Hak ettiğimiz siberpunk 👾🍆

İnternette herkesin dalga geçtiği bir Reddit gönderisi dolaşıyor. Bir kız, Claude'a Bluetooth seks oyuncaklarına erişim izni verdiğini sevinçle bildiriyor. Artık sexting sırasında sinir ağı, titreşimin ne zaman, ne kadar süreyle ve hangi yoğunlukta çalışacağına kendisi karar veriyor.

Çoğu kişi makine isyanı ve "AI-erkek arkadaşlar" hakkında kıkırdıyor. Ama biz iç yapıya bir bakalım.

Signal Bridge Remote'un kaynak kodlarını açıyoruz. Gönderide açıkça "Ben bir geliştirici değilim" diyen kız, yine Claude'u kullanarak dağıtık bir siber-fiziksel sistem tasarlamış, yazmış ve dağıtmış:

1️⃣ Claude için MCP (Model Context Protocol) uç noktası görevi gören FastAPI sunucusu.
2️⃣ JWT kimlik doğrulama, hız sınırlamaları ve kademeli IP yasaklamaları (tarama koruması) ile makul bir mimari.
3️⃣ Komutları VPS'den mobil cihaza ileten websocket tabanlı bir relay hub.
4️⃣ Komutları Buttplug.io protokolüne (evet, bu samimi donanım için gerçek bir açık kaynak standardıdır) çeviren ve Bluetooth üzerinden donanımı kontrol eden Android'de (Termux aracılığıyla) yerel bir istemci.

Claude burada sadece metin üretmiyor. pulse, escalate, vibrate ve read_battery gibi araçlar (tools) kayıtlı. LLM, diyalog bağlamını analiz ediyor ve yoğunluk ile desen parametrelerini ileterek uygun işlevi çağırıyor.

Hatta tam teşekküllü bir dead man's switch bile uygulanmış: websocket koparsa, donanım yerel hub'ın zaman aşımıyla hemen duruyor.

Kurslarda Django ile 100500'üncü TODO listesini yazdırırken, insanlar temel ihtiyaçlarını çözüyor, LLM'yi hata toleransı gereksinimlerine uyarak fiziksel dünyaya entegre ediyor.
Burada beni en çok etkileyen şeyin ne olduğunu bilmiyorum: MCP protokolünün uzaktan mastürbasyon için ne kadar hızlı uyarlandığı mı, yoksa LLM tarafından vibratörü kontrol etmek için üretilen kodun, bazı fintech'lerdeki mikroservislerden mimari olarak daha mantıklı ve hataya dayanıklı olması mı?

#iyi_açık_kaynak