Birkaç proje için zaman yetmiyor. Ve birkaç yıllık mesafede bu, yazarın kendisi için de açık hale geliyor.

Sık sık yeni projenin eskisiyle benzer bir türde planlandığını fark ediyorum. Bunun ne anlamı olduğunu anlamıyorum. Bir istisna var - zıt hikayeler. Örneğin, rap yapıp ambient için yeni bir proje açtığınızda veya solo gitar çalıp bir grupta çaldığınızda. O zaman bu mantıklı. Diğer her şey için gereksiz.

Her yıl onlarca proje ortaya çıkıyor ve sönüyor. Yeni isimleri tanıtmak zor, müzik endüstrisi aşırı doymuş, yeni isimlere yüz kat daha az dikkat ediliyor.

İki zıt örnek aklıma geldi.
1) Moby - 1990'dan beri tekno, trip-hop, downtempo, house, ambient, alternatif rock ve hatta punk rock yapıyor. Tek bir isim. Kimseyi rahatsız etmiyor.

2) Daniel Nakamura - bir düzine proje yarattı: her işbirliği veya kendi inançları için. Uzun ömürlü hiçbir şey yok. Bazı şeyler dar çevrelerde popüler oldu, ama neredeyse her zaman - tek bir mini albüm için bir sürü kayıp proje. Şu isimler altında yayınladı: Pillowfight, Dr. Octagon, Deltron 3030, Dan The Automator, Lovage, Got a Girl, The Automator, Men Without Pants ve The Overlaps (ve bu hepsi değil).