyor, sevimli ve çekici Florence Pugh geleneksel olarak herhangi bir soru işareti bırakmayan Scarlett Johansson ile değerli bir ikili oluşturuyor, filmdeki bazı şakalar gerçekten komik.

Ancak yukarıda açıklanan tüm eksiklikler açıkça ağır basıyor. Buna bir de klişelerden bahsetmedik bile: hikayedeki karakterlerin çoğu Rus ve bu da beraberinde Rus hüznünü (ya da daha doğrusu onu tasvir etme çabalarını) ve aşırı miktarda votkayı getiriyor. Tabii ki öyle.

Sonuç olarak aldatılmışlık hissi var, ancak daha da üzücü olan, Kara Dul ve Scarlett Johansson'un Marvel sinematik evrenine böyle veda etmesi. Kesinlikle daha fazlasını hak ediyorlardı.

Fragman: