1️⃣5️⃣ yılı aşkın şan eğitimi deneyimimle yüzlerce teşhis koydum ve rahatlıkla söyleyebilirim ki, şanla uğraşanlar arasında, gerçekte olduğundan daha kötü şarkı söylediğini düşünenler, yeteneklerini abartanlardan daha fazladır.

Peki, kaynakları tüketen kendini suçlama ile büyüme ve gelişmeye motive eden sağlıklı özeleştiri arasındaki sınır nerede?🤔

Pedagojinin çeşitli alanlarını incelemem, şan dersleri sırasında doğru olanın, iyi giden şeylere odaklanmak olduğunu gösteriyor: bu, ilgiyi ve motivasyonu sürdürmeyi sağlayan belirli nörokimyasal süreçleri tetikliyor.

Her ne kadar sürekli eleştiren ve hatta öğrencilerine bağıran eğitmenler tanıyor olsam da☹️

Ancak olumlu sonuçlara odaklanmak, sonsuz temelsiz övgü veya eleştiri yokluğu anlamına gelmez.

Birincisi, öğrenciyi sebepsiz yere övmek, ortak çalışmanın sonucunu görmek isteyen bir eğitmen için son derece dezavantajlıdır, çünkü istenmeyen davranış kalıplarını pekiştirir. Bu nedenle öğrencilerimden birini övüyorsam, bu her zaman %100 hak edilmiştir⭐️

İkincisi, geri bildirim olmadan da büyüme olmaz, sadece etkili bir biçimde verilmesi gerekir.

Sık sık SCS sistemini kullanmayı severim, bir şarkı üzerinde çalışma örneğiyle anlatayım:

S (Stop) — şu anda şarkının icrasını en çok bozan ve bir sonraki tekrarda en çok dikkat edilmesi gereken şey.

C (Continue) — mükemmel olan ve bir sonraki tekrara taşınması gereken şey.

S (Start) — icrada eksik olan ve eklenmeye çalışılması gereken şey.

Bu şemaya göre geri bildirim vererek, şarkı üzerinde çalışırken dikkatimizi gerçekten önemli olana odaklamış oluruz💙