Son zamanlarda yaşadığım hayat olayları ve seanslardaki konuşmalar aynı konuyu net bir şekilde vurguluyor. Ben de bu konuyu daha derinlemesine incelemeye devam etmeyecek kimim ki? Bugün yarış atı gibi yaşama alışkanlığı hakkında; sadece hedefe doğru dörtnala koşmak, tüm engelleri aşmak ve etrafta hiçbir şey yokmuş gibi davranmak. Bu yaklaşımın tehlikesini ve nasıl değiştirilebileceğini anlamaya karar verdim.

Yalnızca sonuca odaklanıp yolu görmezden geldiğimizde, beynimiz yavaş ama emin adımlarla tükenmeye başlar. Bu sadece yorgunluk değil, duygusal tükenmişlik denen sistemik bir arızadır.

Nasıl olur?
Tükenmişlik bir günde gelişmez. İlk başta kişi hevesli hissedebilir, ancak sürecin kendisinden zevk almazsa, zamanla bu tükenmeye yol açar. Vücut duyguları deneyimleme yeteneğini kapatmaya başlar ve en çok beklenen zafer bile neşe getirmez.

Tükenmişlik nasıl ortaya çıkar:
➖Duygusal tükenme: Bitkin hissedersin, duygular körelir, sevinme yeteneği kaybolur
➖Anlamsızlık hissi: iş (ders, proje) anlam ve ilgi olmadan sadece rutin haline gelir. "Buna neden ihtiyacım var ki?" düşünceleri belirir.
➖Değersizleştirme: çabalarının hiçbir değeri yokmuş gibi gelmeye başlar, verimlilik düşer, motivasyon da düşer.

Kendinizde böyle bir şey fark ettiyseniz, durmanızı öneririm. Süreçte olmayı bir seferde öğrenemezsiniz. Ama küçük adımlarla başlayabilirsiniz.

6️⃣Büyük yolunuzu küçük, gerçekçi aşamalara bölün (bir çalışma haftası, bir proje veya küresel planın küçük bir parçası).
2️⃣Her "küçük adım" için kendi anlamınızı, hedefinizi bulun, bu adımda en çok neyin neşe getirebileceğini keşfedin.
3️⃣Bir adım için hangi dönemi seçerseniz seçin, başlangıçta durup düşüneceğiniz "noktalar" belirlemek önemlidir: şu an nasılsınız? Neyi seviyorsunuz? Neyi değiştirebilirsiniz? Kendinizi nasıl destekleyebilirsiniz? Hangi işler daha önemli, hangileri ertelenebilir?
🎉Aşamanın sonunda "zaferi kutlamak" şart: neyin başarıldığını, hangi nitelikler/eylemler sayesinde olduğunu not edin, kendinizi övün.

Sürecin tadını çıkarma yeteneği bir lüks değil, temel bir minimumdur. Yolun kendisinde, sadece bitiş noktasında değil, neşe bulduğunuzda duygusal kaynaklarınızı korur, motivasyonunuzu sürdürür ve tükenmekten kendinizi korursunuz. Fark çok büyük: bir yanda dörtnala koşup duran, sonunda düşene kadar koşan bir yarış atı; diğer yanda ise durup nefes alabileceğiniz, etrafa bakıp yolun kendisinin ilginç olabileceğini fark edebileceğiniz bir yürüyüş.

Sizde durum nasıl:
🤪 - koşuyorum
🥰 - tadını çıkarıyorum