Cuma, herkes sinirli ve yorgun.

Bu arka planda yemek yiyorum ve müşterilerle iletişimde katı sınırların ne kadar kabul edilebilir olduğunu düşünüyorum.

Ben her zaman bu tür sınırların destekçisiydim, ancak şimdi büyük bir ajans grubunda çalışırken herkesin zamanında kırbacı şaklatmadığını görüyorum.

Bu yüzden yükleniciler sürekli bir kum torbası ve günah keçisi haline geliyor.

Ben ise sinir hücrelerimi korumaya çalışıyor ve kendime, astlarıma/çalışanlarıma her şey için suçlu muamelesi yapılmasına izin vermiyorum.

Kimin haklı olduğunu bilmiyorum. Belki de daha dövülebilir olsaydım, şimdi bir milyoner olurdum.

Şimdilik benim zenginliğim, görevlerimi yerine getiren insanlardan gelen minnettarlık.