Uzun süredir var olan iyi bir örnek var - büyük oyuncak üreticileri yıl boyunca farklı ürünleri test eder, en başarılı ve çocuklarda en çok yankı uyandıranı arar. Bir karakterle birkaç çizgi film başlatır, YouTube'da şovların reklamını yapar vb. Noel'e kadar tüm ebeveynler çocuklarına ne almaları gerektiğini bilir. En azından, çünkü çocuk bu oyuncağın ne kadar harika olduğunu yaklaşık altı bin kez anlatmıştır. Tüm ebeveynler koşup bu oyuncağı satın alır. Bu klasik bir şema ve işe yarar.

Ama sonra varsayımsal Hasbro'nun yönetim kurulu gelir ve der ki: Ne yaparsanız yapın, ama gelecek yıl satışlar artsın. Üzgün yönetici yatar, çünkü akşamın sabahından hayırlıdır) Ve yeni bir şema başlatır.
Siz ne yapardınız? Ben ilk olarak komşu ülkelerin pazarlarını gezer, reklamı artırır ve daha fazla satmaya çalışırdım. Ve bu muhtemelen işe yarardı. Satışlar %1,5 artardı.

Hasbro yöneticileri farklı yaptı. En popüler serilerdeki oyuncak sayısını azalttılar ve ikinci kademedekileri artırdılar. Deli mi bunlar? İşe yaradı. Ne oldu? Ebeveynler varsayımsal Hagi Wagi'nin peşinden koşuyordu, çünkü reklam kaldırılmamıştı ve tüm çocuklar bu peluş korkunçluğu istiyordu, ancak mağazalarda herkese yetmedi. Ebeveynler ikinci öncelikli oyuncağı satın alıp Noel'de hediye ediyor, oysa Hagi Wagi'yi vaat etmişlerdi ya da çocuk sadece onu istiyordu. Ve asıl önemlisi, oyuncak sayısı azaldı, ama tam da Petya'nın çevresinde birilerinde kesinlikle olacak kadar. Sonuçta, ikinci sınıf oyuncağı satın alan ebeveynler Noel'den sonra gidip istediklerini satın alıyor, çünkü Hasbro Noel'den hemen sonraki gün rafları herkese yetecek kadar dolduruyor. Satışlar üçte bir oranında arttı.