İşletmelerin mikro rutinlere para döküp sonra satışları artırmak için kahramanca arayışa girmesiyle ilgili bir yazı.
 
Bugün harika bir şey gözlemledim - maaşlı iki yetişkin insan, sanki Merkez Bankası'nın altın rezerviymiş gibi düzenli olarak silikon bileklik teslim töreni düzenliyor.
 
Otel yöneticisi, misafirler için bileklikleri almak üzere muhasebeciye gidiyor. Muhasebeci onları kasadan çıkarıyor, sayıyor, bir tutanak yazdırıyor, imzalıyor ve teslim ediyor. Öncesinde muhasebeci, bu bileklikleri yine bir tutanakla kendi üzerine almak için zaman harcıyor.
 
Sonuçta, kontrol hissi uğruna şirket tam bir bürokratik bale başlatıyor:
- müdür yardımcısı dikkati dağılıyor;
- muhasebeci dikkati dağılıyor;
- yönetici misafirlerin yanından ayrılıyor;
- kağıt ve yazıcı kaynağı boşa gidiyor;
- insanlar bir düzine gereksiz hareket yapıyor;
- bu arada biriyle dedikodu yapılıyor;
- herkes ana süreçlere odaklanmayı kaybediyor;
- hizmet kalitesi düşüyor.
 
Böyle bir ritüel toplam 40-60 dakika alıyor. Her hafta.
Sezon 4 ay, yani yaklaşık 16 hafta.
 
Kaba bir tahminle bile: sezon başına 12-16 saat kayıp ve 10-12 bin ruble doğrudan maliyet,
çalışanların ortalama saatlik ücreti 500 ruble olarak hesaplanırsa.
 
Az gibi görünüyor…
İşte bu noktada işletmeler genellikle milyonları kaybeder.
Kuş gagasıyla yer, ama tüm avlu bok içinde.
 
Çünkü para tek bir büyük delikten akmaz.
Genellikle 100 küçük "işte böyle oldu", "biz buna alıştık" yoluyla gider.
 
✅ Çözüm:
Yöneticiye, kasada saklanmak üzere hemen 1000 bileklik vermek ve toplu muhasebe ile yenilemek mi? İşte bu! Haftalık "silikon bileklik teslim tutanağı" gösterisine gerek kalmaz.
 
Bu tür hikayelerde en pahalı şey zaman bile değil.

En pahalı şey, bir kez yönetmeliğe girdi mi aptallığı norm olarak kabul etme alışkanlığıdır.
 
🙏 Süreçlerinizin pahalı bir şekilde düzenlenmiş kaos olmadığından emin misiniz?
 
İşte bu yüzden harici bir uzmana, bir gözlemciye – iş takipçisine – ihtiyaç vardır. Her yıl milyonların gittiği düzinelerce küçük deliği görmeye yardımcı olur.
Çoğu zaman işletmelerin yeni gelir aramasına gerek yoktur – kimsenin ihtiyaç duymadığı ve anlamsız olan şeylere para dökmeyi bırakmaları yeterlidir. Boş zaman ve kaynakları ise yeni paraya dönüştürmek çok daha kolaydır.

Stas Yesenin – iş takipçisi, kriz pazarlamacısı.
@EseninSA