Öncelikle şunu söyleyeyim, aslında tatile çıkmayı hiç düşünmüyorduk. Zaten bir sürü yaklaşan masraf vardı – biriktirmemiz gerekiyordu. Ama güzel bir gün, diyaloğa küçük bir insan katıldı. Ona "anne" demeyi kabul edelim.

İşte anne, süper düşük fiyatlarla büyük bir otele gitme seçeneği olduğunu söyledi. Bize yaklaşık 2 hafta boyunca çeşitli seçenekler sundular ve sonunda kabul ettik. Tur iptaldi, yani birileri aniden gitmemişti. Bu yüzden fiyat da cazipti.

Önemli bir ayrıntı: Seyahat acentesi aracılığıyla hiç seyahat etmemiş gibiydim. Turları doğrudan toplayıcılardan satın alırdım ya da sadece otel ve uçak biletlerini kendim ayırtırdım. Ama teklif öyleydi ki, asla reddedemezdik.

Tüm birikimlerimizi boşalttık, ödemeyi yaptık. Bekliyoruz ve aniden gelen tatile seviniyoruz. Son iş günü geçti. 3 gün sonra Mısır'da olacağız. Kızım zaten mayosuyla uyuyor ve "Cennete Bir Adım" filmindeki gibi tüm konuşmalar sadece deniz hakkında.

Cuma akşamı oldu, saat 22:00.

Telefon çaldı.

Ve sonra seyahat acentesi diyor ki...

En kötüsü, Olivia gerçekten yorulmadan "deniz, deniz, deniz, deniz" diye tekrarlıyordu. Onu zar zor ikna ettik, işte, görünüşe göre bir hafta daha beklememiz gerekiyor.

15'inde telefon çalıyor...

Sizce seyahat acentesi ne diyor?

Bize yedek olarak 3 otel öneriyorlar. Tabii ki, değişen derecelerde berbatlıkta. Hepsini kahretsin diye reddediyoruz. Durumu hiç kabullenemiyorum: 2 haftadır tatilde olmam gerekirken çalışmam gerekiyor. Beynim buna inanmayı reddediyor. Yedek olarak başka bir seçenek aramalarını istiyoruz.

Bir hafta daha sonra, ailemin Birleşik Arap Emirlikleri'ndeki tatiline katılmayı başardık. Böylece Olivia büyükannesi ve büyükbabasıyla doyasıya yüzebildi. Otel ilkinden çok daha iyiydi: odadan çıkınca doğrudan denize çıkıyordunuz. Ayrıca BAE, Mısır'a karşı, tabii ki... Neyse, anladınız. Ayrıca orada yaşayan en iyi arkadaşımı da gördüm. Yani hikaye iyi bitti, harika dinlendim, ama öncesinde gerçekten çok acı çektim. Ve bu hikayeden hiçbir ders çıkmayacak :)