ABD Gizli Servisi çalışanının anılarından alıntı yapılan bir yazıya rastladım; işte sert ve duygusuz, evde ise yumuşak biriymiş. Böylece her işte başarılı olunabileceği söyleniyor: kendinize iş arkadaşları için bir kişilik oluşturun ve onu kullanın.

Doğru, ama bende tam tersi işliyor sanki.

Hiçbir zaman ayrı bir iş kişiliği yaratmadım, daha çok iş yavaş yavaş faaliyete uygun yeni bir ben yarattı.

Hayatta oldukça kapalı bir insanım, katı ve düşünceli. İletişim kurmayı severim ama doğam gereği kendi düşüncelerime dalmışımdır ve sürekli bir yerlerde uçarım. Göründüğüm kadar duygusal değilim. Beni gerçekten bir şeyle incitmek zordur.

Oysa insanlarla çalışmak bende tamamen farklı bir kişilik oluşturdu: daha yumuşak, duygusal, uzlaşmaya yatkın. Bu kişilikler gayet iyi anlaşıyor, ancak tekrar ediyorum, iş maskesi oluşturma mantığım tam tersiydi: çok katı karakterim bir şekilde kendini "iş" versiyonunda telafi etti.

Yine de sonuç aynı: iş için gerçekten ayrı bir kişiliğe sahip olmak gerekiyor.