Ünlü Sovyet savaş pilotu Mihail Dövyatayev hakkındaki «Dövyatayev» filminin nasıl olduğunu anlatıyoruz.

29 Nisan'da, Timur Bekmambetov'un yönetmenliğe ilk adımını atan görüntü yönetmeni Sergey Trofimov ile birlikte çektiği ve Sovyet pilotu Mihail Dövyatayev'in biyografisine dayanan yeni filmi «Dövyatayev» vizyona giriyor. Filmin yapımcıları, uzun süre Sovyet yönetimi tarafından tanınmayan inanılmaz bir kahramanlık hikayesini anlatmak gibi zor bir görevi üstlenirken, bunu görsel şölenlere doymuş geniş kitleler için mümkün olduğunca dinamik bir formda yapmaya çalıştı. Başarılı olup olmadıklarını birlikte inceleyelim.

Kaçış

1944 yazında, Sovyet savaş pilotu Mihail Dövyatayev (Pavel Priluçnıy) Almanlara esir düşer. Karmaşık teknolojiyi anlayan deneyimli bir asker olarak, kendisine Almanya'nın yanında yer alması veya günlerini toplama kampında geçirmesi teklif edilir. Ancak o üçüncü bir seçeneği tercih eder: bir uçağı kaçırıp eve dönmek ve gizli bir hava üssünden inanılmaz bir kaçış gerçekleştirmek.

Bu açıklamaya ve filmin fragmanına bakıldığında, tankların yerini uçakların aldığı bir «T-34» olduğu düşünülebilir. Ancak bu karşılaştırmalar pek uygun değil, çünkü «Dövyatayev» daha çok insanlarla, teknik ve onunla ilgili aksiyondan ziyade insanlarla ilgili ve kaçışın kendisi ekran süresinin küçük bir kısmını kaplıyor. Ayrıca film yapımcıları, Aleksandr Petrov'lu gişe rekorları kıran filme bir gönderme yapma fırsatını da kaçırmamış.

Diğer bir konu ise, «Dövyatayev» bir kaçış filmi türünün temsilcisi olarak izleyicilere kesinlikle yeni bir şey sunmuyor. Kahraman bir sorunla karşılaşır, bir çözüm bulur, müttefikler edinir (sonuçta her şeyi tek başına yapabileceğiniz bir süper kahraman hikayesi değil), «dahi» plan hemen işe yaramaz ve liste böyle devam eder. Her şey çok şematik, her şey çok tahmin edilebilir. Ayrıca yazarlar hikayeyi bir tür geri dönüş olarak anlatıyor, bu nedenle Sovyet kahramanının gerçek hikayesini bilmeseniz bile Dövyatayev'in sonunda eve döneceğini hemen anlıyorsunuz.

Yabancılar Arasında Kendi

Timur Bekmambetov ve ekibinin şerefine, senaryoyu ek hikaye dallarıyla zenginleştirmeye çalıştılar. Bunların başlıcası, elbette, barikatların farklı taraflarında kalan eski arkadaşlar Dövyatayev ve Larin (Pavel Çinarev) arasındaki çatışmadır. Filmi çok daha bireysel ve ilginç kılan şey tam da bu kişisel çatışmadır.

Ancak burada da kolayca düzeltilebilecek pürüzler var. Dövyatayev ve Larin bize en iyi arkadaşlar olarak gösteriliyor, ancak... sadece sözde. İzleyiciden, adamların uzun süredir tanıştığına ve ailelerinin yakın olduğuna inanması isteniyor. Birkaç ortak sahne ve samimi sohbet, karakterleri daha canlı ve çatışmalarını daha duygusal hale getirebilirdi. Ama hayır, bunun yerine ikna edici olmayan bir motivasyona sahip bir antagonist ve ahlak açısından davranışı daha haklı göründüğü için istemeden empati kurduğunuz bir protagonist var. Burada ne duygusal çelişkiler ne de kişilerarası bir gerilim bulunuyor. Yine de oyuncular rollerinde oldukça inandırıcı ve otantikler.

Teknik Detaylar

«Dövyatayev», havacılık temalı bir gişe canavarı olarak oldukça başarılı. Dinamik ve gerilim açısından insan tutkularına kolayca üstünlük sağlayan harika hava çekimleri ve sahneler var. Film yerden kesildiği anda neredeyse mükemmel hale geliyor.

Film görüntü yönetimi açısından ne kadar iyiyse, besteci ve ses yapımcılarının çalışmaları açısından da o kadar kötü. Bazı sahnelerin duygusallığını bozan orkestral çizimlerdeki yersiz gösteriş, akılda kalıcı tek bir melodi olmaması, işitme cihazıyla bile anlaşılmayan diyalogların kötü kaydedilmesi, yetersiz ses kurgusu — bunlar izlerken gerçekten rahatsız eden teknik sorunların sadece küçük bir kısmı.

«Dövyatayev» Filmi İzlenmeli mi?

Bekmambetov'un çalışması saf ve tahmin edilebilir, ancak görsel olarak etkileyici ve dinamik bir şekilde çekilmiş. Oyuncular, ellerindeki malzeme pek inandırıcı olmasa da iyi iş çıkarıyor. Ama en önemlisi, yapımcıların mesajı çok doğru. Çünkü Mihail Dövyatayev gibi kahramanları tanımak gerek ve onların başarılarını rehabilite etmek takdire şayan bir iş.

Fragman: