Normal programım gece iki-üçte yatmaktı, çünkü "ben gece kuşuyum, bu doğam böyle". Üstelik bütün gün çalıştıktan sonra akşamı (ve biraz da geceyi) kendime yaşamak istiyordum.
Sonuç olarak, sabah benim için her zaman çalar saate küfürler eşliğinde acılı bir hayatta kalma zamanıydı.
Ve bunun sadece genetik kodum olduğuna içtenlikle inanıyordum. Değişmez bir sabit.
Ama Mart başında bir deney yapmaya karar verdim. Başlangıçta sadece YouTube kanalı için konu arıyordum ve bir meydan okuma formatı denemek istedim: 30 gün boyunca saat 22'de yat, 6'da kalk.
Ve deney olarak planladığım şey şaşırtıcı sonuçlar doğurdu.
Tabii ilk başta zordu. Kağıt üzerinde her şey basit: sadece belirlenen saatte yat, bu kadar zor olabilir mi? Ama pratikte sürekli bitmemiş işlerin ya da yatmadan önce izlemek istediğin ilginç bir video oluyor.
Yine de, belirlenen saatte yatıp kalkmaya ısrarla devam ettim. Ve birkaç hafta sonra ilk sürpriz oldu: alarmdan beş-on dakika önce kendi kendime uyanmaya başladım. Ve kafama tozlu bir çarpmış gibi hissetmeden. Sanki vücut kalkma zamanının geldiğine kendi karar veriyordu.
Ama asıl gizli hazine daha sonra ortaya çıktı. Erken sabahın en verimli dönemim olduğunu keşfettim. Sabah birkaç saatte bazen tüm "gece kuşu" iş günümden daha fazlasını yapabiliyorum.
Ve faydalar bununla da bitmiyor. Whoop sürekli yeşil iyileşme bölgesi gösteriyor, boksta nefes almak daha kolay, spor salonunda performansım yükseldi.
Kısacası, gece kuşu olmadığımı anladım.
Yıllarca kendine farklı bir şey deneme şansı vermemiş bir tarla kuşuymuşum. "Genetik" ve "doğa" olarak kabul ettiğim şey aslında sadece eski, alışılmış bir alışkanlıkmış.
Ve sizi yarın sabah altıda kalkmaya çağırmıyorum. Başka bir şey öneriyorum: kendi kimlik tanımınızdan şüphe edin. Belki siz de "genetik gece kuşu" ya da "sporu sevmeyen biri" değil, sadece belirli bir senaryoya çok alışmış birisinizdir.
Neredeyse otuz yıl kendim hakkında yanılmışım.
Şimdi başka nelerde yanıldığımı merak ediyorum.
Yorumlar
0Henüz yorum yok.
Tartışmaya katılmak için giriş yapın.