Oleg: Böyle bir şey hatırlamıyorum. Tartışmaktansa sevgiyi paylaşmayı tercih ederim. Hele ki tartışmalar %99 oranında, karmaşık ifadelerin arkasına 'bana hitap etmedi'yi gizleme çabasına dönüşür.

Mariya: Meslektaşlarımla belirli filmler hakkında hararetli tartışmalar hatırlamıyorum, ancak herkesin bana 'Showgirls'ün açıkça kötü bir film olduğunu kanıtlamaya çalıştığı bir durum oldu. Ben ise onu, yaş ayrımcılığı nedeniyle kriz yaşayan bir kadının çok dürüst bir portresi ve Pamela Anderson'ın dramatik oyuncu olarak ateş vaftizi olarak görüyorum. Bence film eleştirisi, film hakkında bireysel bir pozisyon almayı gerektirir ve bir kişinin bir şeyi sevmesi, diğerlerinin sevmemesi normaldir. Ya da tam tersi.

Oleg: Filmi yalnızca bir durumda kapatırım: harika olduğunu ancak başka bir ruh halinde izlenmesi gerektiğini anladığımda. Son olarak Fellini'nin 'Mamma Roma'sında oldu. KAPATMAK İSTEDİĞİM son film ise Hitchcock'un 'Arsız Hırsız'ıydı. Sırf dehasını vasat halinde görmemek için.

Mariya: Filmlerde genelde böyle bir şey olmaz. İş için izliyorsam her zaman jeneriğe kadar giderim, kendim için ise bir şekilde bana yakın olan filmleri seçiyorum (iyi bir öngörüm var). Ama dizilerde durum farklı; başlayıp iki-üç bölümden öteye gidemediğim bir sürü proje var. 'Soprano' ilk bölümleriyle beni hiç etkilemedi ve uyuttu, her ne kadar bunun 'mutlaka izlenmeli' kategorisinde kült bir yapım olduğunu bilsem de.

Oleg: Sinema alanında açık ara farkla «Shogun'un İzinde». Her zaman devasa uzun metrajlı yazılara yöneldim, onları mümkün olduğunca görsel ve basit bir dille yazmaya çalıştım. Bu yazıyla sanırım en başarılısını yaptım. Genel olarak ise Clair Obscur: Expedition 33'ün sanatsal analizinden daha iyi bir şey yazmadım. Sırf oyun, kalbime yakın temaların onluğunu vurduğu için. Ve kendisini, gördüğüm sözde yönetmen filmlerinin yarısından çok daha büyük bir sanat parçası olarak anlatmama izin verdi.

(Ghibli'nin Tarihi'ni sadece henüz tamamlanmadığı için saymıyorum)))

Mariya: Tüm yazılarıma eleştirel yaklaşırım, zaman zaman onları tekrar okur ve daha iyi ne yapabilirdim diye düşünürüm. Ama büyük bir özveriyle yazılmış makalelerden bahsedecek olursak, bunlar 'Elm Sokağı Kâbusu'nun yıldönümü için yazdığım yazı (sinema sevgim onunla başladı) ve Audrey Hepburn profili, onu küresel ölçekte karanlıktaki bir ışık olarak gösterdiğim. En çok sinema tarihindeki kült kişilikler hakkında yazmayı seviyorum; her zaman duygusal olarak bağlanır ve biyografilerden en ilginç olanı seçerim. Geçmişin ve günümüzün önemli kadın yönetmenleri hakkındaki makale de değerli.

Oleg: Hiçbirini. İlerlemeyi tercih ederim. İzleme listemi açar ve kesin kazançlı havuzdan yeni bir şey seçerim. Bu bir Hong Kong aksiyon filmi, Hong Sang-soo'dan bir günlük yaşam kesiti ya da Letterboxd'da 4.0+ puanlı herhangi bir klasik olabilir; hangi tür can sıkıntısı çöktüğüne bağlı.

Ama yeniden izleyerek tedavi olsaydım, kesinlikle 'Prenses Gelin' ya da Miyazaki animeleri olurdu.

Mariya: Böyle iki film var: 'Alacakaranlık' ve 'What We Do in the Shadows'. İlki, kaygı bastırdığında anında sakinleştiriyor. Forks'a dönüş o kadar rahatlatıcı ve ev gibi geliyor ki, melisa çayından daha iyi geliyor. 'What We Do in the Shadows' ise her şeyin sinir bozucu ve üzücü olduğu günlerde melankoliye panzehir görevi görüyor. Her şakayı ve arkadaşlar için dansı ezbere biliyorum. En sevdiğim sahne, Vlad Țepeș'in eski sevgilisiyle karşılaşma korkusuyla gözler önünde erimesi.