14 Ekim'de Amazon Prime Video'da sonbaharın en çok beklenen dizilerinden biri olan 'Yüzüklerin Efendisi: Güç Yüzükleri'nin ilk sezonu sona erdi. Jeff Bezos'un yayın hizmeti, Peter Jackson'ın filmlerinin başarısına yaklaşabildi mi ve göklere çıkarılan...

Dizinin ilk iki bölümünün ardından, tıpkı tüm dünyada olduğu gibi, izleyiciler de ikiye ayrıldı. Kimileri çok ırklı kadro nedeniyle diziye acımasızca saldırırken, kimileri yapımcı ekibin tüm hatalarını meşrulaştırmaya çalışıyor. Genel olarak 'Güç Yüzükleri'ni objektif bir şekilde izlemek oldukça zor çünkü pek çok an tamamen sizin ruh halinize ve algınıza bağlı. Jackson'ın filmlerinin seviyesini veya kitapların kanonuna uyulmasını bekliyorsanız, büyük olasılıkla hayal kırıklığına uğrayacaksınız; ancak sıradan bir fantastik hayranıysanız ve 'Yüzüklerin Efendisi' sizin için bir isimden öte değilse, dizinin olumlu yanları olumsuz yanlarına ağır basabilir.

on_looker

'Yüzüklerin Efendisi: Güç Yüzükleri' Dizisinde Ne Sorun Var?

Eleştirmenler 'Yüzüklerin Efendisi: Güç Yüzükleri'nin ön gösteriminden sonra ne vaat etti? Amazon neden reytingleri donduruyor ve projelerinin kasten çamurlandığını düşünüyor? İzleyiciler ve medya nasıl tepki verdi?

Open material

Mesele şu ki 'Güç Yüzükleri', tüm ihtişamına rağmen oldukça tartışmalı bir proje ve bu yüzden de birçok tartışmaya yol açtı. Güzel görüntüler burada aptalca diyaloglarla sulandırılmış, inandırıcı sahnelerin yerini kahramanların mantıksız eylemleri almış. Ama her şeyi sırayla ele alalım.

Hikaye Ne?

'Yüzüklerin Efendisi: Güç Yüzükleri' dizisinin olayları, Orta Dünya'nın İkinci Çağı'nda geçmektedir. Yani 'Hobbit' ve 'Yüzüklerin Efendisi'nden çok önce, Peter Jackson zamanından. Elfler ve bazı insanlar kısa bir süre önce Morgoth'a karşı zorlu bir zafer kazanmışlardır ve ardından nispeten sakin zamanlar başlamıştır, ancak bu durum Galadriel (Morfydd Clark) için geçerli değildir. Elf kadın, yüzlerce yıldır düşmanın baş yardakçısı, kardeşini öldüren Sauron'un hâlâ hayatta olduğundan ve tetiği gevşemiş Orta Dünya sakinlerine sürpriz bir saldırı yapmak için pusuda beklediğinden emindir.

Kahramanın sonuçsuz arayışı o kadar uzun sürmüştür ki sadık savaşçılar bile yolculuğa devam edemez ve komutanlarını geri dönmeye ikna ederler. Lindon'a döndüklerinde Galadriel ve birliğine en büyük ödül verilir: Valinor'daki evlerine dönme fırsatı. Kralın emrine rağmen elf kadın bu toprakları terk etmemeye karar verir ve son anda gemiden açık denize atlayarak Orta Dünya'ya yüzmeyi planlar. Kardeşinin katilini bulma görevini tamamlamadığını düşünmektedir, bu yüzden Valinor bekleyebilir.

Arkadaşını denizin ötesine eve gönderen genç Elrond (Robert Aramayo), en büyük elf kuyumcularından biri olan Celebrimbor (Charles Edwards) ile tanışır. Celebrimbor, tarihteki en görkemli eserler üzerinde çalışmak için büyük bir demirhane inşa etmek istemektedir. Ancak zaman daralmaktadır ve demirhane ilkbahara kadar hazır olmalıdır, bu nedenle Elrond, Khazad-dûm'da yaşayan eski cüce dostu Prens Durin IV'e (Owain Arthur) başvurmaya karar verir. Ancak elf, Durin'le son görüşmelerinin üzerinden 20 yıl geçtiğini ve bu süre zarfında cücenin 'bir hayat yaşadığını' unutmuştur. Prens, büyüleyici Disa (muhteşem Sophia Nomvete) ile evlenmiş ve iki küçük çocuk sahibi olmuştur ve arkadaşı tüm bunları kaçırmıştır! Doğal olarak Durin gücenmiştir. Üstelik Elrond sadece onu görmek için değil, yardım istemek için gelmiştir; ya da daha kötüsü, cücelerin sırlarını öğrenmesi için gönderilmiştir.

Bu arada Güney Toprakları'nda elfler neredeyse bir yüzyıldır insan köylerini gözetlemektedir. Köy halkının ataları uzun zaman önce Morgoth'a bağlılık yemini etmiştir, bu nedenle nesiller geçse bile neredeyse ölümsüz elfler insanlara güvenmemektedir. Sonunda elf kralı Gil-galad (Benjamin Walker) tüm devriyeleri geri çağırır ve savaşın tamamen sona erdiğini ilan eder. Bu haber, yerel şifacı Bronwyn'e (Nazanin Boniadi) gizlice aşık olan muhafız Arondir (Ismael Cruz Córdova) için sevinç yaratmaz. Elf, ayrılmadan önce sevgilisine veda etmeye gider, ancak Güney Toprakları'nda kesinlikle tuhaf şeyler olduğu için bir tesadüf eseri onunla komşu bir köye gitmek zorunda kalır.

Orta Dünya'nın görkemli olaylarına paralel olarak, tüylü ayaklılar (hobbitlerin ataları) mevsimlik göçe hazırlanırken kendi hayatlarını yaşamaktadır. Kabilenin reisi Sadoc Burrows (Lenny Henry), uğursuz bir şeyin ortaya çıkışını haber veren kötü alametler gözlemlemektedir. Gerçekten de kampın yakınına, içinde garip bir adam (Daniel Weyman) bulunan ve büyülü güçlere sahip bir göktaşı düşer. Yabancıyı, tüylü ayaklılar için fazlasıyla meraklı ve kıpır kıpır olan Elanor Brandyfoot (Markella Kavenagh) bulur. Sonuçta genç Nori, yarımadam koduna rağmen deve yardım etmeye karar verir ve en iyi arkadaşı Poppy'yi (Megan Richards) yanına alır. Kızların bu kararı, tüylü ayaklıların sakin yaşam tarzında önemli değişikliklere yol açacaktır.

Dizide Anlatımın Temposunu Basitçe Alıp Ayarlayamazsınız

Öncelikle şunu söyleyelim, 'Güç Yüzükleri' anlatım açısından son derece dengesiz bir dizi. 'Yüzüklerin Efendisi'nin ilk beş bölümü çok yavaş ilerliyor (hatta yerinde sayıyor diyebilirim), izleyiciyi dünyayla ve sakinleriyle tanıştırıyor. Altıncı bölümde aksiyon ve olay aşamasına geçiyor gibi görünse de yedinci bölümde yine sezonun muhasebesinin yapıldığı bir içe dönüş başlıyor. Yazarlar gelecek bölümler için oltalarını atıyorlar ve finalde bir sürü olayı üst üste yığarak sezonun tüm hikaye hatlarını lapa haline getiriyorlar.

Açıkçası bu tür bir eylem tuhaf görünüyor. Herkes ilk sezonun, geleceğe yönelik ana bir adımla büyük bir açılış bölümü olarak tasarlandığını biliyor, ancak saatte iki olay hızında ilerleyen ilk 6 saatlik materyali yayınlayamazsınız. Neden sekiz bölüme olayları eşit olarak dağıtmıyorsunuz ki finalde dörtnala koşmak zorunda kalmayın ve izleyicinin ilgisini tüm mesafe boyunca canlı tutabilesiniz? Ama hayır, ortada 'akıl almaz iki sürpriz' vardı ve bunların mutlaka finalde açıklanması gerekiyordu. Bu beklenmedik dönüşlerin neredeyse çocukça bariz olması umurlarında değildi, son bölümde olmaları gerekiyordu. Diğer bölümlerde ise ilk bölümde izleyiciye sorulan iki soruyu sıkıcı bir şekilde uzatıyoruz ve başka hiçbir şeyle merak uyandırmıyoruz. Ne diyelim, planlanan yapıldı. Buna değdi mi? Kim bilir.

Basitçe Alıp İyi, Canlı Diyaloglar Yazamazsınız

Senaryo üzerinde ne kadar ciddi bir çalışma yapıldı bilmiyorum ama bu, dizideki soruların çoğunu oluşturan kısım. 'Yüzüklerin Efendisi' evreni hafif ve rahat konuşmalarla ünlü değildir ve kesinlikle modern günlük dille yazılmamıştır, ancak karakterlerin diyaloglarında her zaman bir hayat vardı. Sözleri kulak tırmalamazdı, diyaloglar da utançtan yüzünüzü buruşturmanıza neden olmazdı. 'Güç Yüzükleri' nedense bunu tamamen unutmuş ve neredeyse her elf (Elrond ve Arondir hariç) bir deney tüpünde yaratılmış, gösteriş ve kibirle karışık cümlelerle konuşuyor. Karakterlerin iletişimi çoğunlukla saçma ve doğal değil.

Kötünün yanında iyinin öne çıkması harika, bu yüzden elimizi vicdanımıza koyarak rahatça söyleyebiliriz: 'Cüceler varken ne güzel.' Dağ krallığının sakinleri, belki de dizideki en iyi şey. Baba ve oğul Durin'ler, Prenses Disa ve Moria'nın diğer sakinleri inanılmaz komik, canlı ve akılda kalıcı. Cüce hikayesi dizide en özenle işlenmiş hikaye, bu yüzden karakterlerin ekranda her görünüşünde seviniyorsunuz, ne yazık ki Galadriel için aynı şeyi söyleyemeyiz...

Elf kadın öyle konuşmalar yapıyor ki kulaklarınızı tıkayasınız geliyor (keşke küfür etseydi). Kahraman, senaristlerden kötü bir karakter, bir vagon dolusu kendini beğenmişlik ve tonlarca gösteriş miras almış. Ekranda görünmesi rahatsızlık ve gariplik yaratıyor. Karakter ağzını her açtığında, bu sefer ağzından en azından akla yatkın bir şey çıkmasını diliyorsunuz. En başından beri Galadriel kibirli davranıyor, kimseyi umursamıyor, kendi bencil çıkarlarının peşinden gidiyor ve bunu herkesin iyiliği olarak gösteriyor ve etrafındaki herkese hayat dersi veriyor. Bu 'rüya seti', izleyicilerin elfe karşı en ufak bir sempati duymasını veya ona birazcık olsun empati göstermesini engelliyor.

Kahramanın yüksek perdeden konuşmalarının zirvesi, kara elf Adar'ı (Joseph Mawle) sorgulama sahnesinde yaşanıyor. Burada Galadriel, tüm bir ırkı soykırıma uğratmayı vaat ederken, sezonun ana düşmanı makul bir şekilde dünyadaki her canlının bir yuvası olması gerektiğini söylüyor. Kötü adam, kahramandan daha insancıl görünüyor, bu da birincisini daha çok katmanlı bir karakter, ikincisini ise inanılmaz derecede sığ yapıyor.

Bir de elfler Orta Dünya'da neden bu kadar sevilmediklerine şaşırıyorlar. Tabii ki kurtarıcı gibi davranan ırkçıları ve diktatörleri sevmek biraz zor. İyi bir amaçla yardım etmek için başka bir ülkeye geliyorsunuz, sonuçta nesiller boyu insanları gözetliyorsunuz, her fısıltıya kulak kesiliyorsunuz, her durumda kibirli ve kendini beğenmiş davranıyorsunuz, üstelik kimin bu dünyada nasıl bir hayatı hak ettiğine karar veriyorsunuz.

'Yüzüklerin Efendisi: Güç Yüzükleri' dizisindeki en aptalca diyalog da yine Galadriel'in katılımıyla gerçekleşiyor. Halbrand (Charlie Vickers) ile Númenor'a vardıklarında kahramanlar, hem halktan hem de Kral Naibi Míriel (Cynthia Addai-Robinson) dahil olmak üzere yetkililerden kendilerine yönelik bir düşmanlık ve olumsuzlukla karşılaşırlar. Kraliyet dinlemesi sırasında insan krallığı tarafı, adada bir elf görmekten memnun olmadıklarını belirtir ve Galadriel'den karşılıklı olarak bölgede bulunma isteksizliği cevabını alır. Míriel, Galadriel'e bir tekne verilmesini teklif eder, böylece bir an önce Orta Dünya'ya gidebilir, ancak kral naibi nedense reddeder ve 'misafirler olarak kalacaksınız' der. Ne? Sormayın bile.

Basitçe Alıp Anlaşılır Motivasyonlar ve Çatışmalar Yazamazsınız

Kahramanların motivasyonları konusunda da bazı soru işaretleri var. Örneğin, zaten çok acı çekmiş Galadriel'i ele alalım (ne yapalım, dizinin ana karakteri). Onun ana hedefi, Sauron'u arayan ve onun elinde ölen kardeşinin intikamını almaktır. Finrod neden Sauron'u arıyordu? Galadriel'in hiçbir ipucu yokken onu nasıl buldu? Sonuçta elfi yönlendiren sadece bencillik. Evet, kötülüğü yok etmek gibi sağlıklı fikirlere bağlı gibi görünüyor, ancak sonuçta orklardan daha fazla iğrenme uyandırıyor. Númenorlulara düşmanlarla savaşmanın temellerini öğretme sahnesi, tamamen kendini beğenmiş ve kibirli bir narsistin davranışıdır.

Galadriel, komutanlarına yüzlerce yıl önce ortadan kaybolmuş hayali bir kötülüğün peşinde amaçsızca koşmaktan yorulduklarını anlatmaya çalışan kendi savaşçılarının kaderini umursamıyor. Galadriel, Gil-galad'ın Valinor'a gitme emrini umursamıyor, bu yüzden gemiden açık denize atlıyor. Galadriel, Númenor yasalarını ve kraliçesinin emirlerini umursamıyor, bu yüzden kibirli davranıyor ve herkesle küstahça konuşuyor. Galadriel, Halbrand'ın Númenor'da kalma kararını umursamıyor, bu yüzden onu Orta Dünya'ya dönmeye ikna ediyor. Galadriel genel olarak hiçbir şeyi umursamıyor. Kahraman artık evrensel iyi bir amacın değil, sadece bir canlı türünün tamamen yok edilmesinden oluşan kişisel çıkarının peşinde. Peki söyleyin, böyle bir karakter nasıl empati kurdurtabilir? Sezonun ana düşmanı o değil mi?

Başka bir örnek: tüylü ayaklıların büyüğü Sadoc, Gezgine yardım etmeye karar veren Elanor'un davranışından hayal kırıklığına uğramıştır. Tüm yasalara göre genç asi kızı kabileden kovması gerekir, ancak çok küçük olduğu için Sadoc merhametle olanları görmezden gelir ve Brandyfoot'u sürüde bırakır. Ancak Büyük Burrows, Nori'nin ailesini göç sırasında kervanın en sonuna koyar. Babanın ayağını burkması ve hızlı yürüyememesi durumu daha da kötüleştirir.

Burrows, aslında tüm aileyi ölüme mahkum ediyor. Bu davranışta merhamet nerede? Bu çok acımasız, ama asıl önemlisi temelsiz. Bana göre, suçlu kızı kovmak ve küçük kız kardeş de dahil olmak üzere ailenin her ferdini ölüme 'mahkum etmemek' daha insancıl olurdu. Açıkçası, bu tür bir senaryo hamlesi, Gezgini zor bir durumdaki yeni tanıdıklarına yardım etmeye teşvik etmek için gerekliydi. Bu yöntem son derece ucuz görünüyor. 'Güç Yüzükleri' şaşırtmaya devam ediyor, diyecek bir şey yok.

Cüceler ve elfler arasındaki çatışma da daha az komik değil. Elrond ve Durin'in dostluğu güven sınavından geçiyor. Anlaşılan o ki kurnaz Gil-galad, genç politikacıyı Khazad-dûm'a, cücelerin bilinen herhangi bir metalden daha güçlü, daha hafif ve parlayan yeni buldukları cevheri öğrenmesi için göndermiş. Cevherin adı mithril. Görünüşe göre elflerin buna hayati derecede ihtiyacı var çünkü solup gidiyorlar ve bahara kadar ölecekler ve bu mucizevi nesne büyülü özelliklere sahip ve ırkı yok olmaktan kurtarabilir. Peki onları nasıl kurtaracak? Mithril sadece zırh olarak mı gerekli? Cevher neden aniden ömrü uzatabilecek büyülü bir esere dönüştü? Elfler neden aniden ölüyor? İzleyicilere cevaplar vermek gerekirdi, ancak dizi yapımcılarının buna vakti yok.

Genel olarak, mithril çatışması tamamen uydurmadır. Durin, cücelerin sırrını Elrond'a emanet eder ve ondan cevher hakkında asla kimseye bahsetmeyeceğine dair yemin etmesini ister. Sonuçta elf, yemini bozarak cevheri hemen Celebrimbor'a verir ve tüm bölüm boyunca Gil-galad'a anlatmaz, gizliliğin hala korunduğu numarası yapar. Oysa Durin, kimseye söylememesini istemişti, Celebrimbor hariç kimseye, o sağlam adamdır, ona olur değil. Aptalca mı? Boşver, 'Güç Yüzükleri' yoluna devam ediyor.

Basitçe Alıp Diziye Aptallık Eklememezlik Yapamazsınız

Artık anlaşılmıştır ki, 'Yüzüklerin Efendisi' dizisinin senaryosu, şans, tükürük ve kutsal ruh üzerine kurulu harika bir mekanizmadır. Kahramanların birçok eylemi mantığa sığmaz ve senaryoya 'isteyen anlar ve haklı çıkarır, istemeyen de kusur bulur' prensibine göre eklenmiştir.

En parlak örnek, 'Sauron'un İşareti'nin çözülmesidir. Sevgili Galadriel'imiz yüzlerce yıl dünyayı dolaşmış ve düşmanın izlerini aramıştır, ancak hepsi boşunaydı, arayış neredeyse çıkmaza girmişti. Tek ipucu, ölü kardeşinin vücudunda bırakılmış gizemli bir işarettir. Kahraman, bu işaretin peşinden gitmektedir. Soğuk dağlara yolculuk, ekibin isyanıyla sona erer, ancak cevap dağlarda gizli değildir. Aydınlanma mucizevi bir şekilde Númenor kütüphanesinde gelir. Elf kadın işareti ters çevirir ve çizimin Sauron'un imzası değil, bir harita olduğunu fark eder. Hem de sıradan bir harita değil. Bu, Güney Toprakları'nın bölgesidir (neden Güney Toprakları? Mordor her zaman doğu değil miydi?). Kütüphaneler ve 90 derecelik bir dönüş harikalar yaratır. Ne denir, fantastik. Ama neden ölü bir düşmanın vücudunda kendi konumunuzu gösteren bir harita bırakasınız ki? Ah, sormayın.

Bu tür anların sayısı araba dolusu. Açık denize atlayıp Orta Dünya'ya yüzerek ulaşma dahiyane kararından, Valinor'dan saf altın ve gümüş gerektiren yüzüklerin yaratılmasına kadar. Düşünsenize, tüm elf krallığında böyle metaller sadece bir hançerde bulunuyordu, hem de Galadriel için inanılmaz derecede önemli olan hançerde. Tanrım, gerçekten mi? Elbette, kahramanın bu kadar değerli bir eşyayı herkesin iyiliği için feda etmeye hazır olduğunu göstermek gerekiyordu, ama bu daha zarif bir şekilde gösterilemez miydi?

Ve bu, üzerinde uzun uzun tartışılabilecek sahnelerden bahsetmiyorum bile. Örneğin, Númenorlular orkların saldırdığı köyü nasıl bu kadar çabuk buldular? Neden ne Galadriel ne de Arondir en önemli düşman eserini kontrol etmedi? Elfler paketlenmiş bir bohçayı sadece ellerinde tuttular ve sonunda onu, bu nesne tarafından baştan çıkarılmış ve aslında onu bir kez düşmana vermiş olan bir çocuğa verdiler. Dahi.

Ayrıca kimse demirhane kulesinin anında inşasını açıklamadı. Sezonun olayları çok kabaca bir hesapla yaklaşık bir ay sürüyor ve bu süre zarfında elfler ve cüceler devasa bir kule inşa etmeyi başarıyorlar mı? Sezon başında sadece çizimlerde yer alan uzun ve zahmetli bir proje, dizinin ortasında zaten önemli bir kısmı inşa edilmiş durumda ve finalde ise tamamen kullanılıyor. Bu nasıl oldu, Celebrimbor en başından beri inşaatı bahara kadar gerçekleştirmenin neredeyse imkansız olduğunu söylerken? Ama burada bir ay içinde. Ne diyelim? Aferin çocuklar. Mısırlılar 'Güç Yüzükleri'ni bir kılavuz olarak kullanmış ve benzer sırları bilselerdi, insanlığın piramitlerin inşasıyla ilgili daha az sorusu olurdu.

Sorular listesine çok uzun süre devam edilebilir. Gezgin neden kitaptan bir sayfayı bu kadar garip bir şekilde yanlışlıkla ateşe veriyor? Kral naibi neden önce tebaasına onunla bir sorun olmadığını belli etmemelerini söylerken, bir sonraki sahnede tipik bir göz bandıyla oturuyor? Final bölümünde de aynı soru ona. Sadece üç mithril alaşımlı yüzük tüm elf ırkını nasıl kurtaracak? Galadriel neden kılıcının iki darbesiyle bir kar trolünü yenerken, hazırlanmış bir elf birliği hiçbir şey yapamadı? Sonuncusu anlaşılabilir. Güçlü kadın. Ama neden çoğu durumda kadın güçlü gösterilirken erkekler açıkça zayıf olarak gösteriliyor? Bu aşağılayıcı değil mi? Bu soru yığınına kim cevap verirdi... En azından bir kısmının sonraki sezonlarda cevaplanacağını ummak istiyoruz.

Basitçe Alıp Kanonu Kırmamazlık Yapamazsınız

Bilindiği gibi, Amazon ve dizinin yapımcılarının telif hakları oldukça sınırlıdır. 'Güç Yüzükleri' birçok olayı kapsayamıyor, bu nedenle senaristler kelimenin tam anlamıyla çok şey uydurmak zorunda kalıyor ve böylece kanonu bozuyorlar. Balrog'un uyanışı, İkinci Çağ'da bir istari ırkının temsilcisi (muhtemelen Gandalf), Galadriel'in kocasının olmaması, tüm yüzüklerin mithril katkılı yapılması, dövme sırası - bunlar kanon ihlali. Bir yandan, istediğiniz kadar ihlal edin, Jackson'da da her şey kitaplara uygun değildi, ancak önemli olan kaynağa ve hayran kitlesine sevgiyle yaklaşmaktı. Diğer yandan, hayranların duygularına bu kadar umursamazca yaklaşılamaz. Dizinin ana eserleriyle ilgili hikayenin tamamı, olay örgüsündeki zayıf noktalardan biridir.

Dizi yapımcıları ve oyuncular, hayranları yanlış bir şekilde muhafazakarlık ve ırkçılıkla suçluyorlar, ancak dizinin sorunu renkli oyuncular değil. Sophia Nomvete tek kelimeyle büyüleyici, Lenny Henry, Ismael Cruz Córdova ve diğer farklı ırk ve kültürlerden oyunculara hiçbir itirazımız yok. Asıl sorun, ham senaryo ve hayranlara karşı umursamaz tutum. Prime Video, 'Yüzüklerin Efendisi' uyarlaması için 250 milyon dolara şüpheli, eksik haklar satın alıyor, görselliğe bir sürü para yatırıyor ve sonuçta tartışmalı bir ürün ortaya çıkarıyor, düşük puanlar için (kaldırılan puanlar) ırkçıları ve ilerici olmayan izleyicileri suçluyor. Gerçekten mi?

Önce bir karar verin: dizi kime çekiliyor? İlerici izleyicilere mi yoksa Orta Dünya'daki kitapların ve filmlerin hayranlarına mı? Her iki kesimi de kapsama isteği varsa, yaratıcılar senaryo ve üzerinde çalışmak için çok az zaman harcamışlar. 'Kanon mu istiyorsunuz? Kitapları okuyun, kimse onları yeniden yazmıyor' diye bağırmaya gerek yok. O zaman, kaynağa tükürüyorsanız uyarlamayı üstlenmeyin. Dengeyi sağlayamıyor musunuz? Öyleyse neden üstleniyorsunuz? 'Yüzüklerin Efendisi'nden sadece gürültülü bir isim ve temele ihtiyacınız varsa, kendi fantezinizi yaratmanız daha iyi olurdu. Amaç evrende iyi bir dizi çekmekse, yaratımına daha sorumlu bir şekilde yaklaşmak gerekirdi, sadece hak sahiplerine ve görsel uzmanlara çok para yatırmak değil.

Basitçe Alıp 'Güç Yüzükleri'ni Görselleri ve Müziği İçin Övmemezlik Yapamazsınız

Dizinin büyük bütçesi neredeyse her karede kendini hissettiriyor. Sanki sinemada bir büyük prömiyeri kaçırmışsınız ve şimdi filmi küçük bir ekrandan izlemek zorundasınız, oysa yeri sinema salonudur. Lindon, Eregion, Númenor, Khazad-dûm - tüm lokasyonlar görkemli ve güzel. Bir bölümün 60 milyon dolara mal olduğu hemen anlaşılıyor. Orodruin'in patlaması ve ardından Mordor'un yaratılışı gerçekleştiğinde, sadece görsel bir tatmin almıyorsunuz. Yazarlar, volkanik patlamaların gerçek nedenlerini dikkate almış ve Kader Dağı'nın uyanışının jeolojik olarak temellendirilmiş bir nedenini yaratmışlar. Küçük bir ayrıntı ama hoş.

Muhteşem lokasyonların yanı sıra 'Güç Yüzükleri' inanılmaz derecede çirkin orklarla da övünebilir. Ve bu bir iltifat. Makyajları muhteşem. Her biri kendine özgü bir şekilde korkunç. Üstelik Adar, her birini kendi 'çocuğu' olarak görüyor, bu da orkları Jackson'daki gibi sadece gri bir kötülük kitlesi değil, Orta Dünya'nın tam teşekküllü karakterleri ve sakinleri yapıyor.

Ayrıca, bir şekilde 'Game of Thrones'u (ondan bahsetmeden olmaz) anımsatan dizinin açılışını izlemek görsel olarak keyifli. 'Yüzüklerin Efendisi'ne orijinal müziğin yazarı Howard Shore'un müziğiyle birleştiğinde ('Güç Yüzükleri' genel olarak Jackson'ın filmlerine selam verme konusunda çok günahkar), onu geçmek istemezsiniz. Ancak ilk sezonun diğer tüm müziklerini, Tolkien'in dünyasının motiflerini layıkıyla aktaran Bear McCreary'nin bestelediğini unutmamak gerek.

Doğrusu filmin görsel kısmında da birkaç kusur var. Özellikle şüpheli bir şekilde çikolata para ambalajını andıran elflerin zırhları ve dizi boyunca kullanılan, özellikle Galadriel'in (yine o!) at sırtında gidiş anında kafa karışıklığına yol açan şüpheli ağır çekimler. İtiraf etmeliyim ki bu oldukça utanç verici görünüyor, ancak diğer görseller dikkatinizi bu anlardan tamamen uzaklaştırıyor.

Sonuç Ne?

Son olarak şunu söylemek isterim ki, 715 milyon dolarlık bütçeyle tarihin en pahalı dizisi iyi olmuş ve herkesin mutlaka izlemesi gerekiyor, ama dilim dönmüyor. Neredeyse tüm yeni karakterler empati kurdurmuyor, eskileri ise hiç kurdurmuyor (onlara bir şey olmayacak, olsa bile çoğu hak etti), finaldeki hikaye dönüşleri etkileyici değil, gelecek sezonlar için yapılan hazırlıklar merak uyandırmıyor, ama asıl önemlisi dizi, gerçekleşmemiş potansiyel ve büyük miktarda paranın israf edilmesinden dolayı ruhta kırgın bir tat bırakıyor.

Aslında, Amazon Prime Video, 'Yüzüklerin Efendisi' evreninde, zayıf senaryo nedeniyle gülünç ve komik görünen pahalı bir hayran kurgusu çekmiş. 'Güç Yüzükleri'ni Tolkien efsaneleri ve Jackson filmleri paradigmasında değerlendirirsek, çok kötü bir dizi; kült isimden bağımsız, ayrı bir fantastik dizi olarak değerlendirirsek, benzer düzinelerce proje arasında sıradan bir ortalama proje. Her iki durumda da amaç, henüz araçları haklı çıkarmıyor. Geriye sadece devamını beklemek ve parmakları çapraz tutmak kalıyor. İnşallah, inşallah. İnşallah, inşallah.