Örümcek Adam'ın (palyatif güçlerinin yanı sıra) doğaüstü bir yeteneği vardır: önceki film görünüşte bu sorunlara kesin bir nokta koymuş olsa bile, bir şekilde aynı sorunlara geri dönmek. Peter Parker yine yalnız, yine insanları kurtarıyor, yine kim olduğunu anlamaya çalışıyor ve yine yetişkin hayatının, normal uykuya vaktinizin olmaması ama her kavgadan sonra yıkanması gereken bir kostümünüzün olması demek olduğunu keşfediyor. Ancak 'Örümcek Adam: Yeni Bir Gün'de bu döngü nihayet oldukça anlamlı bir rotayı andırmaya başlıyor.
Peter Parker Sokaklara Geri Dönüyor
Olay, 'No Way Home' olaylarından dört yıl sonra geçiyor. Dünya, Peter Parker'ı (Tom Holland) unuttu, en iyi arkadaşı Ned (Jacob Batalon) ve MJ (Zendaya) dahil ve kahramanın kendisi nihayet Örümcek Adam imajında tamamen kayboldu. Yalnız yaşıyor, New York'ta devriye geziyor ve alışılmış görevine tutunmaya çalışıyor, ancak yavaş yavaş kahramanlığın arkasında, çok uzun süredir kendine sadece insan olma izni vermeyen bir adamın yorgunluğu olduğu fark ediliyor.
Durum, Peter'ın yeteneklerindeki garip değişikliklerle karmaşıklaşıyor. Vücudu ve örümcek içgüdüleri öngörülemez davranmaya başlıyor ve yeni bir suç zinciri, kahramanı insanların bilincine müdahale edebilen bir düşmanla karşı karşıya getiriyor. Hikayede Hulk'tan Punisher'a kadar tanıdık yüzler beliriyor, ancak neyse ki bunlar filmi sadece evren hayranları için sıradan bir karakter galerisine dönüştürmüyor.
Multiverse Yerine Şehir
'Yeni Bir Gün'ün işine yarayan en önemli şey, yere sağlam basması. Multiverse'ler, gerçeklikler arası sıçramalar ve nostaljik cameo geçitlerinden sonra franchise nihayet tekrar ayaklarının altına baktı. New York burada bir sonraki Manhattan yıkımı için sadece bir dekor değil (bu arada, 'Avengers'a bir gönderme içeren komik bir şaka var). Canlı, gürültülü ve sürekli kendi işleriyle meşgul hissediliyor - yani Örümcek Adam'ın şehrinin olması gerektiği gibi.
Bu ortamda Peter özellikle inandırıcı çalışıyor. Son 'Avengers' filmlerinde olduğu gibi, başka bir filmden epik bir dramaya yanlışlıkla girmiş bir süper kahraman gibi görünmüyor. Aksine, kostüm, çatılar, ara sokaklar ve polis sirenleri karaktere alışılmış ölçeği geri veriyor. Peter yine dünyayı küresel bir felaketten kurtarmıyor, tam o anda birinin başı dertte olan yere yetişmeye çalışıyor. Bazen bu neredeyse eski moda geliyor, ancak günümüz süper kahraman gerçekliğinde eski moda olmak nadir bir lüks biçimi haline geldi.
Şehirde hareket sahneleri özellikle iyi çalışıyor. İçlerinde hız var, ancak karakterin çok renkli bir noktaya dönüştüğü ve izleyicinin sadece finalde herkesin doğru yerde olacağını umduğu dijital kaos hissi yok. Cretton, Örümcek Adam'da aksiyonun büyük ölçüde hareketin plastikliğine dayandığını anlıyor. Örümcek çevik, dürtüsel, biraz öngörülemez olmalı - ve 'Yeni Bir Gün' bunu sonuna kadar gösteriyor.
Gösteriş Fuarı Olmadan Tanıdık Karakterler
Yardımcı karakterlerin kullanımı özel ilgiyi hak ediyor. Filmde Hulk, Yelena Belova ve Punisher yer alıyor ve varlıkları 'Bakın, başka kahramanlarımız olduğunu hatırlıyoruz' tarzında bir tanıtım gibi görünmüyor. Mark Ruffalo, Florence Pugh ve Jon Bernthal hikayeye oldukça organik bir şekilde entegre edilmiş ve özellikle Peter'ın MCU içinde görünüşte son derece zıt karakterler olan Punisher ile etkileşimi başarılı.
Bu kahramanların suçla mücadelede kabul edilebilir yöntemler hakkında farklı fikirleri var. Biri, az önce kendisini öldürmeye çalışmış olsalar bile insanları kurtarmaya alışkın. Diğeri önce tehditle ilgilenmeyi, ahlaki yorumu sonraya bırakmayı tercih ediyor. İkilileri filme gerekli gerilimi veriyor, ancak Peter'ın karakterini ortadan kaldırmıyor. Punisher onun için Tony Stark yerine yeni bir akıl hocası olmuyor ve Hulk ile Belova, Marvel'in bir sonraki aşamasının reklam panosuna dönüşmüyor.
Bu önemli bir fark. Fan servisini dikkatli kullanmak gerekir; 'No Way Home' bunu ihmal ederek onu ön plana koydu. 'Yeni Bir Gün' çoğu durumda tanıdık karakterleri sadece salonun toplu bir 'o-o-o' duyması için kadraja atmıyor. Çatışmanın gelişimine katılıyorlar, Peter'ı gölgeliyorlar ve insani tarafından tamamen vazgeçseydi nasıl bir kahraman olabileceğini göstermeye yardımcı oluyorlar.
Tom Holland da daha olgun bir Peter'ı oynama fırsatı buldu. 'Artık kalın sesle konuşuyor ve palto giyiyor' anlamında değil, gerçekten kendi kararlarının sonuçlarıyla yaşamaya alışmış bir insan. Karakteri daha sessiz ve gözle görülür şekilde daha yorgun hale geldi. Peter şaka yaptığında bile, repliklerin arkasında acıyı savuşturma alışkanlığı hissediliyor.
Zamanında Söylenen Sıradan Gerçekler
Ancak senaryo her zaman kendi ciddiyetine ayak uyduramıyor. Filmin ana temaları - kendini kabul, büyüme, yalnızlık, sorumluluk ve sadece başkalarını kurtarmak için değil, yaşamayı öğrenme ihtiyacı - tanıdık ve enine boyuna incelenmiş durumda. 'Yeni Bir Gün'ün bazı düşünceleri, sanki daha önce birkaç filmde, çizgi romanlarda, çizgi dizilerde ve belki de 'kendini bulmalısın' diye tekrarlanan bir motivasyon eğitiminde tartışılmış gibi geliyor.
Ayrıca bir ikincillik hissi de var. Film yine Peter'ın özünü kabul etmesi, içsel dürtülerini kontrol etmeyi öğrenmesi ve kendi hayatını sonsuz bir ceza olarak algılamayı bırakması gerektiği fikrine geri dönüyor. Bu formülasyonlarda yenilik az. Bazen senaristlerin yeni bir sayfa açmadıkları, tanıdık bir paragrafı daha olgun bir el yazısıyla dikkatlice yeniden yazdıkları görülüyor.
Ancak burada önemli bir not var.
'Yeni Bir Gün', bu sıradanlıkların yolda dağılmaması için yeterli sevgi ve enerjiyle yapılmış. Evet, film Peter imajında devrim yapmıyor. Ancak, tanıdık fikirlerin, mekanik bir şekilde dile getirilmez de en azından bir damla ruh eklenirse hala işe yarayabileceğini ikna edici bir şekilde gösteriyor. Peter artık sadece büyüdüğünü iddia etmiyor - büyümenin onun için günlük tatsız bir görev haline geldiği gibi yaşıyor.
Film yapısal sorunlardan da yoksun değil. Bazı sahnelerde gelecekteki Marvel projelerine hazırlık hissediliyor ve sonra Peter'ın bağımsız hikayesi bir anlığına işaretlerle dolu bir koridora dönüşüyor: bir sonraki kahraman buraya gidecek, burada yeni bir tehdit belirecek ve bu kapının arkasında muhtemelen bir sonraki büyük geçiş saklanıyor (merhaba, X-Men).
Neyse ki film bu rotalarda boğulmuyor. Ağırlık merkezi New York'ta ve Peter'ın kendisinde kalıyor. Ve 'Yeni Bir Gün' omzunun üzerinden gelecekteki sinematik evrene bakmayı bıraktığında, gözle görülür şekilde güçleniyor.
Karar
'Örümcek Adam: Yeni Bir Gün' Peter Parker'ı yeniden icat etmiyor, ancak ona şehrini, kişisel alanını ve bağımsızlık hissini geri veriyor. Gürültülü multiverse'ler ve sonsuz cameo alışverişinden sonra bu neredeyse radikal bir karar gibi görünüyor. Yeni yönetmen uçuşlar ve aksiyonla kendinden emin bir şekilde çalışıyor, Tom Holland nihayet gerçekten zor bir deneyimden geçmiş bir kahramanı oynuyor ve Hulk ile Punisher'ın katılımı hayranlara tembel bir göz kırpmaya indirgenmiyor.
Evet, kendini kabul etme ve büyüme düşünceleri tanıdık. Evet, film zaman zaman aşırı yüklü ve tüm dramatik hatlar eşit derecede ikna edici bir gelişme göstermiyor. Ancak Örümcek Adam'ın görevi hiçbir zaman yalnızca karmaşık ve anlaşılmaz şeyler hakkında konuşmak olmadı. Hikayeleri basit şeylere dayanıyor - ve 'Yeni Bir Gün' basit bir düşüncenin boş olmak zorunda olmadığını hatırlatıyor. Ruhla söylenirse, hala duyulabilir.
Yorumlar
0Henüz yorum yok.
Tartışmaya katılmak için giriş yapın.